Allan Nascimento, zawodnik UFC znany jako „Puro Osso”, umiera w wieku 34 lat — człowiek za bilansem

Nazywali go Puro Osso — sam kość — przydomek nadany wychudzonemu nastolatkowi z São Paulo, który nie miał jeszcze nic na swoim szkielecie poza wolą walki. Gdy rozeszła się wieść, że Allan Nascimento zmarł we śnie, ludzie, którzy go znali, nie sięgnęli najpierw po jego rekord. Sięgnęli po człowieka.

Ten instynkt to cała historia. Śmierć zawodnika zwykle przychodzi jako rozliczenie — kategoria wagowa, bilans wygranych i porażek, przyczyna — a agencyjne notki o Nascimento poszły dokładnie w tym tonie: schludnie i chłodno. Ale ludzie, którzy dzielili z nim salę treningową, narożnikowali go w wieczory walk i patrzyli, jak krwawi i wstaje, sięgnęli po inne słownictwo. Wojownik. Przyjaciel. Niezwykły człowiek. Rekord jest prawdziwy. Jest też najmniej interesującą rzeczą, jaką mieli o nim do powiedzenia.

Nascimento wychowywał się w Chute Boxe pod okiem Diego Limy, w São Paulo, gdzie z chudego lokalnego chłopaka o imieniu Charles Oliveira zrobiono mistrza UFC. To fabryka twardzieli, a według wszystkich relacji Nascimento był jej cichym ogniwem — zawodnikiem, którego koledzy opisują przez jego pokorę i niechęć do odpuszczania, tym, który inspirował, jak mówiła sala, na macie i poza nią. W sporcie, który nagradza najgłośniejszego człowieka w budynku, zapamiętano go za coś dokładnie odwrotnego.

Zostawia żonę i dwoje dzieci. To zdanie robi więcej szkody niż jakakolwiek liczba w jego kartotece, bo umiejscawia stratę tam, gdzie naprawdę spada — nie w rankingu, ale w domu. Musze to najmniejsi zawodnicy w tym sporcie i, zbyt często, jego najbardziej niewidzialni: najmniejsze wypłaty, najmniej czasu antenowego, te same połamane ręce i odbudowane twarze co u gwiazd, które wieńczą karty, które oni otwierają. Nascimento i tak wybrał to życie i zbudował z niego rodzinę.

Bilans, dla porządku, był ostrzejszy, niż przypuszczałby przypadkowy fan. Jako profesjonalista miał 22-7, a w UFC 4-2 po podpisaniu kontraktu w 2021 roku, pokonując Cody’ego Durdena, Jafela Filho, Carlosa Hernandeza i Jake’a Hadleya, zgarniając po drodze dwa bonusy za występ wieczoru. Obie jego porażki w UFC — z Tagirem Ulanbekovem i, w jego ostatniej walce w czerwcu, z Mitchem Raposo — przyszły przez decyzję sędziów, najokrutniejszą matematykę, jaką zna ten sport: uznany za przegranego na jednej karcie, nigdy nie skończony, nigdy nie zdominowany. Do końca był trudny do pokonania i niemożliwy do zastraszenia.

Sposób, w jaki to się stało, nie daje spokoju. Został znaleziony nieprzytomny w poniedziałek, jak podało UFC, po pozornym ataku serca we śnie — zawodowy sportowiec w formie bojowej, zmarły w jedynym miejscu, w którym wojownik powinien być bezpieczny. Nie ma tu winnego rywala, żadnej złej decyzji do odwołania. Organizacja złożyła kondolencje jego rodzinie i kolegom z drużyny; jego sala treningowa powiedziała, że jego dziedzictwo przetrwa.

Dla muszego, który nigdy nie wyprzedał areny pod własnym nazwiskiem, to dziedzictwo nie będzie liczone w pasach czy zakupach pay-per-view. Będzie liczone w dwojgu dzieci, które dorosną na jednym, jednogłośnym werdykcie — wydanym nie przez trzech sędziów przy klatce, ale przez każdego twardziela, który dzielił z nim salę — że ich ojciec był niezwykłym człowiekiem. Nie rekord. Człowiek.

Tagi: MMA, UFC, Allan Nascimento, Chute Boxe