Pierwszą rzeczą, którą daje kamera, jest światło. Korytarz koreańskiej szkoły w płaskim blasku jarzeniówek, kolor tak wyprany, że linoleum, stalowe szafki i oparci o nie uczniowie czytają się w tej samej urzędowej szarości. Potem w tę szarość wchodzi mężczyzna, który się nie spieszy. Kadr trzyma się go tak, jak trzymałby broni położonej na stole, a pomieszczenie zdaje się układać na nowo wokół jego bezruchu, zanim cokolwiek zrobił.

Mężczyzna nazywa się Na Hwa-jin i pracuje dla organu, który istnieje wyłącznie w tej opowieści. Agencja Ochrony Praw Edukacyjnych to wymysł ministerstwa, jednostka, której rząd pozwala na jedyną rzecz zakazaną każdej realnej instytucji w budynku: położyć ręce na problemie. Wysyłają go do szkół, gdzie krnąbrni uczniowie, przestraszeni nauczyciele i uwikłani dyrektorzy wydrążyli klasę od środka, a on przywraca porządek dokładnie tą siłą, z której zwykły system dawno zrezygnował. Na powierzchni czysta, satysfakcjonująca fantazja o zemście. Pod spodem historia prawa, które wymazało nauczycieli z ich własnej władzy, i pięści, którą ktoś wymyślił, by im ją oddać.

To, co czyni z przesłanki coś więcej niż hasło, to sposób, w jaki serial się powtarza. Każda misja zaczyna się od nowa w innej zrujnowanej klasie, z dyrektorem, który coś ukrywa, z hierarchią uczniów, która nauczyła się, że nic z tego, co zrobią dorośli, ich nie dosięgnie. Ta struktura szkoły na odcinek to nie lenistwo: to argument. Upierając się, że następny budynek opowiada tę samą historię co poprzedni, serial odmawia pociechy pojedynczego zgniłego jabłka. Zgnilizna jest wszędzie, mówi, a to dokładnie to, co ruch nauczycielski twierdził o systemie, nie o jednostkach.

Ten argument żyje albo umiera w reżyserii, a reżyseria to najciekawsze tarcie serialu. Hong Jong-chan zrobił Juvenile Justice, dzieło, którego całą gramatyką była powściągliwość, kamera unikająca taniego spektaklu dziecka w kajdankach. Tutaj dziedziczy materiał zbudowany dla przeciwnego instynktu. Get Schooled, leżący pod spodem webtoon z Naver, zdobył czytelników czystą przyjemnością uderzenia, kadrem, w którym osiłek wreszcie pada. Napięcie polega na tym, co reżyser bezruchu robi z przesłanką domagającą się hałasu. Filmuje szkoły jak miejsca zbrodni, cierpliwie i prześwietlone; pokazuje agencję czystą, nowoczesną, niemal korporacyjną, o świat koloru od rozpadających się budynków, do których wysyła agentów.

Warto wiedzieć, na której półce to stoi. Serial należy do rozpoznawalnej już linii: koreański webtoon przerysowany na gatunek Netflixa, z porażką instytucji jako powracającym tematem. Dzieli krew z The Glory, który traktował przemoc szkolną jak ranę porządkującą całe życie, i z Vigilante, który prosił widza, by rozkoszował się człowiekiem wymierzającym kary, których sądy odmawiały. To, co oddziela Dam ci lekcję od wcześniejszego dzieła samego reżysera, to rezygnacja z powściągliwości jako postawy moralnej.

Fantazja ma ciężar, bo krzywda, która ją niesie, jest realna i niezamknięta. Korea Południowa od lat tkwi w publicznym rozrachunku z gyogwon, autorytetem swoich nauczycieli, po tym, jak śmierć młodej nauczycielki w szkole podstawowej w Seulu wyprowadziła na ulice dziesiątki tysięcy nauczycieli ubranych na czarno. Protestowali przeciw ramom, które opancerzyły uczniów i rodziców w prawa i drogi skargi, zostawiając dorosłego przy tablicy niemal bez ochrony, wystawionego na skargę rodzica zdolną zakończyć karierę. Get Schooled był już mścicielską odpowiedzią internetu na tę nierównowagę, a serial przychodzi, gdy spór wciąż trwa.

I wie, co ci robi, kiedy oglądasz. Kontraktem jest katharsis: nietykalne dzieci wreszcie odpowiadają, zadowolony z siebie dyrektor wreszcie się poci, a inscenizacja dostarcza każdy cios z precyzją rzemieślnika. Ale ten sam kadr, który zaspokaja, też cię obciąża. Klaszczesz przemocy w klasie, sprzedanej jako jedyny pozostały język, wymierzonej w ludzi, których scenariusz dał ci prawo nie znosić. Serial odmawia osądzenia tej przyjemności za ciebie.

Zostaje pytanie, na które serial ma zbyt zajęte ręce, by odpowiedzieć. Jeśli autorytet klasy został rozmontowany przez system, który pomylił siłę z bezpieczeństwem, czy naprawdę da się go przywrócić lepiej wycelowaną wersją tej samej siły? Agencja wygrywa każde pomieszczenie, do którego wchodzi, a kamera pozwala ci się tym cieszyć. Ale autorytet odzyskany pięścią wygląda, widziany z pół kroku z boku, dokładnie jak to, przeciw czemu maszerowali nauczyciele, tyle że wymierzony tym razem we właściwe cele.

Dam ci lekcję liczy dziesięć odcinków, wszystkie pojawiają się razem na Netflixie 5 czerwca. Kim Mu-yeol gra agenta w centrum agencji; Lee Sung-min to minister edukacji, który zbudował jednostkę wokół niego; Jin Ki-joo to nadzorczyni z przeszłością w siłach specjalnych, a Pyo Ji-hoon, raper P.O, najmłodszy oficer. Hong Jong-chan reżyseruje na podstawie scenariuszy Lee Nam-kyu, Kim Da-hee i Moon Jong-ho, adaptując webtoon Chae Yong-taeka i Han Ga-rama.