Touch of Evil zaczyna się od jednego z najbardziej ikonicznych ujęć w historii kina: trzech i pół minuty długiego, nierozcinanego planu sekwencji wybuchającego samochodu. Orson Welles nie tylko ukradł ten trick Hollywoodowi — sprawił, że stało się to fundamentalne oświadczenie o naturze filmu noir. Touch of Evil to nie tylko thriller kryminalny, ale gęsty, mizantropijny portret korupcji i niszczącej natury władzy.

Welles kieruje tym chaosem z widocznym entuzjazmem — jego reżyseria jest taktażna, pełna kontrastowych cieni i nietypowych kadrów (jak ta słynna scena w lustrzanej szatni). Fabuła to klasyczny schemat: Meksykanin Miguel Vargas (Charlton Heston), ścigający przestępcę narkotykowego, natrafia na amerykańskiego kapitana Hank Quinlana (Welles), który ukrywa pod fałszywą legalnością brutalną korupcję. Welles w roli Quinlana jest niewątpliwie punktem kulminacyjnym filmu — jego postawa, głos i gesty tworzą postać tak przerażającą, jak fascynującą.

Gdzie się chwieje? W niektórych momentach film wydaje się niepewny własnej tonacji. Sceny z Janet Leigh jako Susan Vargas są mniej wyrafinowane niż reszta, a jej postawa czasami przypomina bardziej klasyczne melodramaty niż noir. Ponadto, choć Welles walczył o swoje wizję, końcowy montaż (przed restauracją Murcha) cierpi na nierówną dynamikę — pewne sekwencje wydają się skrócone lub nieprawidłowo układane.