Conor McGregor kontuzjowany w pierwszej minucie powrotu: „to przyszło znikąd”

Conor McGregor wrócił do oktagonu jedynym sposobem, jaki zna: jako jego autor. To człowiek, który mówi ci, jak skończy się noc, zanim się zacznie, który wybiera rundę i metodę, a potem wychodzi i zbiera żniwo. Więc rzucił się na pierwsze ambitne uderzenie, jakie przyszło mu do głowy – skaczący kopniak – posłał się w stronę Maxa Hollowaya, a noga, która miała udźwignąć cały powrót, załamała się pod nim. Żadna pięść nie napisała tego zakończenia. Zrobiło to jego własne ciało.

Dla wojownika, którego całe rzemiosło opiera się na dominacji – nad rundą, nad datą, nad narracją, nad pomieszczeniem – nie ma bardziej okrutnego wyjścia. Nie został pokonany. Został przerwany. A gdy potem szukał słów, nie mówiły one o bólu w kolanie. Mówiły o ziemi rozstępującej się pod wszystkim, co, jak sądził, wciąż kontroluje.

„To pojawiło się znikąd. Jestem w kompletnym dołku. Mogę to opisać tylko jako piekło.”
Polecana lekturaSteve McNair, quarterback z HBCU, który zmusił NFL do spojrzenia w inne miejsce

Opublikował to na swoich kontach w ciągu kilku godzin, w wiadomości, którą ESPN i każda redakcja, która już podała wynik, dalej powielały. Przeczytaj raz – to żałoba. Przeczytaj drugi raz – to coś dziwniejszego, bo pojawiło się znikąd to ostatnie wyrażenie, jakiego można by się spodziewać po tych konkretnych ustach. To najbardziej wyrachowany sportowiec swojego pokolenia, człowiek, który uczynił z przepowiadania broń i zarobił majątek, upierając się, że nic w nim nie jest przypadkowe. Groza w tym zdaniu nie tkwi w kontuzji. Tkwi w jej nagłości – w poczuciu, że artysta kontroli otrzymał zwrot akcji, którego nie potrafi opowiedzieć.

Szczegóły tylko to potęgują. Sędzia Mike Beltran przerwał walkę w 1:09 pierwszej rundy, gdy stało się jasne, że McGregor nie może już stanąć na prawej nodze. Dana White, szef UFC, nie bawił w suspens: „Zakładamy, że to zerwane ACL” – powiedział, dodając, że lekarze są tego samego zdania. McGregor ma 37 lat. Był nieobecny w klatce przez ponad pięć lat, a to już była jego druga odsłona zbudowana na gruzach – wrócił już raz po złamanej nodze na żywo w telewizji, odbudował wyczucie czasu, chód, pewność siebie, cegiełka po cegiełce. Ten powrót postawił na wierze, że wola i timing wciąż są do ugięcia.

To, co ujawnia cytat, to linia uskoku pod brawurą. McGregor może przegrać walkę i obrócić to na swoją korzyść; robił to, znakomicie, więcej niż raz. Porażkę potrafi napisać – przerobić na rozdział, sprzedać rewanż, kontrolować historię własnego upadku. Czego nie potrafi, to obrócić ACL, które wystrzeliło bez ostrzeżenia, gdy – jak sam utrzymuje – robił wszystko dobrze. „Rzucałem kopniaki, z miejsca i z wyskoku, przez cały obóz” – napisał, odpierając wszelkie sugestie o wcześniejszym urazie. To jest zdradliwy szczegół. Potrzebuje, żeby to przyszło znikąd, bo alternatywa – że ciało ma po prostu swój własny harmonogram, obojętny na scenariusz – to prawdziwe piekło. Bezradność, nie przegrana, jest tym, czego nie znosi.

A matematyka jest bezlitosna. Jeśli kolano jest tym, czego się obawiają, czeka go miesiące poza grą i kolejne miesiące odzyskiwania formy bojowej, wszystko to spada na człowieka bliższego 40 niż 30, którego darem nigdy nie była wytrzymałość, ale zuchwałość. Zuchwałość starzeje się źle na więzadłach. Wersja McGregora, która potrafiła obiecać wynik i go dostarczyć, czerpała siłę z ciała, które było posłuszne. Ta umowa właśnie pękła, na żywo, w pierwszych sekundach – nie reputacja, nie rekord, ale prywatna pewność, że wciąż to on decyduje.

Nazwał to piekłem i tym razem nie grał. Piekłem, dla takiego człowieka, nigdy nie była porażka, z której mógłby się wygadać. Była nim cisza nogi, która przestała przyjmować rozkazy – odkrycie, na pełnym gazie, że ostatni przeciwnik nie słucha, nie da się przewidzieć i nigdy nie zgodził się na scenariusz.

Tagi: comebacks, Conor McGregor, injuries, Max Holloway, UFC, UFC 329