Jake Gyllenhaal spędza 90 minut przy konsoli numeru alarmowego 911, a wszystkie pozostałe postacie docierają do niego wyłącznie przez telefon: tak wygląda remake duńskiego filmu „Den skyldige”, który Antoine Fuqua nakręcił w 2021 roku. Zdjęcia trwały jedenaście dni w pandemicznym Los Angeles, reżyser obserwował je z furgonetki zaparkowanej przed planem, a film stał się jednym z najchętniej oglądanych tytułów Netflixa tamtej jesieni.

Akcja filmu „Winni” (The Guilty, 2021) rozgrywa się w ciągu jednej nocy w Los Angeles, gdy w całym regionie szaleją pożary. Joe Baylor (Jake Gyllenhaal) to funkcjonariusz LAPD odsunięty od służby patrolowej i przeniesiony na nocną zmianę w centrum zgłoszeń alarmowych 911, gdzie czeka na rozprawę sądową w sprawie incydentu na służbie sprzed ośmiu miesięcy. Większość odbieranych przez niego połączeń to rutyna. Wtedy odbiera telefon od Emily Lighton (Riley Keough), kobiety, która mówi mu, że została porwana i znajduje się w białej furgonetce na autostradzie. Musi się rozłączyć, zanim zdąży powiedzieć coś więcej, a kalifornijska policja drogowa, California Highway Patrol, informuje Joego, że nie jest w stanie znaleźć furgonetki bez numeru rejestracyjnego.

Od tej chwili film nie opuszcza centrum zgłoszeń. Joe prowadzi sprawę tym, co ma pod ręką przy biurku: domowy numer Emily, pod którym odbiera jej sześcioletnia córka Abby; telefon jej męża, Henry’ego Fishera (Peter Sarsgaard); jego przełożony, sierżant Bill Miller (Ethan Hawke), który bez nakazu nie wyśle nigdzie funkcjonariuszy; oraz jego były partner Rick (Eli Goree), który ma wolne i martwi się tym, co Joe zamierza powiedzieć na rozprawie. Każda rozmowa zmienia wyobrażenie Joego o tym, co dzieje się w furgonetce, a ostatnie zwroty akcji najlepiej odkryć samemu podczas seansu. Można jedynie powiedzieć, że tytuł odnosi się do więcej niż jednej osoby.

Duński film, dyspozytor i telefon

„Winni” to wierny remake „Den skyldige”, duńskiego thrillera z 2018 roku, którym w pełnym metrażu zadebiutował Gustav Möller; scenariusz napisał razem z nim Emil Nygaard Albertsen. W oryginale Jakob Cedergren gra Asgera Holma, kopenhaskiego policjanta przydzielonego do obsługi zgłoszeń alarmowych w oczekiwaniu na rozprawę w sprawie śmiertelnego postrzału na służbie, a połączenia przychodzą na duński numer alarmowy 112. Film kosztował około 500 000 euro, trwa 85 minut i miał premierę w styczniu 2018 roku w konkursie World Cinema Dramatic Competition na Sundance Film Festival, gdzie Magnolia Pictures kupiła prawa do dystrybucji w USA.

„Den skyldige” był następnie duńskim kandydatem do Oscara dla najlepszego filmu międzynarodowego na 91. ceremonii rozdania Oscarów i w grudniu trafił na krótką listę, a na duńskich nagrodach Robert Awards okazał się wielkim zwycięzcą. Taki dorobek czynił go oczywistym kandydatem do wersji anglojęzycznej, a remake niemal bez zmian zachowuje konstrukcję oryginału: zdegradowany policjant, wisząca nad nim rozprawa, porwana kobieta, biała furgonetka, przerażone dziecko przy domowym telefonie i partner poproszony o włamanie się do mieszkania. Zmienia się mapa. Kopenhaga i Zelandia Północna stają się Los Angeles i California Highway Patrol, 112 zmienia się w 911, a tłem nocy jest sezon pożarów zamiast zwykłej zmiany.

Reżyser, scenarzysta i ponowne spotkanie po „Do utraty sił”

Remake zaczął się od gwiazdy. W grudniu 2018 roku Jake Gyllenhaal nabył prawa do „Den skyldige” i rozwinął projekt jako film, w którym miał zagrać główną rolę i który miał wyprodukować w swojej firmie Nine Stories Productions wspólnie z Bold Films. We wrześniu 2020 roku do projektu dołączył Antoine Fuqua jako reżyser i producent. Obaj pracowali już razem przy filmie „Do utraty sił” (Southpaw, 2015), dramacie bokserskim, w którym Gyllenhaal zastąpił pierwotnie zapowiadanego odtwórcę głównej roli, więc film „Winni” był dla obu ponownym spotkaniem.

Fuqua miał za sobą długą praktykę w opowieściach policyjnych i kryminalnych. Za jego przełomowy „Dzień próby” (Training Day, 2001) Oscara dla najlepszego aktora zdobył Denzel Washington, a później Fuqua wyreżyserował trzy filmy z serii „Bez litości” (The Equalizer, 2014–2023), również z Washingtonem. Po „Winnych” nakręcił „Emancipation” (2022) oraz biograficzny film „Michael” (2026), którego bohaterem jest Michael Jackson; ten tytuł stał się najbardziej kasowym filmem w karierze reżysera. Z perspektywy tej filmografii „Winni” to wyjątek: mała, kameralna produkcja reżysera znanego raczej z rozmachu i strzelanin.

Scenariusz napisał Nic Pizzolatto, powieściopisarz (autor „Galveston”, 2010) i twórca serialu HBO „True Detective”. Pizzolatto współpracował już z Fuquą: scenariusz „Siedmiu wspaniałych” (The Magnificent Seven, 2016) napisali razem on i Richard Wenk. Przy ogłoszeniu projektu podawano też, że Gyllenhaal wprowadził do scenariusza poprawki, za które nie figuruje w napisach. Jeszcze w tym samym miesiącu Netflix kupił światowe prawa do filmu za 30 milionów dolarów, zanim nakręcono choćby jedno ujęcie.

Jedenaście dni w listopadzie i reżyseria z furgonetki

Zdjęcia główne powstawały w Los Angeles w listopadzie 2020 roku, w samym środku pandemii COVID-19, i trwały jedenaście dni. Trzy dni przed planowanym rozpoczęciem zdjęć osoba, która miała kontakt z Fuquą, uzyskała pozytywny wynik testu na obecność wirusa. Test Fuqui był negatywny i harmonogram został utrzymany, ale zgodnie z zasadami bezpieczeństwa produkcji reżyser poprowadził cały film z furgonetki o nazwie Colorspace, zaparkowanej w pobliżu planu i wyposażonej w ekrany pokazujące obraz z kamer. Stamtąd utrzymywał kontakt z obsadą i ekipą, a zarówno on, jak i Gyllenhaal mówili, że podczas zdjęć ani razu nie stanęli twarzą w twarz.

Obsadę ogłoszono w tym samym miesiącu, a duża jej część w ogóle nie pojawia się w kadrze. Na ekranie Jake Gyllenhaal dzieli centrum zgłoszeń z dwojgiem aktorów: Christina Vidal Mitchell gra sierżant Denise Wade, a Adrian Martinez kolegę dyspozytora o imieniu Manny. Reszta zespołu figuruje w napisach jako głosy: Ethan Hawke, Riley Keough, Peter Sarsgaard i Eli Goree, a także Paul Dano jako dzwoniący Matthew Fontenot, Da’Vine Joy Randolph jako dyspozytorka policji drogowej i komik Bill Burr jako dzwoniący z nocnego klubu. Jak na film zbudowany wokół telefonu, to wyjątkowo znana obsada w rolach, które tylko słychać.

Za kamerą z Fuquą pracowali operator Maz Makhani, montażysta Jason Ballantine i kompozytor Marcelo Zarvos. Gotowy film trwa 90 minut, o pięć więcej niż duński oryginał, dzięki czemu remake pozostaje niemal tak zwarty jak jego pierwowzór.

Toronto, Netflix i 69 milionów gospodarstw domowych

Światowa premiera filmu „Winni” odbyła się 11 września 2021 roku na Toronto International Film Festival. Do ograniczonej liczby amerykańskich kin film trafił 24 września, a 1 października 2021 roku pojawił się na Netflixie na całym świecie. W ciągu pierwszego miesiąca Netflix poinformował, że film obejrzało 69 milionów gospodarstw domowych i że w 91 krajach był najchętniej oglądanym filmem w serwisie; dane opierały się na ówczesnej metodologii firmy, która liczyła każde konto, na którym obejrzano co najmniej dwie minuty.

Porównania z „Den skyldige” towarzyszyły remake’owi od pierwszych pokazów, co jest zwykłym losem szybkiej anglojęzycznej wersji niedawnego i szeroko pokazywanego europejskiego filmu. Oba filmy łączy założenie, struktura i większość zwrotów akcji, dlatego rozmowa zwykle sprowadzała się do tego, co dodaje amerykańska wersja: większe miasto, pożary w tle, liczniejszą obsadę głosów i gwiazdę, której firma była właścicielem projektu. Najwięcej uwagi poświęcano Jake’owi Gyllenhaalowi, który niemal w pojedynkę dźwiga film na ekranie.

Pomysł, który wciąż wędruje

Historia nie zatrzymała się na dwóch filmach. W 2026 roku w londyńskim Donmar Warehouse odbyła się premiera scenicznej wersji tej opowieści pod tytułem „The Guilty”, którą przygotowała dramatopisarka Chloë Moss na podstawie oryginalnego scenariusza, którego autorami są Gustav Möller i Emil Nygaard Albertsen; w głównej roli wystąpił Russell Tovey. Opowieść zbudowana wokół jednego pomieszczenia i zestawu bezcielesnych głosów okazała się pasować do małego teatru mniej więcej tak naturalnie, jak do niskobudżetowej duńskiej produkcji.

Sam format ma długą tradycję. Do thrillerów rozgrywających się w jednym miejscu i zbudowanych wokół linii telefonicznej należą „Telefon” (Phone Booth, 2002), w którym Colin Farrell zostaje uwięziony w ulicznej budce telefonicznej, „The Call” (2013), z Halle Berry jako operatorką numeru 911, oraz „Locke” (2013), w którym Tom Hardy przez cały film prowadzi samochód i wykonuje kolejne telefony. Film „Winni” należy do tej rodziny, choć scenerię centrum alarmowego i rozprawę wiszącą nad Joem Baylorem zaczerpnięto wprost z duńskiego filmu.

Pięć lat po premierze na Netflixie film „Winni” najlepiej rozumieć jako dobrze wyposażony test solidnego pomysłu: co się dzieje, gdy hollywoodzki reżyser, gwiazdor w roli producenta i scenarzysta znany z długich seriali kryminalnych biorą duński film o mężczyźnie przy centrali telefonicznej i w trybie awaryjnym przenoszą go do Los Angeles. Widzowie znający „Den skyldige” będą śledzić przede wszystkim różnice; ci, którzy go nie znają, zobaczą 90-minutowy thriller, który niemal w całości opiera się na Jake’u Gyllenhaalu i telefonie.