Alfa na Netflixie: film Kormákura o żałobie jako sygnale dla myśliwego

Sasha wraca do plecaka i stwierdza, że ekspresów i liny zjazdowej już nie ma. Ktoś tam był i zabrał jej sprzęt. W tym właśnie momencie naprawdę zaczyna się Alfa, nowy film islandzkiego reżysera Baltasara Kormákura dla Netflixa — a wszystko, co następuje potem, jest opowieścią o tym, co kobieta, która wspięła się w Góry Błękitne, żeby opłakać męża, zawdzięcza tej drugiej kobiecie, która będzie musiała zejść z tej samej góry już bez narzędzi, które ją definiowały.

Baltasar Kormákur pracuje nad tym filmem od piętnastu lat, nigdy go dotąd nie nakręciwszy. Jego kino przetrwania — The Deep (2012), prawdziwa historia jedynego islandzkiego rybaka, który przeżył zimowe rozbicie się kutra; Everest (2015); Adrift (2018); Beast (2022) — zawsze traktowało krajobraz jako obojętną siłę, nigdy jako złośliwą, nigdy jako świadomą. Alfa odwraca to równanie. Po raz pierwszy Kormákur umieszcza w krajobrazie antagonistę, który wie, że ona tam jest, który chce jej śmierci i który decyduje. To pęknięcie jest całym argumentem filmu.

Wszystko inne wynika z tego pęknięcia — płaska, dzienna fotografia Lawrence’a Shera (Joker, trylogia Kac Vegas), świadoma rezygnacja z konwencjonalnych kodów muzycznych thrillera podczas pościgu, sposób bosy, spocony, pozbawiony osłony wizualnej, w jaki filmowana jest Charlize Theron. Theron sama zagrała większość scen wspinaczkowych, boso, po miesiącach treningu z profesjonalną wspinaczką Beth Rodden. Wspinaczka Sashy nie jest inscenizowana jako set piece, lecz jako słownik: sposób czytania skały, sekwencja wyciągów, ciało, które wie, czym jest runout. Kiedy Ben — grany przez Tarona Egertona — zabiera jej ekspresy, nie zabiera akcesorium. Zabiera język, którym zamierzała utrzymać się przy życiu.

Może Ci się spodobać„Nie tędy droga”: Norweski film na Netflix o drugich szansach

Interpretacja Egertona jest być może najcichszą i najniebezpieczniejszą decyzją filmu. Ben nie jest zbudowany na furii. Jest uprzejmy, rozmowny, niemal przepraszający. To dokładnie te rejestry, którymi Egerton zbudował Eggsy’ego w Kingsman, Eltona Johna w Rocketmanie, miłego pilota z Carry-On. Obrócone o jeden stopień stają się zachowaniem mężczyzny, który uznał, że zabicie drugiego człowieka to rozsądnie spędzone popołudnie.

Centralnym mechanizmem filmu jest przewaga. Ben nie zaczyna pościgu, kiedy Sasha zaczyna biec. Zaczyna go, kiedy kończy się piosenka. Szczegół ginie w zwiastunach i staje się niemożliwy do zapomnienia w samym filmie. Myśliwy, który mierzy swoją przewagę w minutach muzyki, nie działa z impulsu — wykonuje prywatną ceremonię, którą z najwyższym prawdopodobieństwem wykonywał już wcześniej i którą udoskonalił. Ta ceremonia mówi więcej niż jakakolwiek retrospekcja. Mówi, że Ben jest w tej sprawie estetyczny, że wybierał estetycznie, i że jego kryteria wyboru nie są widoczne ani dla Sashy, ani — jak sugeruje film — w pełni dla samego Bena.

Alfa ląduje na końcu dekady, która sprzedawała kobietom samotną naturę jako receptę. Dzika droga (2014), Tracks (2013), Jedz, módl się, kochaj i cała ekonomia pamiętników żałoby i wellness-retreatów od dziesięciu lat broni jednej tezy: idź samotnie w krajobraz, a krajobraz zwróci ci ciebie samą. Australijski Outback od znacznie dłuższego czasu ma własną kontrliteraturę — Wolf Creek, Long Weekend, Killing Ground, sprawę Petera Falconia — która nigdy nie opuściła buszu. Kormákur odmawia udawania, że te dwie literatury nie mają ze sobą nic wspólnego. To samo oddalenie, które sprzedaje się jako duchowe, jest tym, które uwalnia teren dowodowy dla pewnego typu mężczyzny. Film nie moralizuje. Po prostu pokazuje rzecz na ekranie, w biały dzień, z bełtem z kuszy i kobietą, która nie może do nikogo zadzwonić.

Rodowód Alfy biegnie od The Most Dangerous Game (1932) i Nagiej zdobyczy (1966) aż po nowsze potomstwo: Backcountry, Preservation, Surviving the Game. To, co Alfa dodaje do tej linii, to specyfika kompetencji protagonistki. Sasha nie jest przypadkową kobietą zagubioną w lesie. Jest wspinaczką, z wertykalnym słownikiem wspinaczki, a najbardziej kliniczną decyzją w scenariuszu Jeremy’ego Robbinsa jest pozwolenie jej rozwinąć tę kompetencję, zanim odebrane zostaną jej narzędzia, które ją podtrzymywały. Wdowieństwo jest drugim odebraniem. Nie może zadzwonić do męża. Częściowo właśnie dlatego wspięła się w góry — żeby przestać tego chcieć. Ben wybiera kobietę, która stoi samotnie u początku szlaku — bez oparcia emocjonalnego, fizycznego ani technicznego — ponieważ brak każdego z tych oparć jest widoczny stamtąd, gdzie on stoi.

Tego, czego Alfa nie mówi na głos — i czego każda recenzja honorująca marketing bardziej niż sam film będzie starała się nie musieć powiedzieć — jest to, że Ben nie wybrał Sashy dlatego, że tam była. Wybrał ją, ponieważ była tam sama, a była tam sama, ponieważ została wdową, a wdowieństwo jest, w cichej, dziennej argumentacji tego filmu, dokładnie tą cechą, której przemysł wellness-retreatów nie potrafił przyznać, że na niej maluje, kiedy sprzedawał jej pomysł, by wspięła się w Outback, żeby wyzdrowieć. Film pozwala Sashy przetrwać polowanie. Nie pozwala jej — ani widzowi — przejść przez pytanie, co pozostaje z żałoby, z którą się wspięła, kobiecie, która schodzi, niosąc to, czym musiała się stać, żeby nadal oddychać.

Alfa jest reżyserowana przez Baltasara Kormákura na podstawie scenariusza Jeremy’ego Robbinsa, z Charlize Theron także jako producentką przez Secret Menu, obok Chernin Entertainment, Ian Bryce Productions i RVK Studios. Taron Egerton i Eric Bana uzupełniają główną obsadę, wsparci przez Caitlin Stasey i Bessie Holland. Za zdjęcia odpowiada Lawrence Sher. Nakręcony na plenerach w Górach Błękitnych w Nowej Południowej Walii — The Needles, Glenbrook Gorge, Jelly Bean Pool, Sydney — film trwa 1 godzinę i 35 minut i ma amerykańską kategorię R za eksplicytną przemoc, drastyczne obrazy, nagość i język. Premiera globalna na Netflixie odbędzie się 24 kwietnia 2026 roku.

Więcej podobnych

Morderczy żywioł na Netflixie: Tommy Wirkola robi najpoważniejszy film o rekinach od czasów Crawl

Powrót na trasy: „Poza trasą 2” wkracza na Netflix, obiecując więcej serca, humoru i odkupienia zdobytego z trudem

The Ramparts of Ice na Netflix o lęku przed bliskością i cenie wybranej niewidzialności

Netflix powtarza sprawdzony schemat: „Twardzi goście”, niemiecka adaptacja serialu „Samce Alfa”, bada kryzys współczesnej męskości

Netflix prezentuje „Kobieta z kabiny dziesiątej”: nowoczesny thriller z klasycznymi elementami kryminału

Współlokatorki na Netflixie: film, który każe spojrzeć inaczej na każdą osobę, z którą kiedyś dzieliłaś pokój