Samsung pokazał światu parę okularów, które wyglądają jak okulary. To całe osiągnięcie – i jest większe, niż sugeruje karta katalogowa. Galaxy Glasses pojawiają się bez masywnych oprawek, ciężkich baterii na przedzie i niezaprzeczalnej sylwetki „noszę komputer”, która dotąd skazywała inteligentne okulary na niszową ciekawość. Stworzone we współpracy z domami optycznymi Gentle Monster i Warby Parker, sprawiają wrażenie designerskich oprawek. Aparat jest tu produktem, a design ma sprawić, że zapomnisz, iż w ogóle istnieje.

Warto się nad tym zatrzymać, zanim zacznie się pokaz funkcji. Urządzenie staje się ambientowe – noszone wszędzie, przez wszystkich, bez zastanowienia – w momencie, gdy przestaje wyglądać jak urządzenie. Samsung nie zbudował lepszego aparatu niż ten w telefonie, który już masz w kieszeni. Zbudował aparat, który już nie ogłasza się jako taki, owinięty w markę, którą założysz na kolację. Historią inżynieryjną jest tu partnerska współpraca z domami mody.

Pod oprawkami sprzęt jest celowo skromny. Nie ma wyświetlacza; ta pierwsza generacja to tylko audio i aparat, z wersją wyposażoną w ekran odłożoną na późniejszy rok. Pojedynczy układ Qualcomm, tej samej klasy co krzem w linii Ray-Ban Meta, napędza 12-megapikselowy sensor i zestaw głośników kierunkowych. Asystent Google Gemini odpowiada za myślenie. I tu jest sedno: okulary same prawie w ogóle nie myślą.

Każde pytanie, które zadajesz aparatowi – przetłumacz to menu, odczytaj tę tablicę do moich notatek, co widzę – budzi sensor, przekazuje obraz do telefonu, wysyła na serwery Google i czeka na odpowiedź, która wraca. Okulary to sensor i głośnik przymocowane do cudzej infrastruktury. Ta architektura jest sprzedawana jako wygoda. To także historia o prywatności, a Samsung podczas prezentacji mówił o wszystkim poza nią.

Zastanówmy się, co firma chętnie skwantyfikowała. Czas pracy baterii: do dziewięciu godzin, z etui, które ładuje ją siedem razy. To czysta liczba, która rozpada się w kontakcie z rzeczywistym produktem. Włącz tłumaczenie na żywo i ciągłe nagrywanie – funkcje, które okulary mają sprzedawać – a niezależne przecieki specyfikacji podają realny czas pracy bliżej czterdziestu pięciu minut niż dziewięciu godzin, ponieważ każde z tych multimodalnych zapytań to podróż w obie strony do centrum danych, a podróże w obie strony kosztują energię. Liczba, która trafiła na scenę, opisuje okulary, które nic nie robią.

A teraz zastanówmy się, czego nie skwantyfikowano. Samsung szczegółowo opisał oprawki, partnerów, baterię, dwie diody kontrolne – jedną skierowaną na użytkownika, drugą na zewnątrz, by ostrzec osobę po drugiej stronie stołu, że aparat jest włączony. Zewnętrzna dioda to realna odpowiedź na realne pytanie; chroni osoby postronne. Czego nie dotyczy? Użytkownika. W żadnym momencie prezentacji Samsung nie powiedział, jak długo przechowywane są nagrania, czy to, co widzi aparat, jest wykorzystywane do trenowania Gemini, kto w Google może je przeglądać ani jakie są środki odwoławcze po nieuchronnym wycieku. Osoba postronna dostaje diodę. Użytkownik dostaje wzruszenie ramion.

Taki kształt przybrała cała kategoria. Rozmowę o prywatności ramuje się wokół osób przed obiektywem, bo te ramy można obsłużyć sprzętem – diodą, dźwiękiem migawki. Trudniejsze pytanie dotyczy osoby za obiektywem: ciągły, pozbawiony tarcia strumień wszystkiego, co widzi użytkownik, kierowany na serwery firmy, której biznes polega na zrozumieniu cię na tyle dobrze, by sprzedawać przeciwko tobie. Designerskie oprawki to sposób, w jaki ten strumień zostaje społecznie znormalizowany. Trudno sprzeciwić się aparatowi, którego nauczono cię postrzegać jako parę okularów.

Samsung powiedział ci dokładnie, jak wyglądają Galaxy Glasses – aż po brązowy, uniesiony łuk oprawek Warby Parker. Był precyzyjny w kwestii jedynej rzeczy, która mu nie zaszkodzi. Nagrania muszą gdzieś żyć – a firma, która zaprojektowała oprawki tak, byś przestał zauważać aparat, nie powiedziała jeszcze gdzie.

Tagi: Gemini, Samsung, Galaxy Glasses, inteligentne okulary, prywatność