Styk biologii klinicznej i doświadczenia metafizycznego stanowi oś nowatorskiego projektu na pograniczu teatru muzycznego i dokumentu. Kompozytorka i saksofonistka Lydia Kenny oraz librecistka i śpiewaczka Olivia Bell prezentują BEAT – cykl pieśni verbatim na saksofon, klarnet basowy, harfę, głos i elektronikę. Dzieło stawia prowokacyjne pytanie o istotę życia w kontekście czysto fizjologicznym, badając, czy bijące serce jest jedynym wyznacznikiem istnienia. Poprzez fuzję dźwięku elektroakustycznego z librettem utkanym z autentycznych świadectw, utwór sonduje kres egzystencji oraz specyficzny puls, który definiuje ludzką obecność.
Wielogłosowość materiału źródłowego i metoda verbatim
Fundamentem strukturalnym BEAT jest eklektyczne archiwum, w którym dowody dokumentalne splatają się z bezpośrednim doświadczeniem. Warstwa tekstowa została skonstruowana z autentycznych wywiadów, materiałów informacyjnych dotyczących medycznych metod leczenia, fragmentów prasy oraz wystąpień naukowych poświęconych kriobiologii. Ta dokumentalna metoda twórcza integruje zasłyszane rozmowy z przestrzeni publicznej z narracjami pochodzącymi z mediów społecznościowych, tworząc wielowarstwową opowieść oscylującą między sferą kliniczną a mistyczną. Dzięki włączeniu tekstów sakralnych różnych tradycji wiary oraz świadectw pracowników opieki paliatywnej, utwór analizuje międzykulturowe rytuały przejścia, badając relację między cielesnością a duchem oraz moment przejścia dźwięku w absolutną ciszę.
Estetyka i forma wykonawcza dokumentalnego teatru muzycznego
Pod względem formy dzieło wpisuje się w ramy elektroakustyczne, w których organiczne brzmienia instrumentów dętych i harfy przenikają się z precyzyjnie opracowanymi warstwami syntetycznymi. BEAT dąży do dekonstrukcji społecznych założeń dotyczących śmiertelności poprzez kolaż głosów – od zarchiwizowanych i zapamiętanych, po te uchwycone w teraźniejszości. Zespół artystyczny tworzą Olivia Bell (głos), Lydia Kenny (saksofony), Mared Pugh-Evans (harfa) oraz Kathryn Titcomb (klarnet basowy), przy wsparciu Robbie’ego Willsa na wibrafonie i Manisha Sangi odpowiedzialnego za mastering elektroniczny. Efektem jest surrealistyczna, a zarazem rzetelna eksploracja kondycji ludzkiej, poruszająca się w niepewnym obszarze między dowodem naukowym a duchową transcendencją. Wcześniejsze prezentacje fragmentów prac autorek w renomowanych ośrodkach muzycznych spotkały się z uznaniem za ich emocjonalną rzetelność i odwagę w podejmowaniu trudnych tematów egzystencjalnych.
Wydarzenie odbędzie się we wtorek, 27 stycznia, o godzinie 19:30 w Canal Café Theatre w Londynie. Czas trwania spektaklu wynosi około sześćdziesięciu minut, a produkcja rekomendowana jest dla widzów od czternastego roku życia.
