Prokurator Adrien Jacquart leży martwy w swoim pokoju w wielkim hotelu nad Promenadą Anglików, a lista podejrzanych rośnie w tym lecie 1936 roku do niebotycznych rozmiarów. Riwiera przestała być prywatnym ogrodem rodzin, które zbiły fortuny za tymi okiennicami — pociągi przywiozły robotnice, krawcowe, urzędników, którzy nigdy nie widzieli Morza Śródziemnego — i Lato 1936 otwiera się dokładnie w momencie, gdy te dwie Francje muszą dzielić jeden hol. Ciało to pytanie, które serial zadaje jako pierwsze; kraj napierający z zewnątrz to pytanie, o które mu naprawdę chodzi.

Na powierzchni sześcioczęściowy miniserial Netflixa to kryminał: jedno zabójstwo w Nicei i cztery kobiety — Blanche Akermann, Eugénie Berthier, Giulia Vincent, Léonie Morel — każda z powodów, by kłamać. To, czego serial odmawia, to kojąca architektura klasycznej zagadki kryminalnej: nie ma jednego detektywa, któremu można zaufać, żadnego centralnego oka zbierającego podejrzanych w salonie i wszystko wyjaśniającego. Każda kobieta widzi inny fragment tego samego lata i to, co widz składa scena po scenie, jest mniej rozwiązaniem niż diagramem pokazującym, komu wolno stać w którym miejscu.

Stawki historyczne są precyzyjne. Prawodawstwo kongés payés Frontu Ludowego, przyjęte w czerwcu tego roku, przyznało pracownikom najemnym dwa tygodnie płatnego urlopu — i właśnie wtedy zrodził się mityczny obraz francuskiego egalitarnego wypoczynku: robotnicy jadący rowerami w stronę morza, które przez cały czas im mówiono, że nie jest dla nich. Umieszczenie morderstwa w tym dokładnym miejscu pozwala serialowi zadać pytanie o aktualnym rezonansie: czy dostęp przyznany przez prawo trwa, czy jest tylko dostępem na łasce, udzielonym na sezon i po cichu cofniętym. Eugénie, grana przez Sofię Essaïdi, i Giulia, w którą wciela się Nolwenn Leroy, stoją po stronie nowicjuszy; Marthe Pontavice-Caron, grana przez Miou-Miou, strzeże tego, co granica miała chronić. Blanche Julie de Bony i Léonie Constance Gay trzymają ramę między nimi.

Reżyser Frédéric Garson, który nakręcił wszystkie sześć odcinków, filmuje hotel jako przekrój, a nie dekorację. Kamera wciąż przekracza wewnętrzną granicę budynku — schody dla służby naprzeciwko tarasu, pralnia naprzeciwko sali balowej — aż sama geografia staje się argumentem. Ponad 1500 kostiumów i 74 zrekonstruowane dekoracje stoją za serialem, ale produkcja traktuje swoją skalę jako dowód, a nie spektakl: dokładny krój mundurka służącej naprzeciwko dokładnego kroju stroju kąpielowego gościa to porządek społeczny wyrażony w tkaninie.

Lato 1936 pochodzi z tego samego silnika produkcyjnego — Quad Drama, TF1 i Netflix — który stał za Le Bazar de la Charité, i znowu stawia Julie de Bona w centrum żeńskiego ensemble poruszającego się między klasami. Napisany przez Catherine Touzet i Marie Deshaires na podstawie oryginalnego pomysłu Iris Bucher, domyka swoją zbrodnię w zaplanowanym terminie. Większe pytanie — czy drzwi, które otworzyły się tamtego sezonu, pozostały otwarte, czy Riwiera czekała na wrzesień, by ponownie zamknąć bramy — zostawia otwarte. Kraj, jak doskonale rozumie serial, jeszcze tej sprawy nie zamknął.