Oliver Reed (Gabriel Bateman), dwunastolatek traktujący każdy eksperyment jak pilną misję naukową, przypadkowo tworzy telepatyczne połączenie ze swoim beaglem, Henrym. Film Gila Jungera to familijny film VOD, który zna swoje ograniczenia i — przez większość czasu — dobrze sobie w nich radzi.

Siłą Jak rozmawiać z psem jest głos Todda Stashwicka jako Henry: precyzyjnie skalibrowany monolog wewnętrzny, który łączy psią filozofię z niespodziewanie trafnymi życiowymi radami. Bateman odpowiada specyficzną powagą dziecka, które postanowiło traktować wszystko serio. Chemia między nimi działa lepiej, niż można by się spodziewać.

Słabości pojawiają się po stronie dorosłych: Josh Duhamel i Megan Fox grają rodziców Olivera z autentycznym ciepłem, ale przypisany im wątek małżeński wygląda jak konstrukt dramaturgiczny. Kunal Nayyar lekko przesadza w komediowym nauczycielu. Reżyseria Jungera jest funkcjonalna i bez ambicji — adekwatna do skali produkcji.

Jak rozmawiać z psem dostarcza dokładnie to, co obiecuje: historię przyjaźni między chłopcem a psem, opowiedzianą z obu stron więzi, z wystarczającą ilością dowcipu i szczerego uczucia, by sprawdzić się jako rodzinny seans. Henry prawie na pewno wyjdzie z tego z największymi honorami.