Adriano Giannini jako ocalały z tortur wraca do Argentyny, by stanąć przed swoimi oprawcami w filmie Marco Bechisa 'Ritorno a Buenos Aires’

Przedostatniego dnia 83. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji, ostatni z pięciu włoskich tytułów w konkursie o Złotego Lwa jest jednocześnie najbardziej osobistym w zestawieniu. Ritorno a Buenos Aires w reżyserii Marco Bechisa z Adriano Gianninim w roli głównej opowiada o mężczyźnie, który przez 33 lata odbudowywał swoje życie we Włoszech, a następnie leci z powrotem do Argentyny, by zasiąść na sali sądowej i zeznawać przeciwko oficerom, którzy porwali go, torturowali i zniewolili podczas dyktatury wojskowej. Film został pokazany w Sala Grande 11 września.

Giannini wciela się w Mariano Guerrę, a akcja filmu rozgrywa się w Buenos Aires w 2008 roku – w czasie, gdy Argentyna, po uchyleniu ustaw amnestyjnych, wreszcie wznowiła procesy ludzi, którzy prowadzili tajne ośrodki detencyjne junty z lat 1976–1983. Wokół niego Bechis obsadza argentyńskich aktorów – Ana Celentano, Verónica Gerez, Olivia Nuss i Adrián Fondari – i buduje film mniej wokół zbrodni, a bardziej wokół dziwnej arytmetyki przetrwania. „Bycie ocalałym cię definiuje, staje się twoją tożsamością” – powiedział Bechis o tej historii, a film skupia się na tym ciężarze, a nie na samej okropności.

Dla Bechisa nie jest to temat, do którego doszedł poprzez badania. W 1977 roku został schwytany przez argentyńską armię i przetrzymywany w celi przez około dwa tygodnie w jednym z tajnych ośrodków w Buenos Aires, zanim został wydalony z kraju. To doświadczenie zaowocowało filmem Garage Olimpo z 1999 roku, który został pokazany w Cannes w sekcji Un Certain Regard i pozostaje jednym z najważniejszych filmów fabularnych o desaparecidos – dziesiątkach tysięcy zaginionych. Ritorno a Buenos Aires pojawia się ćwierć wieku później i kieruje kamerę na to, co następuje po przetrwaniu: nie na celę, ale na miejsce dla świadków.

Polecana lekturaBiurowy romans: Jennifer Lopez rządzi liniami lotniczymi i łamie własny zakaz romansów w pracy na Netflix

To przesunięcie jest prawdziwym argumentem filmu. Podczas gdy Garage Olimpo umieszczało widza w mechanizmie znikania, nowy film opowiada o zeznaniach – o akcie powrotu, po dziesięcioleciach, aby nazwać to, co się wydarzyło, przed obliczem sędziego. Jest to temat o oczywistym współczesnym znaczeniu, ponieważ argentyńskie procesy wciąż trwają, wciąż są kwestionowane i wciąż zależą od starzejących się ocalałych, którzy są gotowi mówić. Bechis, urodzony w Chile, wychowany częściowo w Argentynie, a przez lata pracujący we Włoszech, jest jednym z niewielu filmowców, którzy mogą opowiedzieć tę historię z obu stron Atlantyku jednocześnie.

Obsadzenie Gianniniego samo w sobie jest oświadczeniem. Znany międzynarodowej publiczności z ról fizycznych, często pełnych blasku, tutaj ma zagrać wewnętrzność – człowieka, którego cały dramat sprowadza się do tego, czy zdoła utrzymać się w ryzach na tyle długo, by złożyć zeznania. Wenecki program w tym roku skłania się ku włoskim produkcjom – pięć krajowych tytułów w konkursie – a Ritorno a Buenos Aires zamyka tę serię jako koprodukcja włoska pod względem finansowania i języka, ale argentyńska w scenerii i pamięci.

Film pojawia się również jako polityczny akcent w krajowym zestawieniu, które w tym roku trzymało się blisko domu. Podczas gdy pozostałe włoskie tytuły konkursowe patrzyły do wewnątrz – kameralne dramaty, rodzinne rozrachunki, adaptacje literackie – Bechis kieruje włoski przemysł filmowy na zewnątrz, ku zbrodni popełnionej na innym kontynencie i systemowi sprawiedliwości, który wciąż próbuje zamknąć sprawę. Ta perspektywa jest nietypowa dla filmu konkursowego i daje jury tytuł, który opowiada się za kinem jako formą świadectwa, a nie pamięci.

Czy jury pod przewodnictwem tegorocznego przewodniczącego na to odpowie, okaże się w ciągu dnia: Złoty Lew zostanie przyznany 12 września. Już teraz wiadomo, że Bechis spędził swoją karierę krążąc wokół jednego wydarzenia, a teraz nakręcił film o tym, co przetrwa wszystko inne – o ocalałym, który musi wrócić. Film czeka na włoskie daty kinowe; międzynarodowa premiera nastąpi po festiwalowej trasie.

Tagi: cinema-en1, 2026, Venice Film Festival, awards, Golden Lion, Adriano Giannini

Więcej podobnych

Asian Cinema Fund z Busan stawia na dokument: 7 z 12 dotacji trafia do kina faktu

Francis Lawrence redukuje „Wielki marsz” Stephena Kinga do drogi i odliczania

„15 dni jest na zawsze“ na Netflix: piętnaście dni, jeden dom i chłopak, któremu Felipe nigdy się nie przyznał

Frankenstein Guillermo del Toro: Anatomia potwora zrodzonego z 50-letniej obsesji

Monica Bellucci z nagrodą za najlepszą rolę w Locarno – za postać, w której porzuca swoją urodę

Powrót na trasy: „Poza trasą 2” wkracza na Netflix, obiecując więcej serca, humoru i odkupienia zdobytego z trudem