Serena Williams wróciła dla debla z Venus, nie po zwycięstwo

Serena Williams nie wróciła po to, by wygrywać. Tego należy się trzymać, gdy mówi się o tym spotkaniu sióstr w Ohio, bo wszystko w sposobie, w jaki zorganizowała ten powrót, właśnie na to wskazuje. Zawodniczka, która przez całą karierę traktowała kort tenisowy jak terytorium do zdobycia, na swój comeback wybrała deblową stronę siatki — u boku siostry, w konkurencji, w której puchar nigdy nie był najważniejszym powodem.

Najprościej opowiedzieć tę historię jako nostalgię i porażkę o włos: siostry znów razem na wielkiej scenie, przegrywające minimalnie. Tyle że taka narracja całkowicie opacznie przedstawia Serenę. Nie ma już niczego do udowodnienia i dobrze o tym wie. Chciała po prostu być na korcie, z osobą, z którą dzieliła go częściej niż z kimkolwiek innym na świecie.

Gdy nadszedł wynik, był to kiedyś ten rodzaj porażki, który dręczyłby ją przez tygodnie. Ona i Venus rozbiły rywalki w drugim secie 6:1, a potem podniosły się z podłogi w decydującym super tie-breaku, zbliżając się na punkt przy stanie 9:8; Serena kończyła smecz tak, jak dawniej kończyła finały. Potem Venus popełniła podwójny błąd serwisowy i było po wszystkim. Marta Kostyuk i Peyton Stearns odniosły zwycięstwo; siostry Williams odpadły w pierwszej rundzie, w swoim pierwszym wspólnym meczu od US Open 2022.

Jeśli spojrzeć na wynik, trafia on do rubryki rozczarowań. Jeśli spojrzeć na sam wybór, należy go umieścić zupełnie gdzie indziej. Serena zrezygnowała z singlowej drabinki w Cincinnati — turnieju, do którego mogłaby wiarygodnie przystąpić, biorąc pod uwagę, kim jest — i zapisała się wyłącznie do debla. Jej powrót do tej pory był serią partnerskich występów: w Queen’s Club u boku Victorii Mboko, w Berlinie z Karoliną Muchovą, a teraz z tą, która naprawdę ma znaczenie — siostrą, z którą zdobyła czternaście wielkoszlemowych tytułów deblowych i trzy olimpijskie złote medale. To kariera świadomie poświęcana obecności drugiej osoby, a nie podbojowi.

Zapytana, co właściwie robi tu ponownie, Serena nie przedstawiła żadnej tezy na temat comebacku. „Wróciłam do Cincinnati. Nie pytajcie mnie dlaczego ani jak, ale uwielbiam to miejsce” — powiedziała. „Kiedy zdecydowałam, że zagram w kilku turniejach, pomyślałam: «Wiecie co, Cincinnati Open to jedno z miejsc, których nigdy bym nie ominęła»”. To nie są słowa zawodniczki goniącej rekord. To słowa kogoś, kto wybiera, gdzie i z kim spędzić ograniczoną liczbę pozostałych meczów.

A jednak rywalka w niej nie została w domu. Było to widać w tie-breaku, w odmowie pogodzenia się z tym, że przegrana sprawa ma pozostać przegrana, w smeczu, który wciąż uderza tak, jakby decyzja już zapadła. Wola, która uczyniła ją najbardziej budzącą strach zawodniczką swojego pokolenia, pozostaje w pełni nienaruszona. Zmienił się tylko cel, któremu ją podporządkowuje. W Ohio przywołała ją nie po to, by wznieść trofeum, lecz by jeszcze przez kilka minut podtrzymać wymianę obok Venus.

Zakończenie było niemal zbyt idealnie uporządkowane. Siostry zawsze występowały jako para — partnerki deblowe, partnerki treningowe, dla siebie nawzajem najbardziej bezlitosne rywalki we wczesnych rundach — a mecz zakończył się przy serwisie Venus i jej błędzie, gdy obie ruszyły ku krzesłom tym samym ruchem. Venus wcześniej odpadła już z singla w pierwszej rundzie, pokonana przez Emilianę Arango. Wspólne odpadnięcie wyglądało mniej jak porażka, a bardziej jak zdanie wspólnie doprowadzone do końca.

Serena nie powiedziała, czy następny będzie US Open; rzadko to robi. Ale sensem tego tygodnia nigdy nie było to, co nastąpi później. Chodziło o tę chwilę — kort, siostrę, kilka dodatkowych punktów — i według takiej miary porażka różnicą dwóch punktów zaskakująco przypomina zwycięstwo.

Tagi: Cincinnati Open, Serena Williams, Venus Williams, tennis comebacks, Williams sisters