Dianna Agron, gwiazda Glee, która po dekadzie w kinie niezależnym trafia do finałowego sezonu Branży

Dianna Agron

Photo: https://www.flickr.com/photos/vagueonthehow/ / CC BY 2.0, via Wikimedia Commons

Urodzony	30 kwietnia 1986 Savannah, Georgia, Stany Zjednoczone
Zawód	Aktorka i piosenkarka
Znany z	Ralph Demolka w internecie, Burleska, Jestem numerem cztery
Nagrody	Nagroda Screen Actors Guild · Nagroda Critics' Choice Television · Teen Choice Awards

Przez większą część lat, gdy wcielała się w Quinn Fabray, Dianna Agron śpiewała niemal na granicy swoich możliwości. Kapitanka szkolnych cheerleaderek z Glee została napisana jako sopran, a Agron — która podczas przesłuchania celowo podniosła głos, by pasował do dziewczyny przekonanej, że musi być wyjątkowa i perfekcyjna — sięgała po dźwięki, przy których, jak później przyznała, nie czuła się pewnie ani swobodnie. Jej prawdziwy głos jest niższy, lekko zachrypnięty i niespieszny, bliższy wokalistce jazzowej śpiewającej późną nocą niż liderce chóru musicalowego. Niemal nikt go nie usłyszał, dopóki nie odeszła z serialu. Różnica między rolą, która przyniosła jej sławę, a głosem, którym naprawdę dysponowała, wyjaśnia większość tego, co wydarzyło się później: kameralne filmy, nieudany debiut teatralny, kabaret na Upper East Side i serię niedawnych ról, w których wreszcie brzmi jak ona sama.

Dorastała w hotelach. Jej ojciec, Ronald Agron, był dyrektorem generalnym w sieci Hyatt, a rodzina przeprowadzała się za nim — najpierw do San Antonio, gdzie koledzy z klasy prześladowali ją z powodu żydowskiego pochodzenia, a ona sądziła, że policja pilnująca synagogi to po prostu norma, później zaś do Burlingame, na południe od San Francisco. Matka, Mary, krawcowa, która przed ślubem przeszła na judaizm, trzymała córkę z dala od współczesnego kina i telewizji, podsuwając jej w zamian klasyczne hollywoodzkie musicale. Najpierw była taneczna edukacja — jazz i balet, później hip-hop — a jako nastolatka Agron sama już uczyła tańca. Wspominała, że hotelowe życie przypominało akwarium, w którym obserwowała losy obcych ludzi, i właśnie w tym widoku upatruje źródeł swojego zamiłowania do opowieści. Akwarium pękło, gdy jej ojciec zachorował na CADASIL, dziedziczne schorzenie prowadzące do udarów, które rodzina początkowo wzięła za stwardnienie rozsiane. Jego stan doprowadził do rozpadu małżeństwa rodziców, a Agron — jak opowiadała w „Cosmopolitan” — przejęła rolę terapeutki dla reszty domowników.

Dianna Elise Agron urodziła się w Savannah w stanie Georgia 30 kwietnia 1986 roku. Rodzina jej ojca była żydowskimi emigrantami z Nowogrodu Siewierskiego na Ukrainie i przybyła do Ameryki pod nazwiskiem Agronsky. Agron obchodziła bat micwę w Peninsula Temple Sholom w Burlingame, zna hebrajski, a w 2016 roku pojechała do Izraela, by zgłębiać swoją wiarę. W 2005 roku przeniosła się do Los Angeles, w dniu przyjazdu podpisała umowę z agencją taneczną i poprosiła o przesłuchania do musicali — usłyszała jednak, że musicale wyszły z mody. Zamiast tego przyszły typowe zlecenia dla początkującej, nieznanej aktorki: niewymieniona w napisach rola cheerleaderki w remake’u Kiedy dzwoni nieznajomy, pojedyncze odcinki CSI: NY i Shark, główna rola w serialu MTV It’s a Mall World w reżyserii Milo Ventimiglii, uczennica Jenny Budosh w trzecim sezonie Veronica Mars oraz Debbie Marshall — okrutna kapitanka cheerleaderek, która dręczy Claire Bennet w drugim sezonie Herosi. Większość propozycji filmowych z tamtych lat dotyczyła horrorów albo wymagała scen nagości; odrzucała je.

Glee niemal powstało bez jej postaci. Producenci nie mogli znaleźć aktorki do roli Quinn i byli gotowi usunąć ją z pilota. Dyrektor obsady Robert J. Ulrich poprosił o jeszcze jedną rundę przesłuchań, a Agron — po ponad trzydziestu nieudanych próbach zdobycia niewielkiej roli w musicalu — pojawiła się kilka dni przed rozpoczęciem zdjęć i zaśpiewała „Fly Me to the Moon”. Ryan Murphy powiedział później „Rolling Stone”, że „zepsuła mu tę rolę” — w najlepszym sensie, bo „uczłowieczyła tę postać”. Quinn, przewodnicząca klubu wstrzemięźliwości seksualnej, w ciąży z najlepszym przyjacielem swojego chłopaka i blond antagonistka Rachel Berry granej przez Leę Michele, przetrwała znacznie dłużej niż jeden sezon, na który zdawał się wskazywać jej wątek. Serial zmienił młodą obsadę w koncertującą grupę popową. W 2010 roku zespół zdobył nagrodę Gildii Aktorów Ekranowych za najlepszą obsadę serialu komediowego, ścieżki dźwiękowe przyniosły mu nominacje do Grammy, a do szóstego sezonu grupa miała na koncie więcej pozycji na liście „Billboardu” niż jakikolwiek wykonawca w historii. Duet Agron i Michele w „I Feel Pretty / Unpretty” wciąż wskazują jako najlepszy numer serialu zarówno fani, jak i sam Murphy.

Filmowe propozycje pojawiały się zgodnie z harmonogramem serialu. Zagrała Natalie w Burlesce oraz córkę Candice Bergen w Romantykach, a następnie otrzymała główną rolę kobiecą w Jestem numerem cztery D.J. Carusa, adaptacji science fiction dla młodzieży, która miała zapoczątkować serię. Zdjęcia w Pittsburghu rozpoczęła dzień po zakończeniu pierwszej trasy koncertowej Glee. Recenzje były mieszane, a kontynuacja nigdy nie powstała. Starała się o rolę Gwen Stacy w Niesamowitym Spider-Manie, ale przegrała z Emmą Stone, która w trudnych latach mieszkała w tym samym budynku w Los Angeles. Później próbowała także dostać rolę Lois Lane w Człowieku ze stali, ale pojawiły się wątpliwości, czy nie jest do niej za młoda.

Drzwi, które się przed nią otworzyły, należały do Luca Bessona. Po obejrzeniu Agron w Glee napisał z myślą o niej rolę córki w Porachunkach. W komedii gangsterskiej, która zebrała mieszane recenzje, zagrała Belle Blake u boku Roberta De Niro, Michelle Pfeiffer i Tommy’ego Lee Jonesa; to właśnie ona otrzymała jedne z najcieplejszych ocen, a także nominację do nagrody Women Film Critics Circle. W tym czasie z własnej woli ograniczyła występy w Glee do gościnnych ról — tak twierdziła jej koleżanka z planu, Naya Rivera — a przerwę wypełniła udziałem w teledyskach innych artystów: wcieliła się w samego Brandona Flowersa w „Just Another Girl” zespołu The Killers oraz w zdradzoną pannę młodą w „I’m Not the Only One” Sama Smitha. Zaczęła też reżyserować teledyski, najpierw dla Thao & The Get Down Stay Down, a później dla Goldroom.

Lata po Glee zwykle przedstawia się jako okres wycofania, choć rzeczywistość była mniej uporządkowana. Zagrała główną rolę w Bare Natalii Leite, wcielając się w mieszkankę małego miasteczka, która zakochuje się w wędrownej kobiecie. Zadebiutowała też zawodowo na londyńskiej scenie, wcześniej odrzucając propozycję występu w sztuce na Broadwayu, bo chciała jako pierwsza zagrać daną rolę. W 2015 roku stworzyła postać Dalhii w McQueen Jamesa Phillipsa w St. James Theatre. Recenzje były bezlitosne, a Rebecca Halliday w pracy doktorskiej obronionej później na York University zwróciła uwagę, że wielu krytyków atakowało aktorkę równie mocno co jej występ. Obowiązki na planie filmowym nie pozwoliły jej dołączyć do zespołu, gdy spektakl przeniósł się do Theatre Royal Haymarket. W tym samym okresie powstały Nie ma mowy! i Zipper. W 2016 roku przeprowadziła się do Nowego Jorku i przez większą część roku nie pracowała.

Właśnie tu publiczny i prywatny wizerunek Agron najmocniej się ze sobą rozmijają. Hollywood wciąż obsadzało ją jako nie-Żydówkę, blond dziewczynę u boku żydowskich protagonistów, a żydowskie media przez lata o niej dyskutowały. Sharrona Pearl w eseju opublikowanym w „Tablet” zwracała uwagę na jej role wyraźnie wpisujące się w typ shiksy, choć Agron jest praktykującą Żydówką, która dorastała, słysząc w Teksasie antysemickie obelgi. Ta ironia osiągnęła szczyt w Shiva Baby Emmy Seligman, którego akcja rozgrywa się w całości podczas żydowskiej żałoby. Grana przez Agron Kim jest jedyną nieżydowską postacią w filmie. Seligman mówiła, że ze względu na wygląd aktorki jej żydowskie pochodzenie „jest nieustannie podawane w wątpliwość”. Jej powściągliwość sprzyja podobnym nieporozumieniom. Broniła dawnego, hollywoodzkiego wyobrażenia o gwiazdorstwie („Mam wrażenie, że ludzie wiedzą dziś o aktorach zbyt wiele”) i rzadko tłumaczy swoje wybory, dlatego cichą dekadę odczytywano raz jako przejaw dyscypliny, a raz jako zastój w karierze. Same filmy przemawiają za pierwszą interpretacją. Frank Scheck z „The Hollywood Reporter” nazwał jej wybory ekranowe „godnymi podziwu, odważnymi decyzjami”. Nie każde ryzyko się opłaciło. Agron wyreżyserowała i zagrała w jednym z segmentów antologii Zakochany Berlin, wcielając się w lalkarkę u boku Luke’a Wilsona. RogerEbert.com uznał cały film za „takie mdłe, małe pośmiewisko”, a najżyczliwsza recenzja w dużym piśmie — tekst Petera Debruge’a w „Variety” — ograniczała się do stwierdzenia, że jej część może być najskuteczniejsza.

Pozostałe role trzymały poziom. W Nowicjacie Margaret Betts zagrała siostrę Mary Grace, łagodne przeciwieństwo przełożonej, w którą wcieliła się Melissa Leo, wstrząsanej przez zmiany związane z Soborem Watykańskim II wspólnocie zakonnej. Justin Chang wyróżnił Agron w recenzji dla „Los Angeles Times”. W Drodze do prawdy wcieliła się w Alison Miller i udźwignęła ciężar tajemnicy z głębokiej prowincji; „The New York Times” pisał, że jej zdecydowana gra utrzymuje napięcie. We wrześniu 2017 roku wyszła na niewielką scenę Café Carlyle, kabaretowej sali w hotelu Carlyle przy Madison Avenue, i pozwoliła publiczności usłyszeć, w jakim rejestrze naprawdę śpiewa. W repertuarze znalazły się utwory napisane dla mężczyzn lub rozsławione przez męskich wykonawców. Krytyk jazzowy Will Friedwald usłyszał w jej występie „postmillenijną odsłonę Julie London”, a Carlyle stał się najtrwalszym związkiem jej zawodowego życia: wróciła tam w 2019, 2022 i 2024 roku, a także na piątą serię występów, zaplanowaną od 24 do 28 lutego 2026 roku. Hotel określił ją jako osiem lat współpracy i powrót artystki po roku spędzonym za granicą. Na początku 2025 roku pojawiła się informacja, że pracuje nad debiutanckim albumem jazzowym; daty premiery nie ogłoszono.

Poza sceną kontynuuje działalność społeczną, którą rozpoczęła jeszcze w czasach Glee. Od 2012 roku jest ambasadorką GLAAD Spirit Day, a od 2014 roku — Global Citizen. Zbiera fundusze dla War Child, a w 2016 roku pojechała z ONZ do Austrii i Jordanii, by spotkać się z przesiedlonymi syryjskimi uchodźcami. W grudniu 2014 roku wzięła udział w trasie USO, która zaprowadziła ją do bazy lotniczej Bagram w Afganistanie oraz do baz w Hiszpanii, Włoszech, Turcji i Wielkiej Brytanii.

Dianna Agron z personelem i żołnierzami armii USA podczas wizyty USO w Vicenzy we Włoszech — Dianna Agron (w środku) podczas trasy USO w grudniu 2014 roku, w bazie US Army Africa w Vicenzy we Włoszech. Zdjęcie: US Army Africa z Vicenzy we Włoszech / CC BY 2.0, za pośrednictwem Wikimedia Commons (źródło)

Od czasu Shiva Baby role stały się większe i — jak zauważył „Rolling Stone” — wyraźniej związane z żydowską tożsamością. Wcieliła się w amerykańską poetkę Laurę Riding, burzliwą partnerkę Roberta Gravesa, w The Laureate. W reżyserskim debiucie Mayim Bialik, Stworzeni dla siebie, zagrała główną rolę Abigail, córki próbującej utrzymać w całości rozbitą rodzinę, gdy jej ojciec umiera. W jej rodziców wcielili się Dustin Hoffman i Candice Bergen — dwanaście lat po tym, jak Agron po raz pierwszy zagrała córkę Bergen. Aktorka mówiła, że była już wtedy gotowa wpleść w swoją pracę chorobę ojca; ten sam temat powraca w Acidman, kameralnym filmie z udziałem dwojga aktorów, w którym wystąpiła u boku Thomasa Hadena Churcha i który także wyprodukowała. Zagrała główną rolę w horrorze Alexisa Jacknowa Zegar dla Hulu, użyczyła głosu partyzantce Beli Hazan w dokumencie Resistance: They Fought Back, a do telewizji serialowej wróciła jako Sarah w meksykańskiej adaptacji komiksu Marka Millara, Jodie – wybraniec Netfliksa, grając wiele scen po hiszpańsku. W kwietniu 2025 roku Ryan Murphy ponownie zaprosił ją do swojego serialu ABC Doktor Odyssey — na jeden odcinek, w którym zagrała Catherine, zmarłą żonę, odwiedzającą kapitana Masseya (Don Johnson) jako duch w wizji rozgrywającej się w jacuzzi.

Życie prywatne w dużej mierze trzyma z dala od oczu opinii publicznej. 15 października 2016 roku poślubiła w Maroku Winstona Marshalla, ówczesnego członka Mumford & Sons. Rozstali się w 2019 roku, a rozwiedli w 2020. Marshall mówił, że rozstanie — do którego doszło, gdy starał się zerwać z nałogiem — było bolesne. W 2023 roku belgijski malarz Harold Ancart powiedział w wywiadzie, że on i Agron są razem od niemal dwóch lat i mieszkają w Nowym Jorku. W kwietniu 2026 roku skończyła czterdzieści lat.

Jesienią 2026 roku wraca do branży, którą przez dekadę omijała — i to dosłownie. HBO obsadziło ją w piątym, finałowym sezonie Branży, londyńskiego dramatu o świecie finansów, w roli Skip Binksy, dyrektorki finansowej firmy z sektora technologii wellness. Zdjęcia rozpoczęły się w sierpniu w Wielkiej Brytanii, a daty premiery jeszcze nie wyznaczono. W westernie Ryana Whitakera Flint, opartym na powieści Louisa L’Amoura i nakręconym w Montanie, Agron gra Lottie Kettleman, pochodzącą ze Wschodniego Wybrzeża bywalczynię salonów, która rusza na Zachód po tym, jak porzuca ją zamożny mąż. Jej partnerem na ekranie jest Josh Holloway, odtwórca tytułowej roli. Holloway zapowiedział premierę filmu na Nashville Film Festival pod koniec września; daty wejścia do kin nie podano. Agron dołączyła również do obsady Mattress Mack Shane’a Andriesa, filmu biograficznego o Jimie McIngvale’u, właścicielu sieci sklepów meblowych z Houston, z Billym Magnussenem w roli głównej, oraz dramatu The Gun on Second Street Rohita Karna Batry, kręconego w dużej mierze w Wheeling w Wirginii Zachodniej. Żaden z tych filmów nie ma jeszcze daty premiery.

Otwarte pozostaje pytanie, które powraca od czasu, gdy po raz pierwszy zaśpiewała w Carlyle. Każdy z wymienionych projektów ekranowych umieszcza ją w cudzej historii: jako porzuconą żonę, dyrektorkę finansową albo nazwisko w obsadzie drugoplanowej. Jeśli album się ukaże, będzie pierwszym dziełem, w którym głos, który Glee kazało jej trzymać zbyt wysoko, stanie się głównym tematem. Agron, zgodnie ze swoim zwyczajem, nie zdradziła, kiedy to nastąpi.