USA – Paragwaj: 4-1, które upiększa pół godziny oddane przez Amerykanów bez Pulisicia

Najważniejsza decyzja Mauricia Pochettino w piątkowy wieczór nie przyniosła gola — usunęła jednego z boiska. W przerwie, przy stanie 3-0 dla USA i najbardziej płynnej grze jego kadencji, trener zdjął Christiana Pulisicia i pchnął wieczór w dwóch kierunkach naraz. Końcowy wynik, 4-1, wygląda jak spacer. Wcale nim nie był. To były dwie drużyny w tych samych koszulkach, rozdzielone jedną zmianą, a dystans między nimi to prawdziwa historia mundialowego debiutu Amerykanów w Los Angeles.

Przez 45 minut gospodarze byli maszyną, a maszyna miała projekt. Tyler Adams i Weston McKennie trzymali podwójną szóstkę; boczni obrońcy wychodzili wysoko; a Pulisic dostawał przestrzeń między liniami Paragwaju, by robić, co chciał. Wszystko szło przez niego. Otwarcie wyniku w 7. minucie było tym projektem w miniaturze: Pulisic rozciął dwóch obrońców, piłka przeszła przez pole karne po McKenniem i wpadła do siatki po nieszczęsnej interwencji zdesperowanego Damiána Bobadilli. Gustavo Alfaro zbudował Paragwaj nisko ustawiony, uparty, łaknący czystego konta. W siedem minut jego ostatnia linia została przejechana na wylot.

Polecana lekturaMŚ 2026, Grupa D: USA faworytem u siebie — ale Turcja Gülera ma inne plany

To, co nastąpiło później, tylko zaostrzyło tezę. Pierwszy gol Folarina Baloguna, w połowie pierwszej części, narodził się z dośrodkowania Pulisicia, które zostawiło go samego w środku do wykończenia; drugi, tuż przed przerwą, to wspaniała indywidualna akcja w okienko, zwód i strzał zmierzony na 98 km/h. Trzecie trafienie Baloguna anulowano za spalonego — skutek celowo wysokiej linii, której Paragwaj nigdy nie rozwiązał. Siedemdziesiąt pięć procent posiadania, osiem strzałów do dwóch, cztery celne do zera. Andrés Cantor nazwał to najlepszymi 45 minutami ery Pochettino, a tablica wyników nie protestowała.

Wtedy Pochettino wyciągnął wtyczkę. Pulisic — znakomity, ale z długim turniejem przed sobą i ciałem do oszczędzania — już nie wrócił; w jego miejsce wszedł Sebastian Berhalter. Tkanka łączna wyszła razem z nim. USA nie potrafiły już przełamać linii, bo ten, który łamał linie, siedział na ławce, a wbiegnięcia McKenniego straciły tego, kto je zasilał. Posiadanie wyparowało, stadion, który drżał w pierwszej połowie, zamilkł, a Paragwaj, nagle z powietrzem, rozkręcił się. Żółta kartka Adamsa tuż przed godziną gry była sygnałem zespołu, który teraz gonił mecz, zamiast go dyktować.

Symetria była niemal zbyt czysta. Bobadilla, autor samobójczego gola, został zmieniony na Maurícia — i to Maurício wepchnął do siatki prostopadłe podanie Julia Enciso w 73. minucie na 3-1. Drużyna nietykalna przez 45 minut wyglądała teraz, przez kolejne pół godziny, jak ta, która broni przewagi, nad którą nie panuje już w pełni.

Giovanni Reyna przywrócił blask w 98. minucie, kręcąc strzał przy dalszym słupku zewnętrzną częścią stopy: ostatnia akcja wieczoru, i przepiękna. Ale to był indywidualny błysk, nie restart systemu. W tym momencie USA pilnowały przewagi, zamiast narzucać formę, a druga połowa należała, po cichu, do Paragwaju.

Nic z tego nie wymazuje błysku pierwszej połowy. 4-1 w mundialowym debiucie — pierwsze zwycięstwo kraju różnicą więcej niż jednego gola na turnieju od 24 lat — to deklaracja u siebie, a tamten futbol był naprawdę elektryzujący. Ale felieton musi zapytać, co ten wieczór udowodnił, a odpowiedź tnie w obie strony. Pochettino zbudował zespół, który z Pulisiciem między liniami rozbiera do woli dobrze zorganizowaną reprezentację Ameryki Południowej. Zbudował też taki, który bez niego nie utrzymał piłki piętnastu minut przeciw rywalowi, który po prostu podniósł linie.

A to znaczy więcej niż estetyka. W grupie D, w której są też Turcja i Australia, różnica bramek to pierwsze kryterium po bezpośrednich meczach, a gol, na który pozwoliła ostrożność Pochettino, może jeszcze zdecydować, czy USA skończą na pierwszym czy drugim miejscu — i jakiego rywala w fazie pucharowej im to przyniesie. Głębsze pytanie zadadzą naprawdę dopiero rundy na wylot: gdy trener musi oszczędzić najlepszego zawodnika albo go traci, czy projekt przetrwa nieobecność? W piątek nie przetrwał. Najlepsze 45 minut ery Pochettino i najbardziej odsłaniające przyszły w tym samym meczu — a w podróż wybierze się tylko jedna połowa.

Tagi: wc26, Mistrzostwa Świata FIFA 2026, Group D, Paragwaj, Stany Zjednoczone, usa

Więcej podobnych

Amerykanie od dekady mówią, że to ich najlepsza drużyna — domowy mundial każe to wreszcie udowodnić

Urugwaj wygrywał przez stulecie, broniąc się; Bielsa stawia na to, że teraz wygra, duszą rywala

Meksyk – RPA: Raúl Jiménez wreszcie ma swojego gola, ale 2:0 z dziewiątką niczego nie dowodzi

Korea Południowa – Czechy: Korea wygrała bez Son Heung-mina, ale pokazała rysę

Francja nie chce piłki — Deschamps żegna się drużyną, która karze twój błąd

Kanada – Bośnia i Hercegowina 1:1: historyczny punkt, który miał być zwycięstwem