Curry Barker nakręcił swój pierwszy film kinowy w 26 dni za najwyżej 750 000 dolarów. Rok po premierze w Toronto Obsesja zarobiła na świecie około 520 mln dolarów, Focus Features ma na koncie największy film w swojej historii, a stojący za nim youtuber i komik skeczowy ma zaplanowane studyjne projekty horrorowe aż do 2027 roku.

Obsesja (Obsession, 2025), którą Curry Barker napisał, wyreżyserował i zmontował, wychodzi od najmniejszej możliwej stawki. Baron „Bear” Bailey (Michael Johnston) pracuje w podupadającym sklepie muzycznym razem z przyjaciółmi, którymi są Nikki Freeman (Inde Navarrette), Ian (Cooper Tomlinson) i Sarah Harper (Megan Lawless), i nigdy nie zdobył się na odwagę, by wyznać Nikki, co do niej czuje. Szukając prezentu, wychodzi ze sklepu z kryształami nie z naszyjnikiem, po który przyszedł, lecz z One Wish Willow, zabawką-gadżetem, która po złamaniu ma spełnić jedno jedyne życzenie. Tej nocy, gdy po raz kolejny nie udaje mu się nic powiedzieć, łamie ją i życzy sobie, by Nikki kochała go bardziej niż kogokolwiek na świecie.

Życzenie działa natychmiast, a film opowiada o tym, ile ono kosztuje. Nikki zjawia się pod jego drzwiami i w ciągu kilku dni uczucie, którego tak pragnął, obserwuje go podczas snu, zakleja taśmą jego drzwi wejściowe i całymi dniami stoi w jednym miejscu, dopóki on nie wróci do domu. Kiedy Bear dzwoni na infolinię obsługi klienta producenta zabawki w nadziei na zmianę warunków, konsultant, któremu głosu użyczył sam Barker, oznajmia mu, że życzenia nie da się zmienić i wygaśnie ono dopiero wraz z jego śmiercią. Od tego momentu historia zmierza ku przemocy, a ten tekst zatrzymuje się przed drugą połową filmu, w której kryje się większość jego niespodzianek.

Od kanału ze skeczami na YouTube do licytacji w Toronto

Curry Barker urodził się w 1999 roku w Mobile w stanie Alabama, a w wieku 18 lat wyjechał z domu, by studiować aktorstwo w kampusie New York Film Academy w Los Angeles. Już w pierwszym tygodniu poznał tam Coopera Tomlinsona i obaj zaczęli wspólnie publikować filmy na YouTube jako duet komediowy „that’s a bad idea”, który sami opisywali jako swoją szkołę filmową poza szkołą filmową. Obaj rzucili naukę, zamieszkali razem i dalej publikowali skecze oraz krótkie metraże, podczas gdy Barker pracował w Starbucksie. Do 2023 roku zdobywał niewielkie role aktorskie, w tym gościnne występy w serialach Dave i It’s Always Sunny in Philadelphia, a kanał przekroczył od tamtej pory 1,6 mln subskrybentów.

Zwrot ku horrorowi nastąpił za sprawą krótkich form. W 2023 roku Barker zamieścił w sieci The Chair, krótkometrażowy horror, który zebrał ponad dziesięć milionów wyświetleń i zwrócił uwagę producenta z Tea Shop Productions, którym jest James Harris; to on zaproponował, by przerobić go na pełny metraż. Barker przedstawił zamiast tego coś innego: wstępną wersję scenariusza, jednostronicowy opis i lookbook Obsesji. Otrzymał ofertę wyreżyserowania filmu z budżetem 1 mln dolarów, a mniej więcej w tym samym czasie odrzucił ofertę 2 mln dolarów za przepisanie scenariusza tak, by Bear stał się bohaterem. W oczekiwaniu nakręcił Milk & Serial, pełnometrażowy horror found footage zrealizowany za około 800 dolarów, i w sierpniu 2024 roku opublikował go na YouTube po roku bezskutecznych poszukiwań dystrybutora. Film stał się viralem i pomógł mu podpisać kontrakt z dużą agencją talentów.

Obsesja narodziła się z pomysłu o parze, która ma obsesję na swoim punkcie. Życzenie pojawiło się w lipcu 2023 roku, kiedy Barker, zebrany z przyjaciółmi, by obejrzeć własny odcinek It’s Always Sunny in Philadelphia, trafił na powtórkę „Treehouse of Horror II”, odcinka Simpsonów z 1991 roku, w którym Homer wchodzi w posiadanie małpiej łapki. Ten motyw jest starszy niż telewizja i sięga opowiadania „Małpia łapka” z 1902 roku, którego autorem jest W. W. Jacobs, a Barker mówił, że scenariusz opowiada o obsesji, a nie o zjawiskach nadprzyrodzonych, i że życzenie służy przyjrzeniu się temu, jak fiksacja na punkcie drugiej osoby staje się destrukcyjna. Pisał go przez osiem miesięcy, pracując w kawiarni; po kursie scenopisarstwa MasterClass, który prowadzi Aaron Sorkin, zdecydował się nie rozbudowywać przeszłości Nikki ani mitologii zabawki, a samą zabawkę One Wish Willow zaprojektował razem ze swoją matką, graficzką.

Casting do ról Nikki i Beara

Inde Navarrette w napiętej scenie horroru Obsesja — Michael Johnston i Inde Navarrette w filmie *Obsesja* (2026). Focus Features / Blumhouse.

Barker rozważał, czy sam nie zagrać Beara. Wczesne zdjęcia próbne do sceny, w której Bear po raz pierwszy wypowiada życzenie, nakręcono z Cooperem Tomlinsonem, obsadzonym już jako Ian, w zastępstwie odtwórcy głównej roli. Film sfinansowało Capstone Studios, po tym jak Harris przekazał scenariusz założycielowi wytwórni, którym jest Christian Mercuri, i to właśnie Mercuri podczas długich poszukiwań aktorki, która potrafiłaby zagrać zarówno zwyczajną młodą kobietę, jak i przerażającą obecność, forsował kandydaturę Inde Navarrette, występującej wcześniej w trzech projektach Capstone. Barker napisał Nikki jednocześnie jako zagrożenie i ofiarę. Michael Johnston dostał rolę Beara po wspólnej próbie z Navarrette, która miała sprawdzić chemię między nimi, a w obsadzie drugoplanowej znaleźli się Megan Lawless jako Sarah oraz komik Andy Richter jako Carter, właściciel sklepu muzycznego i ojciec Sarah.

Dla Navarrette był to drugi film fabularny po Wander Darkly (2020), po pracy telewizyjnej przy serialach 13 powodów i Superman & Lois. Znaczną część fizycznego zachowania Nikki wypracowała razem z Barkerem, a jej krzyki, mimika i zmiany głosu zostały zagrane bez grafiki komputerowej i bez sztucznej inteligencji; praktyczna charakteryzacja do scen, w których Nikki czai się w ciemności, była częściowo inspirowana trendem makijażowym w duchu doliny niesamowitości (uncanny valley), który w 2023 roku rozprzestrzenił się na TikToku. Barker kazał obsadzie obejrzeć Dziedzictwo. Hereditary (2018), a jako role, z których czerpała, Navarrette wymienia kreacje, jakie stworzyły Betty Gabriel w Uciekaj!, Toni Collette w Dziedzictwie i Mia Goth w Pearl.

Dwadzieścia sześć dni zdjęciowych w okolicach Los Angeles

Przy tak skromnych środkach budżetem było planowanie. Barker i Taylor Clemons, autor zdjęć, zeskanowali lokacje w 3D i odtworzyli je jako cyfrowe modele, aby z wyprzedzeniem zaplanować ujęcia, ograniczyć ilość nakręconego materiału do minimum i opracować praktyczne efekty realizowane bezpośrednio w kamerze, a deklarowanym celem była wyśrodkowana kompozycja z dodatkową przestrzenią nad głowami postaci, która miała sprawić, że obraz będzie budził dyskomfort. Główne zdjęcia ruszyły pod koniec października 2024 roku i trwały łącznie 26 dni, czyli 20 dni pierwszego etapu plus dokrętki, w tempie pięciu–sześciu stron scenariusza dziennie. Bear mieszka w domu w Burbank przebudowanym według projektu scenografii autorstwa Vivian Gray; sklep muzyczny to Cassell’s Music w San Fernando, który zamknięto rok po zakończeniu zdjęć; a rozmowy w samochodach nakręcono w studiu z ekranami LED.

Dokrętki dodały nowy początek i scenę, która według słów Barkera miała pokazać, dlaczego Bear nie chce od razu wszystkiego naprawić. Zaplanowaną dokrętkę sekwencji imprezy trzeba było porzucić, bo dom, w którym ją kręcono, spłonął w styczniu 2025 roku podczas pożarów w Południowej Kalifornii. Zmieniło się też zakończenie: Barker najpierw napisał i nakręcił finał inspirowany Romeem i Julią, a potem, za radą swojego ojca, Tomlinsona i innych osób, sfilmował w jednym ujęciu wersję alternatywną, i to właśnie ta alternatywa trafiła do wersji kinowej. Jak sam twierdzi, cała produkcja kosztowała nie więcej niż 750 000 dolarów.

Barker sam zmontował film w Adobe Premiere, nagrywając kwestie infolinii One Wish Willow telefonem w swojej sypialni i przepisując je pod montaż. Po premierze festiwalowej jedno z zabójstw skrócono o, jak to ujął, „sześć albo siedem uderzeń”, by uniknąć kategorii NC-17. Muzyka to pierwsza pełnometrażowa praca, jaką podpisuje Rock Burwell; poznał Barkera w 2024 roku przy okazji piosenki komediowej dla kanału na YouTube i jako kluczową inspirację wskazuje muzykę, jaką Angelo Badalamenti napisał do Twin Peaks. Album z 18 utworami ukazał się cyfrowo w dniu amerykańskiej premiery, a wydania na kasecie, CD i winylu ma wypuścić Waxwork Records pod koniec 2026 roku.

Rekordowa sprzedaż i kinowy maraton, którego nikt nie planował

Obsesja miała premierę 5 września 2025 roku w sekcji Midnight Madness na Toronto International Film Festival i zajęła drugie miejsce w plebiscycie publiczności People’s Choice Award tej sekcji. Dwa dni później Focus Features rozpoczęło rozmowy o zakupie filmu za 14–15 mln dolarów, najwyższą kwotę zapłaconą za film gatunkowy w historii festiwalu, przy czym Universal Pictures International przejął większość terytoriów poza Stanami Zjednoczonymi; wśród zainteresowanych były też A24, Neon i Netflix. Jason Blum dołączył po premierze jako producent wykonawczy pod szyldem Blumhouse, co ujawniono dopiero w grudniu 2025 roku wraz z pierwszym teaserem. W październiku 2025 roku film zdobył Nagrodę Specjalną Jury w oficjalnym konkursie filmów fantastycznych festiwalu w Sitges, ex aequo z The Furious, a także nagrodę publiczności SOFC i nagrodę młodzieżową Carnet Jove.

Amerykańska premiera 15 maja 2026 roku wypadła skromnie: 17,2 mln dolarów i trzecie miejsce za filmami Michael i Diabeł ubiera się u Prady 2. Potem liczby zaczęły rosnąć, zamiast spadać. Drugi weekend przyniósł 24 mln dolarów, wzrost o 39% i największy w historii przyrost w drugi weekend dla filmu wyświetlanego w ponad 2500 kinach poza okresem świątecznym. Trzeci przyniósł 27,4 mln dolarów, dzięki czemu Obsesja stała się pierwszym filmem w szerokiej dystrybucji poza okresem świątecznym od czasów E.T. (1982), którego wpływy rosły przez trzy kolejne weekendy, i wyprzedziła Downton Abbey jako największy krajowy przebój Focus Features. W czwarty weekend była już najbardziej dochodowym filmem studia na świecie, a w piąty prześcignęła Blair Witch Project jako najbardziej kasowy film kupiony na festiwalu w historii.

Kolejne kamienie milowe padały przez całe lato. 6 lipca film wyprzedził Wejście smoka jako najbardziej kasowy film zrealizowany za mniej niż 1 mln dolarów (bez korekty o inflację), a 23 sierpnia przekroczył 500 mln dolarów jako pierwszy anglojęzyczny film oryginalny lat 20. XXI wieku. Zakończył eksploatację z wynikiem około 263 mln dolarów w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie oraz około 520 mln dolarów na świecie, przy czym widzowie w wieku 18–34 lat stanowili 75% kupujących bilety. Disneyowski The Mandalorian and Grogu, który wszedł do kin w kolejny weekend, zakończył z niższymi łącznymi wpływami, a wraz z Backrooms, filmem A24, który wyreżyserował twórca z YouTube’a Kane Parsons, Obsesja wywołała szerszą dyskusję o apetycie widzów na oryginalne historie oraz o szeregu reżyserów, którzy przeszli z YouTube’a do Hollywood i do których należał już David F. Sandberg.

Nagrody, pozew i kolejne życzenie

Za pieniędzmi poszły nagrody. Na Critics’ Choice Super Awards w sierpniu 2026 roku Obsesja zdobyła nagrodę dla najlepszego horroru, a Navarrette dla najlepszej aktorki w horrorze, natomiast 25 października Fangoria Chainsaw Awards przyznały filmowi pięć wyróżnień, w tym za najlepszą szeroką premierę, najlepszą reżyserię i najlepszy scenariusz dla Barkera oraz najlepszą rolę główną dla Navarrette. Film ma też nominację do Nagrody Publiczności na Gotham Independent Film Awards, które zostaną wręczone 30 listopada. Sukces miał również mniej przyjemną stronę. W czerwcu 2026 roku Sally Choi, odpowiadająca za kierownictwo artystyczne, publicznie oświadczyła, że przy tej produkcji, niezrzeszonej w związkach zawodowych, płacono jej 300 dolarów dziennie, choć pracowała też jako asystentka produkcji, dekoratorka planu, graficzka i statystka, a niektórzy członkowie ekipy byli wolontariuszami, którym płacono za benzynę i przejechane kilometry. We wrześniu producentka wykonawcza Leonora Ann Darby pozwała Jamesa Harrisa i Marka Lane’a z Tea Shop Productions, twierdząc, że nie otrzymała obiecanych jej zysków.

Nikki stała się tymczasem sezonową atrakcją: tej jesieni pojawiła się na Universal’s Halloween Horror Nights i w halloweenowym wydarzeniu w Fortnite, co część widzów i dziennikarzy uznała za bagatelizowanie tego, przez co postać przechodzi w filmie. Kalendarz samego Barkera jest pełny. Jego kolejny film, Anything but Ghosts, produkowany m.in. przez Blumhouse-Atomic Monster i Spooky Pictures, ma trafić do kin za sprawą Focus Features 7 maja 2027 roku i nawiązuje do wydarzeń z Obsesji poprzez serwis informacyjny. Ogłoszono go również jako scenarzystę i reżysera nowej Teksańskiej masakry piłą mechaniczną dla A24 oraz oryginalnego horroru dla studia Universal, we wrześniu trafił na listę TIME100 Next, a do tego powiedział, że rozważa sequel albo serial antologiczny, w którym każdy odcinek śledziłby inną osobę wypowiadającą życzenie.

Z udokumentowanych faktów wyłania się dobrze znany mechanizm: małpia łapka, którą Jacobs przelał na papier ponad sto lat temu, odbudowana przez kinowego debiutanta bez pieniędzy, z przeważnie młodą obsadą i przyjacielem ze szkoły filmowej, w okresie oryginalnych studyjnych horrorów ukształtowanym przez Barbarian i Weapons, filmy, które nakręcił Zach Cregger. To, czy Obsesja zostanie zapamiętana ze względu na swoje życzenie, czy na swoje liczby, jest pytaniem na później. Na razie jest najwyraźniejszym jak dotąd dowodem na to, że kanał na YouTube może być szkołą filmową, a pomysł za 750 000 dolarów, sprzedany na właściwym festiwalu, wciąż może prześcignąć franczyzę.