„Gandhari” na Netflixie: matka oślepia swoją mścicielkę w chwili, gdy znika jej córka

Matka odwraca się na zatłoczonym dworcu kolejowym, a jej córka już nie stoi obok. Zanim zdąży pobiec, pada cios, który odbiera jej coś jeszcze: wzrok. Poszukiwania, które się rozpoczną, poprowadzi kobieta, która nie widzi ludzi, których ściga.

Oto założenie Gandhari, hinduskojęzycznego thrillera akcji zbudowanego wokół jednego, bezwzględnego ubytku. Taapsee Pannu gra Bani, matkę, której dziecko zostaje wciągnięte w sieć handlu ludźmi w fikcyjnym miasteczku Joypurra. Reżyserią zajął się Devashish Makhija, scenariusz napisała i wyprodukowała Kanika Dhillon. Film trafia na Netflixa jako kobiecy thriller zemsty, który odrzuca atut, jaki gatunek prawie zawsze daje swojemu bohaterowi – możliwość obserwowania wroga.

Polecana lektura’Mandala śmierci’ od Netflix: Mitologiczny thriller kryminalny ujawniony

Decyzja, by odebrać tę zdolność, to cały zamysł. Thriller zwykle opiera się na informacjach, które protagonista gromadzi szybciej niż widz; przyjemność płynie z obserwowania, jak bystry umysł zamyka lukę. Gandhari usuwa zmysł, na którym opiera się większość gatunku, i pyta, co zostaje, gdy polowanie musi toczyć się za pomocą dźwięku, dotyku, pamięci i nerwów. To trudne założenie do utrzymania przez dwie godziny i właśnie dlatego film jest czymś więcej niż jednolinijkowym opisem.

Mit wywrócony na lewą stronę

Tytuł niesie ze sobą tezę jeszcze zanim zobaczymy choć jedną scenę filmu. W Mahabharacie Gandhari to królowa, która zawiązuje sobie na oczach opaskę, by dzielić mrok swojego niewidomego męża. To wybór – akt oddania tak pełny, że staje się rodzajem protestu. Makhija i Dhillon odwracają go. Ich Gandhari nie wybiera ciemności. Zostaje jej ona narzucona w tej samej przemocy, która zabiera jej dziecko. Mit o dobrowolnym poświęceniu staje się opowieścią o kobiecie zmuszonej do ślepoty, która nie daje się w niej zagubić.

To odwrócenie zmienia znaczenie samej zemsty. Mitologiczna ślepota Gandhari jest godnością; ta tutaj jest raną. Film, sądząc po jego założeniach, mniej interesuje się matką, która się mści, a bardziej matką, która musi na nowo poznać świat od zera, zanim będzie mogła w nim działać – sekwencją bardzo małych kompetencji odbudowywanych w najgorszej możliwej kolejności, pod najgorszą możliwą presją.

Miasto, któremu nie można ufać

Joypurra jest fikcyjne, ale to, co ukrywa, już nie. Miasteczko zamieszkują behrupiyowie – tradycyjni indyjscy artyści, którzy zarabiają na życie, naśladując innych, prześlizgując się między tożsamościami, twarzami i przebraniami za pieniądze. Dla kobiety, która nie widzi twarzy, miasto zawodowych przestawiaczy to koszmar skrojony na miarę. Każdy głos może należeć do kogokolwiek. Każda pomocna dłoń może należeć do osoby, która porwała jej córkę. Folklor nie jest tu atmosferą; to sama intryga.

Pod mitem i maskami kryje się konkretny społeczny temat. Handel dziećmi to przestępstwo, które opiera się na zbiorowym niepatrzeniu – na miasteczkach, systemach i gapiów, którzy decydują, jedna mała odmowa na raz, by nie patrzeć. Bohaterka, która dosłownie straciła wzrok, poruszająca się przez społeczność wprawioną w odwracaniu wzroku, zamienia tę metaforę w silnik filmu, a nie w kazanie. Założenie wskazuje na historię o tym, kogo społeczeństwo wybiera, by nie widzieć, opowiedzianą przez kobietę, która nie widzi już nic.

Ludzie, którzy za tym stoją

Nazwiska, które się z tym wiążą, wyostrzają oczekiwania. Makhija zrealizował Ajji i Bhonsle – dwa z najbardziej ponurych ostatnich studiów w kinie hindi nad zawodnością ochrony wobec tych, którzy jej najbardziej potrzebują – starych, biednych, bezsilnych – oraz nad przemocą pojawiającą się dokładnie tam, gdzie instytucje zawodzą. Dhillon od dekady pisze postacie kobiece, które odrzucają przypisane im role – od Manmarziyaan po Haseen Dillruba. „Z Gandhari chciałyśmy opowiedzieć historię kobiety, która nie pozwala się definiować przez okoliczności” – powiedziała Dhillon o projekcie. To zestawienie zwiastuje ugruntowaną zemstę zamiast błyszczącej akcji i oko filmowca skierowane na systemy, które pozwalają, by krzywda się wydarzyła.

Pannu zakotwicza go w rejestrze głównej bohaterki akcji, który zbudowała w Naam Shabana i Baby, ale otaczająca ją obsada jest głęboka: Ishwak Singh, Chhaya Kadam, Swastika Mukherjee, Mita Vashisht i Jatin Sarna wypełniają Joypurrę. Szczególnie Kadam i Mukherjee dochodzą po serii ról drugoplanowych, które kradną sceny w ostatnim kinie indyjskim. W filmie o decydowaniu, komu można ufać bez możliwości spojrzenia na niego, obsadzenie wyrazistych, rozpoznawalnych obecności jest samo w sobie decyzją nośną.

Gandhari przedłuża także jedną z bardziej owocnych współpracy w obecnym kinie hindi. Pannu i Dhillon zbudowały już sześć filmów, od Manmarziyaan przez oba Haseen Dillruba – seria, która przechodziła przez romans, sport i kryminał, stale wracając do kobiet, które fabuła nie docenia. Netflix opisał ten film jako opowieść o „innym rodzaju miłości – głębokiej więzi między matką a dzieckiem”, co jest łagodniejszym opisem, niż sugeruje założenie o handlu ludźmi. Przepaść między tymi dwoma ujęciami – czułym i brutalnym – jest dokładnie tam, gdzie film zdaje się być zbudowany, by istnieć.

Z czym widzowie będą go porównywać

Punkty odniesienia łatwo znaleźć, a Gandhari szczerze na niektóre zaprasza. Mom Sridevi ustanowiło nowoczesny szablon indyjskiej matki-mścicielki, która działa, gdy system zawodzi. Andhadhun zrobiło niedawny hindi thriller o wzroku i jego nagłej utracie. Filmografia samej Taapsee dostarcza akredytacji akcji. To, co ten film dodaje, to zderzenie wszystkich trzech naraz – matczynych stawki, struktury ślepoty i silnika zemsty – osadzonych w folklorze zamiast w mieście, co jest elementem, który może sprawić, że będzie się czuć jak coś więcej niż remiks.

Jest też biznesowa logika w tym, gdzie trafia. Indyjski, hinduskojęzyczny film akcji z kobietą w roli głównej, trafiający na Netfliksa na całym świecie jednego dnia, to zakład platformy, że ugruntowany, mściwy zmysł Makhiji może podróżować – że regionalny thriller z kobietą w centrum należy do międzynarodowego okna, a nie niszowego. To, czy ten zakład się opłaci, to oddzielne pytanie od tego, czy film działa, ale samo umiejscowienie stanowi oświadczenie o tym, kto może stać na czele globalnej premiery akcji.

Pytanie, które pozostawia założenie, jest tym, na które nie można odpowiedzieć z góry, i jest to właściwe pytanie, by film w nim tkwił. Matka może nauczyć się walczyć w ciemności. Czy potrafi zidentyfikować, wśród miasta ludzi opłaconych, by być kimś innym, dokładnie tę osobę, która zabrała jej dziecko – to inne i trudniejsze zadanie. Zemsta zakłada, że wiesz już, w kogo celować. Gandhari zaczyna od odebrania tej pewności, a potem prosi swoją bohaterkę, by odzyskała ją dźwięk po dźwięku.

Gandhari ma premierę na Netflixie 3 września 2026 roku. Film trwa 115 minut, jest w języku hindi z napisami i tego samego dnia dostępny jest na całym świecie.

Więcej podobnych

Łączy nas krew na Netflixie: wychowali ją zabójcy, ale nie wyszkolili

Nando między dwoma światami: Netflix zamyka sagę Sintonia filmem o Nandzie i zaginionej córce

Wybór matki od Netflix: Studium desperacji i społecznego pęknięcia

Podejrzliwi na Netflix: ojciec pogrążony w teorii spiskowej, córka, która podejrzewa najgorsze

Nong Chompoo: Zaginiona i zapomniana — dokument Netflixa o kraju, który zapamiętał podejrzanego, a zapomniał dziecko

Mudborn na Netflixie: dlaczego troska staje się słabością