DC Open: deszcz przerywa finał, Jessica Pegula prowadzi z Alex Ealą, ale musi wygrać dwa razy

Deszcz rzadko decyduje o wyniku finału tenisowego. Przerywa go – a potem stawia prowadzącemu zawodnikowi pytanie, którego tablica wyników nigdy nie zadaje: czy potrafisz zrobić to jeszcze raz? To pytanie wisi nad Jessicą Pegulą podczas DC Open, gdzie kobiecy finał został przerwany, gdy prowadziła, a jej przeciwniczka Alex Eala wciąż walczyła, jakby nie miała nic do stracenia.

Łatwo byłoby pomyśleć, że pogoda uratowała słabszą zawodniczkę. Teoria mówi, że moment należy do tego, kto piął się w górę, gdy gra została przerwana, a długa przerwa pozostawia faworytkę na pastwę własnych myśli. Ale to odczytanie błędnie ocenia konkretną osobę, której dotyczy. Pegula zrobiła całą karierę na jednej rzeczy, którą przerwa testuje najmocniej: powtarzaniu wiarygodnych zagrań, punkt za punktem, niezależnie od atmosfery. Burza nie tyle złamała jej rytm, co poprosiła, by udowodniła, że potrafi go odnaleźć po raz drugi.

Kiedy sędzia w końcu odprawił je z Rock Creek Park, Pegula miała pierwszego seta 6-4 i przegrywała 1-2 w drugim, serwowała Eala, po zaledwie 55 minutach rzeczywistego tenisa. Mecz był już przepychany przez całe popołudnie – rozpoczęcie o dwunastej połknięte przez burze, wznowienie kilka godzin później, a potem błyskawice zamykające kort na noc. To, co miało być niedzielną koronacją, stało się poniedziałkowym zadaniem, finał wyznaczono do wznowienia w południe, a mężczyźni wciąż czekali w kolejce za nim.

Dla Eali przerwa zamraża jedną z najbardziej zdumiewających serii, jakie wyprodukował ten turniej. Mając dwadzieścia jeden lat i pochodząc z Filipin, dotarła do finału, eliminując Zheng Qinwen, broniącą tytułu Leylah Fernandez, światową dziesiątkę Elinę Svitolinę i czterokrotną mistrzynię wielkoszlemową Naomi Osakę – listę nazwisk, która przystałaby najwyżej rozstawionej, a przecież oczyściła ją zawodniczka wciąż goniąca za swoim pierwszym tytułem w tourze. To jest historia, którą neutralny kibic chce: nieustraszona debiutantka, o krok od czegoś historycznego, dostająca dodatkową noc, by o tym pomarzyć.

Pegula jest powodem, dla którego sen nie jest skończony. Trzecia rakieta świata już tu była, w tym mieście i na tej pozycji – wygrała Waszyngton siedem lat temu, a teraz poluje na swój dwunasty tytuł w tourze. Pokonała też już wcześniej Ealę, męcząc ją w trzysetowym półfinale w Miami w zeszłym roku, w meczu nagradzającym dokładnie tę cierpliwość, której wymaga nocna przerwa. O ile przerwa zaprasza Ealę do odczucia wagi chwili, o tyle Pegulę zaprasza do zrobienia tego, co zawsze: zresetowania się do zera i rozpoczęcia trafiania w swoje miejsca.

To jest ciche okrucieństwo przerwy, i działa ono na korzyść faworytki, nie przeciwko niej. Eala musi wyjść na kort i odbudować nastrój, który ją niósł; Pegula po prostu musi wyjść. Dzieli je set i przełamanie, a zawodniczka broniąca tej przewagi to ta, której cała gra opiera się na odmowie poruszenia się. Gwizdek sędziego złapał Ealę z piłką w ręku i energią debiutantki w górze – a potem zabrał kort, zanim zdążyła ją wykorzystać.

Mistrzynie często rodzą się w momentach, których nikt nie planował, a ten został napisany przez pogodę. Kiedy wrócą, Pegula nie musi być błyskotliwa. Musi być tą samą zawodniczką, co przed deszczem – a to, przez całą karierę, było najtrudniejszą do zatrzymania rzeczą na świecie.

Tagi: tenis, Alex Eala, DC Open, Jessica Pegula, WTA Tour