Filmy

Backpackers: thriller w dżungli, który nie daje powodu, by zostać

Thriller dla dorosłych z Filipin z 2022 roku autorstwa Bong Bordones wprowadza młodych podróżników w gęstwinę lasu, podczas gdy za nimi podąża morderca.
Martha O'Hara
Dodaj nas w Google

Backpackers to filipiński thriller dla dorosłych, którego opublikowany opis składa się z dwóch zdań. Chłopak i dwie dziewczyny wyruszają razem w głąb dżungli. Nie wiedzą, że podąża za nimi zabójca. Tyle mówi opis i tylko na tej podstawie mogę ocenić film. Powiem więc wprost, co obiecuje jego własna dokumentacja, a co przemilcza.

Za reżyserię odpowiada Bong Bordones. Enigmatic Film Production przedstawia film jako Enigmatic Original, z udziałem DW17 Entertainment Productions i HDLab Post Production. W obsadzie znaleźli się Kevin Dy jako Dags, Roi Neri jako Vale, Salome Salvi jako Kara oraz Aylene Velasco jako Mitch. Policzmy nazwiska. W opisie mowa o trojgu podróżnych, a w napisach wymieniono cztery role. Nie wyjaśniono, jaką funkcję pełni ta czwarta postać, więc nie będę tego rozstrzygać. Czworo aktorów, jedna wyprawa, jedno zagrożenie: skromny thriller o niewielkim zasięgu. Skromność nie jest wadą, ale oznacza, że film ma za czym się schować.

Młodzi ludzie, odludne miejsce, prześladowca. Każdy, kto ogląda kino gatunkowe, rozpozna ten schemat już w pierwszym zdaniu. Całość opiera się na ironii dramatycznej: my wiemy o zabójcy, a podróżni nie, dlatego każdy postój i każdy błędny skręt mają nabierać dodatkowego znaczenia. To tani, ale sprawdzony chwyt. Podpowiada, skąd powinniśmy czerpać napięcie, nie mówi jednak, co zobaczymy na ekranie. Zadziała tylko wtedy, gdy film będzie umiejętnie wykorzystywać różnicę między tym, co wiemy my, a tym, co wiedzą bohaterowie. Zabójca, który pojawia się zbyt wcześnie, odbiera strachowi moc. Jeśli zbyt długo pozostaje poza kadrem, zaczynamy zerkać na zegarek. To właśnie w tym miejscu warto dodać, że Backpackers to film z 2022 roku.

Znaczenie ma również etykieta. Film reklamowany jest jako produkcja dla dorosłych, a sam opis nazywa dziewczyny seksownymi, więc marketing otwarcie pokazuje, na czym skupia uwagę. Napięcie i podniecenie ciągną w przeciwnych kierunkach. Napięcie każe wstrzymać oddech i czekać na cięcie, które powinno nadejść o ułamek sekundy za późno; uwodzicielski przekaz chce, by kamera zatrzymała się na dłużej. Film sprzedający oba te elementy musi zdecydować, na który postawić, gdy zaczną ze sobą kolidować, a zapowiedź nie daje żadnej wskazówki. Sądząc wyłącznie po opakowaniu, przypuszczam, że materiały promocyjne eksponują dziewczyny, a nie zabójcę.

O aktorstwie uczciwy krytyk może powiedzieć na podstawie samej listy obsady przede wszystkim tyle, że ta koncepcja potrzebuje typów, a nie pełnokrwistych postaci. Dy, Neri, Salvi i Velasco grają podróżnych, którzy od początku zmierzają ku niebezpieczeństwu. Thrillery tego rodzaju rzadko dają aktorom dość czasu, by zmienić typową postać w kogoś, o kogo widz zaczyna się martwić. A bez tej troski cień zabójcy nie ma kogo straszyć. Nie boimy się o obcego człowieka. Jeśli okaże się to słabym punktem filmu, będzie to wada samego pomysłu, a nie gry aktorskiej — obsada nie powinna za nią odpowiadać.

Dżungla to najmocniejszy atut tej historii. Zapewnia zabójcy kryjówkę, oddala pomoc i wyjaśnia, dlaczego nikt niczego nie słyszy. Te zalety dostaje się w pakiecie z gatunkiem. Żeby jednak naprawdę miały znaczenie, film musiałby pokazać, że ktoś świadomie wybrał źródło zagrożenia i miał ku temu powód. W opublikowanych materiałach nie ma na to żadnego dowodu. Jeśli dżungla zostaje jedynie nazwana niebezpieczną, jest tylko tłem. Jeśli film wykorzystuje dzielące bohaterów odległości, odgłosy i ślepe zaułki, zaczyna ona stanowić zagrożenie sama w sobie. Opis wspomina o dżungli i nie mówi o niej nic więcej, co na papierze każe widzieć w niej raczej tło niż niebezpieczeństwo.

Pozostaje jeszcze kwestia tego, czego film oczekuje od widzów. Informując nas od początku o zabójcy, wyznacza nam zadanie: obserwować podróżnych i czekać. Czekanie da się znieść tylko wtedy, gdy ma określony rytm, a film raz zaostrza napięcie, raz je rozluźnia i podpowiada, kiedy powinniśmy się przygotować na najgorsze. Tak prosty pomysł zależy od odpowiedniego prowadzenia bardziej niż większość. Bez niego czekanie zamienia się w długi marsz przez drzewa, z czymś depczącym nam po piętach.

Backpackers wygląda na skromną gatunkową wprawkę i jasno przedstawia swój pomysł: ludzie wchodzą między drzewa, a coś za nimi podąża. Zastrzeżenie mam takie, że na tym kończy się cała opowieść. Thriller musi dać nam powód, by zostać, wykraczający poza sam punkt wyjścia, a dostępne materiały nie oferują niczego więcej. Widzowie, którym wystarczy sam pomysł i którzy nie oczekują niczego ponad to, dostaną dokładnie to, co zapowiedziano. Każdy, kto liczy na coś więcej, podejmuje ryzyko.

Tagi: , , , , ,

Dodaj nas w Google

Dyskusja

Jest 0 komentarzy.