Laura Torricelli, grana przez Annę-Marię Sieklucką, w pierwszych minutach filmu wpatruje się we własne odbicie. To kobieta rozdarta między dwoma mężczyznami i niepewnością co do własnych pragnień. The Next 365 Days rozpoczyna się obrazem wewnętrznego konfliktu, ale nie potrafi znaleźć dla niego rozwiązania. Wyreżyserowany przez Barbarę Białowąs i Tomasza Mandesa polski dramat erotyczny zamyka trylogię opartą na powieściach Blanki Lipińskiej i dziedziczy wszystkie wady poprzednich części: chaotyczną fabułę, płytkie kreacje aktorskie i niemal całkowity brak nowych pomysłów.

Film podejmuje wątki w miejscu, w którym zakończyło się 365 Days: This Day. Massimo (Michele Morrone) i Laura próbują odnaleźć się po dawnych zdradach, a Nacho (Simone Susinna) wciąż wraca do jej życia. To punkt wyjścia, z którego dałoby się zbudować wiarygodny miłosny trójkąt. Powinien wywoływać prawdziwe napięcie. Zamiast tego scenariusz raz po raz wraca do tych samych sporów o zaufanie i zazdrość, a powtarzalność odbiera relacji wszelką stawkę, jaką mogła jeszcze mieć. Sceny, w których Laura i Massimo konfrontują się z powodu jej więzi z Nacho, wyglądają jak powtórki z poprzednich filmów, a nie nowe zwroty w ich historii.

Między Sieklucką i Morrone’em wciąż iskrzy, ale scenariusz marnuje tę chemię, sprowadzając oboje do schematycznych postaci. Laura raz jest nieustępliwa, a raz bierna — zależnie od tego, czego wymaga od niej dana scena — podczas gdy Massimo pozostaje uwięziony w roli ponurego, zaborczego mężczyzny, którą odgrywa od pierwszego filmu. Nie pomagają niezgrabne dialogi: rozważania Laury o tym, że dostała drugą szansę na życie, brzmią jak wymuszone kwestie, a nie jak myśl, która niesie ze sobą jakąkolwiek głębię.

Jej wewnętrzne rozdarcie to jedyny naprawdę interesujący wątek — i nawet z nim film sobie nie radzi. Powracające sny o Nacho, niepewność, którego z mężczyzn tak naprawdę pragnie: kryje się tu prawdziwa historia, dająca przestrzeń na niuanse. Film ją ignoruje i zamiast tego stawia na erotyczne sceny, które zastępują rozwój postaci, zamiast z niego wynikać. Tak jest choćby w scenie, w której Laura i Massimo uprawiają seks po obejrzeniu prywatnego występu striptizerskiego.

Problemem jest również tempo. Film trwa godzinę i czterdzieści pięć minut, ale sprawia wrażenie rozwleczonego, a nie pełnego treści. Sceny ciągną się bez wpływu na fabułę i nie mówią nam nic nowego o bohaterach. Sekwencja na targach mody w Portugalii służy głównie temu, by Laura ponownie wpadła na Nacho, a nawet kulminacyjna konfrontacja Laury z Massimem nie ma ciężaru emocjonalnego, który wyraźnie miała nieść.

Od strony rzemiosła film jest co najwyżej poprawny. Zdjęcia nie wyróżniają się niczym — nie ma tu ujęcia, które chciałoby się zapamiętać. Równie bezbarwna jest warstwa dźwiękowa: opiera się na generycznej muzyce i nadużywanych efektach, by sztucznie budować dramatyzm, na który same sceny nie zapracowały.

Recenzje w innych mediach nie były łaskawe. Variety określiło film jako pozycję „wyłącznie dla masochistów”, a Spoiled For Choice uznało, że seria roztrwoniła cały potencjał, jaki kiedykolwiek miała. Widzowie komentujący produkcję na IMDb wskazują aktorstwo i scenariusz jako jej największe słabości — trudno nie zgodzić się z tym, co widać na ekranie.

Druga połowa historii nie tyle przynosi rozwiązanie, ile grzęźnie w miejscu. Laura wraca do Polski, gdzie matka przypomina jej o zbliżających się trzydziestych urodzinach — mija niemal rok, odkąd poznała Massima — i namawia ją, by choć raz pomyślała o własnym szczęściu. To rzadka, spokojna scena i jeden z nielicznych momentów, w których film traktuje Laurę jak osobę, a nie nagrodę, o którą można walczyć. Nie trwa to długo. Laura śni o trójkącie z oboma mężczyznami, odbiera telefon od Olgi, która ostrzega ją, że Massimo dowiedział się już o romansie, i mimo wszystko wraca na Sycylię. Na miejscu czeka na nią Nacho, przebrany za jej własnego szofera. Mówi, że to, co czuje, nie jest miłością od pierwszego wejrzenia, lecz uczuciem, które wyrosło z przyjaźni. Laura odpowiada, że potrzebuje czasu do namysłu. Jak się okazuje, film również: kończy się, nie rozstrzygając, do czego właściwie zmierzała cała ta historia.

I właśnie to najbardziej frustruje. Motyw miłosnego trójkąta już nieraz się sprawdzał, a tutaj była przestrzeń na autentyczną opowieść o pragnieniu, lojalności i odkrywaniu, kim się jest, gdy emocje opadną. Zamiast tego film wciąż sięga po niezręcznie inscenizowane erotyczne zbliżenia i kłótnie, jakby głośne krzyki mogły zastąpić głębię. The Next 365 Days odtwarza znajome schematy własnej trylogii i zamyka ją tym samym słabym aktorstwem, powtarzalnymi dialogami i nużącym tempem, które charakteryzowały dwie wcześniejsze części.