Ostatnia bitwa Jima Hackera: „Tak, panie ministrze” powraca, by zmierzyć się z cancel culture

Kultowa brytyjska satyra polityczna powraca w wielkim stylu. Najnowsza produkcja „I’m Sorry, Prime Minister” przenosi legendarnego Jima Hackera i Sir Humphreya Appleby’ego w sam środek współczesnej burzy światopoglądowej. Spektakl, który właśnie zadebiutował na deskach Apollo Theatre po ogromnym sukcesie w Barn Theatre, to nie tylko sentymentalna podróż, ale przede wszystkim bezlitosna analiza mechanizmów władzy w dobie radykalnej przejrzystości i mediów społecznościowych. Jonathan Lynn, współtwórca oryginału, stawia przed swoimi bohaterami największe jak dotąd wyzwanie: przetrwanie w świecie, który nie wybacza błędów przeszłości i żąda natychmiastowych rozliczeń.

Satyra polityczna zazwyczaj szybko traci na aktualności, będąc silnie osadzoną w lękach i problemach konkretnej epoki. Jednak machina rządowa – z jej strategicznym mataczeniem i defensywnymi unikami – pozostaje uderzająco niezmienna. Ta ciągłość napędza narrację nowej sztuki, sprawdzając, czy stare narzędzia władzy mogą w ogóle funkcjonować w czasach, gdy każdy ruch jest poddawany publicznej ocenie. To zderzenie cynizmu lat 80. z moralnymi tarciami zmieniającego się świata stanowi fundament opowieści.

W roli nękanego przez los byłego premiera występuje Griff Rhys Jones. Jim Hacker nie zarządza już Ministerstwem Spraw Administracyjnych; próbuje cieszyć się spokojną emeryturą jako rektor Hacker College w Oksfordzie. Szybko jednak okazuje się, że walka o wpływy nie kończy się wraz z odejściem z rządu. Hacker staje przed wskroś nowoczesnym kryzysem: groźbą „skasowania” przez komitet złożony ze studentów i pracowników naukowych. Ten konflikt pozwala Lynnowi zestawić analogowy, proceduralny cynizm schyłku XX wieku z kategorycznymi postawami moralnymi obecnego momentu kulturowego.

Może Ci się spodobaćSimon Russell Beale na czele Tytusa Andronikusa RSC. Ujawniono pełną londyńską obsadę

Aby przetrwać na tym polu minowym, Hacker raz jeszcze łączy siły ze swoim odwiecznym przeciwnikiem i nieodzownym sojusznikiem, Sir Humphreyem Appleby’em. Clive Francis powraca w roli urzędnika, którego miłość do łacińskich sentencji i biurokratycznej obstrukcji nie osłabła z wiekiem. Casting ten stawia dwóch weteranów gatunku w dialogu, który w równym stopniu dotyczy przemijania, co bieżącej polityki. Fabuła ukazuje ich próby przechytrzenia wrogo nastawionych studentów i odnalezienia się w realiach zmieniającego się świata.

Rodzi to istotne pytanie o żywotność politycznych archetypów: czy mistrzowie nowomowy zdołają przetrwać w erze żądającej absolutnej transparentności? Obok głównych bohaterów na scenie pojawiają się William Chubb jako Sir David oraz Stephanie Levi-John w roli Sophie, dopełniając obsadę, w której znaleźli się także Princess Donnough i Eliza Walters. Produkcja, współreżyserowana przez Michaela Gyngella, ukazuje komedię nie tylko jako ćwiczenie z nostalgii, ale jako żywy komentarz do tarć pokoleniowych.

Wpływ kulturowy tych postaci jest trudny do przecenienia. Oryginalny serial tworzony przez Lynna i nieżyjącego już Antony’ego Jaya był ulubionym programem Margaret Thatcher, zdobywając liczne nagrody i na stałe wpisując się w powszechną świadomość. Oferował cyniczne, a jednocześnie pełne sympatii spojrzenie na tarcie między wybranymi urzędnikami a służbą cywilną. Powrót do tych bohaterów u schyłku ich życia domyka trwającą od dekad rozmowę o autorytecie. Sugeruje, że choć aktorzy się starzeją, a pola bitew przenoszą się z gabinetów rządowych na dziedzińce uczelni, absurd władzy instytucjonalnej pozostaje stałą siłą w życiu publicznym.

Więcej podobnych

Stulecie Martha Graham Dance Company: Epokowe święto modernizmu i wizji artystycznej

Rewolucyjny Występ o Komunikacji i Jąkaniu

“The Devil Wears Prada” podbija West End

THE LION KING wkracza do Battersea Power Station z bezpłatną wystawą pop-up

Paul Taylor Dance Company: Odrodzenie Legendy na Scenie Joyce Theater

Jennifer Westfeldt zadebiutuje na londyńskiej scenie w „The Assembled Parties” Richarda Greenberga