10DANCE na Netflix: Dekonstrukcja kontaktu i kinetycznego pożądania

Zbliżająca się premiera filmowej adaptacji mangi Inouesatoh „10DANCE” w reżyserii Keishi Otomo prezentuje obsadę, na której czele stoją Ryoma Takeuchi i Keita Machida. Wcielając się w rywalizujących tancerzy, którzy próbują opanować dyscyplinę 10 tańców (10-Dance), główni bohaterowie wspierani są przez Shiori Doi i Annę Ishii w rolach ich partnerek tanecznych. Scenariusz, napisany przez Otomo i Tomoko Yoshidę, przekłada materiał źródłowy na format aktorski, który bada mechanikę wyczynowego tańca towarzyskiego oraz fizyczne wymagania partnerstwa.

W centrum tej narracyjnej architektury znajduje się dwóch mężczyzn o imieniu Shinya. Shinya Suzuki to aktualny mistrz Japonii w tańcach latynoamerykańskich, charakteryzujący się polirytmią i mocnym osadzeniem w parkiecie (grounded weight). Naprzeciw niego stoi Shinya Sugiki, specjalista od tańców standardowych, zajmujący drugie miejsce w światowym rankingu. Założenie filmu – tymczasowy sojusz w celu podboju turnieju 10 tańców, co wymaga opanowania zarówno pięciu tańców latynoamerykańskich, jak i pięciu standardowych – służy jako ramy dla technicznego studium jego bohaterów.

Film unika oddzielania sfery zawodowej od osobistej. Taniec służy jako podstawowy sposób interakcji, w którym przenoszenie ciężaru ciała i utrzymanie ramy stanowią dialog. Otomo, znany z pracy nad aktorską sagą Rurouni Kenshin, przykłada niemal śledczą uwagę do parkietu, co skutkuje obrazem kładącym nacisk na cielesność. Montaż rezygnuje z szybkich cięć na rzecz dłuższych ujęć, które eksponują techniczne umiejętności aktorów i mechanikę synchronizacji.

Może Ci się spodobać„Tak jakby rodzina” od Netflixa: brazylijska i argentyńska duma w komediowym starciu

Fizyka ramy: Techniczna dychotomia

Centralny konflikt w „10DANCE” wynika z niekompatybilnej fizyki światów zamieszkanych przez Suzukiego i Sugikiego. Film szczegółowo przedstawia pedagogikę sali balowej, ilustrując trudności tancerza zmuszonego do porzucenia swojego naturalnego języka ruchu.

Domeną Shinya Sugikiego jest styl standardowy (International Standard). Ta dyscyplina – obejmująca walca angielskiego, tango, walca wiedeńskiego, fokstrota i quickstepa – opiera się na „trzymaniu zamkniętym” (closed hold). W tej konfiguracji partnerzy utrzymują stały punkt kontaktu, tworząc jedną, zunifikowaną oś obrotu. Rama (frame) jest architektoniczna; łokcie są uniesione, a połączenie utrzymywane jest przez górną część tułowia. Technika Sugikiego przedstawiona jest jako przedłużenie jego kontrolowanej psychologii. Jego słynne „Królewskie Trzymanie” (King Hold) funkcjonuje jako postawa techniczna, która utrzymuje dystans w ramach partnerstwa.

Z kolei Shinya Suzuki operuje w paradygmacie tańców latynoamerykańskich (International Latin). Ten styl – obejmujący cha-chę, sambę, rumbę, paso doble i jive’a – wymaga radykalnie odmiennego podejścia biomechanicznego. Rama jest płynna; partnerzy rozdzielają się, obracają niezależnie i ponownie łączą. Ruch generowany jest z izolacji bioder i klatki piersiowej, z wykorzystaniem „ruchu kubańskiego”. Latynoskie zaplecze Suzukiego czyni go reaktywnym i „uziemionym”. Film kontrastuje te style, aby uwypuklić braki techniczne każdego z protagonistów. Sugiki zmaga się z „uziemieniem” wymaganym w rumbie, podczas gdy Suzuki uważa sztywną ramę górnej części ciała w walcu standardowym za ograniczającą.

Tarcie między tymi dwoma stylami napędza narrację. Kiedy Sugiki instruuje Suzukiego w mechanice walca, kamera skupia się na napięciu mięśnia czworobocznego Suzukiego, gdy jego ciało stawia opór statycznym ograniczeniom ramy standardowej. Podobnie, gdy Suzuki instruuje Sugikiego w technice latynoamerykańskiej, film bada dyskomfort tancerza przyzwyczajonego do precyzji, gdy wymaga się od niego luźniejszych, rytmicznych ruchów. Wymiana pedagogiczna funkcjonuje jako negocjacja władzy, w której role prowadzącego (lead) i podążającego (follower) są poddawane ponownej ocenie.

Psychologia postaci i performatywność jaźni

Polecane lekturyNowy film Netflixa „Za murem”: Thriller science fiction w konflikcie z samym sobą

Ryoma Takeuchi i Keita Machida dostarczają kreacji godnych uwagi ze względu na ich fizyczne przygotowanie. Aby przygotować się do ról, aktorzy pracowali z profesjonalistami tanecznymi, w tym ze specjalistami od standardu Koichi Nishio i Ai Shimodą oraz ekspertami od łaciny Takashim Takagim i Kiyomi Takashimą.

Takeuchi, wcielający się w rolę Suzukiego, wykorzystuje swoje sportowe tło, aby wypełnić sylwetkę tancerza latynoamerykańskiego. Jego Suzuki napędzany jest naturą rywalizacji. Takeuchi portretuje frustrację bohatera stylem standardowym jako problem zarówno techniczny, jak i psychologiczny; reprezentuje postać, której brakuje słownictwa, by wyrazić się w granicach dyscypliny Sugikiego.

Sugiki w wykonaniu Keity Machidy to studium precyzji. Machida przyjmuje postawę i wzorce ruchowe kojarzone ze stylem „Króla Blackpool”. Rola wymaga od niego ucieleśnienia arogancji mistrza przy jednoczesnym odsłonięciu ograniczeń jego sztywności. Film sugeruje, że przestrzeganie przez Sugikiego zasad tańca standardowego działa jako metoda porządkowania jego otoczenia. Jego prowokacja wobec Suzukiego – rzucenie mu wyzwania do udziału w 10-Dance – jest skalkulowanym ryzykiem mającym na celu przełamanie własnej stagnacji.

Obsada drugoplanowa, z Shiori Doi i Anną Ishii w rolach Aki Tajimy i Fusako Yagami, zapewnia kontekst środowiska zawodowego. Postacie te przedstawione są jako elitarne sportsmenki, które rozumieją idiosynkrazje swoich partnerów. Ich obserwacje artykułują zmiany w tańcu Suzukiego i Sugikiego, odzwierciedlając ewoluujące partnerstwo. Film zauważa, że w profesjonalnym tańcu towarzyskim zerwanie ustalonego partnerstwa niesie ze sobą znaczne ryzyko zawodowe.

Spojrzenie reżysera: Wizualna semiotyka ciała

Reżyseria Keishi Otomo, ze zdjęciami Tatsunosuke Sasaki i oświetleniem Gaku Suzukiego, definiuje wizualną strategię filmu poprzez separację palet barwnych. Sekwencje tańca latynoamerykańskiego oświetlone są w ciepłych tonacjach, odzwierciedlając skojarzenie stylu z „ziemią” i rytmem. Kamera w tych segmentach jest mobilna, śledząc energię tancerzy. W kontraście, sceny tańca standardowego wykorzystują chłodniejsze oświetlenie, podkreślając „powietrze” i płynną naturę formy. Tutaj kamera wykorzystuje stabilne ujazdy (dolly shots), aby naśladować ruch walca.

Otomo używa kamery do badania męskiej formy. Obiektyw skupia się na konkretnych grupach mięśniowych i fizycznych detalach – łuku stopy czy linii mięśnia grzbietu. To wizualne podejście integruje wysiłek fizyczny z opowiadaniem historii, zmuszając widownię do przyjęcia perspektywy postaci i postrzegania rywala jako obiektu estetycznego.

Wyzwanie 10-Dance: Test wszechstronności

Tytuł filmu odnosi się do turnieju 10 tańców, dyscypliny przedstawianej jako test całkowitej wszechstronności. Zawodnicy 10-Dance muszą opanować zarówno uziemiony styl latynoamerykański, jak i rotacyjny styl standardowy, co wymaga wykształcenia sprzecznych pamięci mięśniowych. Film obrazuje fizyczny koszt przełączania się między stylami, taki jak przestawienie się z postawy rumby na ramę quickstepa.

Sekwencje treningowe szczegółowo pokazują konkretne elementy techniczne: „kroki od pięty” (heel leads) w fokstrocie, „kroki blokowane” (lock steps) w cha-chy oraz akcję „unoszenia i opadania” (rise and fall) w walcu. Te detale prezentowane są jako komponenty procesu adaptacji bohaterów.

Krajobraz dźwiękowy i kostiumy

Ścieżka dźwiękowa została skomponowana przez Masaru Yokoyamę. Muzyka odzwierciedla dwoistość filmu: sekcje standardowe wykorzystują aranżacje symfoniczne i metrum 3/4, podczas gdy segmenty latynoskie oparte są na rytmach perkusyjnych i synkopach. Reżyser dźwięku Takeshi Kawamata integruje z miksem dźwięki foley – takie jak szuranie podeszew o parkiet i rytmiczny oddech – podkreślając fizyczną pracę tańca.

Projekt kostiumów Isao Tsuge wzmacnia wizualną narrację. W sekcjach standardowych pasujące do siebie fraki tworzą wizualną symetrię, która eliminuje znaczniki różnic, prezentując dwa ciała negocjujące wspólny środek ciężkości.

Data premiery

„10DANCE” funkcjonuje jako dramat techniczny i studium partnerstwa. Bada architekturę tańca i człowieczeństwo wykonawców. Poprzez dekonstrukcję binarnych ról prowadzącego i podążającego, film prezentuje partnerstwo oparte na równości i adaptacji technicznej.

Film będzie dostępny w serwisie Netflix od 18 grudnia.

Więcej podobnych

„Zagubiona kula 3” kończy trylogię akcji na Netflix

„Sonic 3. Szybki jak błyskawica”: Sonic powraca w jeszcze bardziej dynamicznej odsłonie

Morderstwa Reinerów: Dossier śledcze w sprawie tragedii w Chadbourne

„Miasto demonów”: Zemsta w stylu Johna Wicka trafia na Netflix

„Dobre wieści”: Kryzys porwania samolotu staje się satyrą w nowym koreańskim filmie Netflixa

Film Netflixa „Miesiąc miodowy z mamą” bada niekonwencjonalną dynamikę rodziny