Henry Cavill, aktor, który postanowił produkować franczyzy, z których go wypychano

Henry Cavill

Photo via The Movie Database (TMDB)

Urodzony	5 maja 1983 Saint Helier, Jersey, Channel Islands
Zawód	Aktor
Znany z	Liga Sprawiedliwości Zacka Snydera, Deadpool & Wolverine, Mission: Impossible – Fallout
Nagrody	MTV Movie · National Movie

Henry Cavill spędził większą część trzydziestki słysząc, że za chwilę będzie kolejnym wielkim nazwiskiem, i patrząc, jak to kolejne wielkie nazwisko trafia do kogoś innego. Superman, Geralt z Rivii, w pewnym momencie James Bond — każda z tych ról go znajdowała, rozświetlała na moment, a potem rozpływała się w polityce studia albo sporze pokoju scenarzystów. Rozsądną reakcją było zainkasować czek i iść dalej. On zrobił coś dziwniejszego. Zaczął sam produkować marki, w których chciał mieszkać, ściągając Amazon MGM, Chada Stahelskiego, Guya Ritchiego i Games Workshop do budowania filmów wokół jego obsesji, zamiast wynajmować się do ich obsesji.

Kariera ruszyła zapamiętaną drogą brytyjskiego kina: miejsce w internacie Stowe School w Buckinghamshire, wczesny casting do Cedrica Diggory’ego w Harrym Potterze i Czarze Ognia, który dostał ktoś inny, kolejny do nowego Jamesa Bonda w Casino Royale, który trafił do Daniela Craiga. Urodził się w Saint Helier na wyspie Jersey w 1983 roku, jako czwarty z pięciu synów maklera giełdowego i sekretarki bankowej. Tabloidy nazwały go na chwilę najbardziej pechowym człowiekiem Hollywood — etykietką, w której, jak sam mówi, nigdy się nie rozpoznał.

Ciało i szczęka weszły najpierw przez bramę kina kostiumowego. Zagrał Alberta Mondego w Hrabim Monte Christo Kevina Reynoldsa, Charlesa Brandona przez cztery sezony Tudorów Showtime, Tezeusza w sandałach i mieczu w Niezwyciężonych Tarsema Singha. Kiedy Zack Snyder obsadził go w Człowieku ze stali, casting wyglądał na zbyt symetryczne, zbyt dosłowne potwierdzenie szufladki — i właśnie tam była pułapka.

Przez pewien czas był franczyzą. Batman v Superman: Świt sprawiedliwości, Liga Sprawiedliwości, epizod, który utrzymał Black Adama na nogach, Liga Sprawiedliwości Zacka Snydera odbudowana na streamingu. Zagrał Augusta Walkera, czarny charakter, który ładował pięści naprzeciw Toma Cruise’a w Mission: Impossible – Fallout, oraz Napoleona Solo w Kryptonimie U.N.C.L.E. Guya Ritchiego — robotę, która podpowiadała aktora bardziej elastycznego niż peleryna pokazywała. Potem przyszedł Geralt z Rivii w Wiedźminie Netfliksa i z nim publiczne przemeblowanie: Cavill, źródłolojalny fan, aktor twierdzący, że przeczytał książki i przeszedł gry lepiej niż pokój scenarzystów i gotów mówić o tym na głos.

To przemeblowanie pękło pod koniec 2022 roku. Wrzucił na Instagram nagranie świętujące powrót jako Superman po epizodzie w Black Adamie; tygodnie później nowy współszef DC Studios James Gunn sadzał go w sali konferencyjnej, żeby powiedzieć, że rola pójdzie do młodszego aktora w młodszej ciągłości. Gunn opisałby później tę rozmowę jako okropną i niesprawiedliwą; Cavill poprosił jedynie o to, by mógł sam ogłosić odejście. W tym samym oknie zszedł z Wiedźmina po trzecim sezonie — showrunnerka Lauren Schmidt Hissrich nazwała to decyzją symbiotyczną; on w wywiadach wracał stale do tej samej formuły: wierność materiałowi źródłowemu.

Krytyczne czytanie Cavilla brzmi tak: jego fanowska lojalność stała się pozycją negocjacyjną, a franczyzy, które kocha najbardziej, są jednocześnie tymi, które wymagają od niego najmniej jako aktora. Jego wyjście z Wiedźmina nie było, zgodnie ze wszystkimi relacjami, twórczym męczeństwem — było, przynajmniej w części, sporem o to, jak bardzo serial powinien przypominać powieści, a pokój scenarzystów odczytał ten sam pokój inaczej. Żaden wielki reżyser nie pchnął go jeszcze w rolę, która żądałaby czegoś więcej niż fizycznego przekonania i niskiego, kontrolowanego głosu. Najbliższa dekada zdecyduje, czy kredyt producencki przesunie tę granicę, czy ją tylko obetonuje.

Henry Cavill. Photo: Gage Skidmore from Peoria, AZ, United States of America / CC BY-SA 2.0, via Wikimedia Commons (source)

Tym, co już się przesunęło, jest grafik. Wniósł prawa do Warhammera 40,000 do Amazonu jako producent i pierwszoplanowy aktor i sam prowadzi audyty lore’u na skryptach rozwojowych — setki linii porównywanych z kanonem bitewnym. Wyciągnął reboot Highlandera do Amazon MGM, ze Stahelskim za kamerą, Russellem Crowe’em jako Ramirezem i Dave’em Bautistą w roli Kurgana; zdjęcia ruszyły w Szkocji w styczniu, po przesunięciu spowodowanym kontuzją, której nabawił się na próbach przedprodukcyjnych. Jest pierwszym głosem aktorskiego Voltrona w Prime Video — filmu, o którym Amazon w maju potwierdził, że całkowicie pominie kina. I wraca w tym miesiącu na ekran jako Sid, zdyscyplinowany brytyjski operator z In the Grey Guya Ritchiego, dwuosobowego thrillera napadowego z Jakiem Gyllenhaalem, który wszedł w Stanach piętnastego.

Życie poza planem zacisnęło się równolegle. Z Natalie Viscuso, amerykańską menedżerką filmową, jest od 2021 roku; para powitała córkę w 2025 i od lutowej gali AACTA Awards w Sydney potwierdza półgębkiem zaręczyny. W wywiadach opowiada, że większość tygodni bez zdjęć spędza w domu na angielskiej prowincji, z psem, siłownią i PC-em do gier, którego sam składa — domowy obrazek, którego jego ekipa PR nie zechciała dementować.

Przed nim Enola Holmes 3 dla Netfliksa, w którym wraca jako Sherlock; zdjęcia do Highlandera do końca lata; premiera Voltrona; i gdzieś w harmonogramie Warhammera, o którym Games Workshop mówi, że potrwa tyle, ile będzie musiał potrwać, projekt, na który czeka dłużej niż na którykolwiek inny. Pytanie nie brzmi już, czy uciągnie franczyzę. Brzmi: która z jego franczyz przeżyje człowieka, który zbudował je wokół siebie.