Cztery pory roku wracają na Netflix z krzesłem, którego Steve Carell już nie zajmie

Sześcioro przyjaciół pakuje walizki do włoskiej willi zarezerwowanej kilka miesięcy wcześniej. Jednego z nich — tego, który zostawił żonę dla kobiety w wieku jego córki i zginął potrącony przez samochód, zanim dowiedział się, że znów zostanie ojcem — nie ma w samolocie. Pozostała piątka jest i postanowiła, że wyjazd się odbywa. Cztery pory roku wracają, a ensemblowa komedia o wieku średnim, którą Tina Fey zbudowała wokół czterdziestoletniego filmu Alana Aldy, ląduje na Netflix z pustym krzesłem, którego serial nie zamierza zabrać od stołu.

Pierwszy sezon używał markowego mechanizmu serialu — trzy pary, cztery wspólne wakacje rocznie — żeby wydobywać na wierzch zwyczajne zdrady długich małżeństw. Nick (Steve Carell) porzucał Anne dla Ginny, higienistki stomatologicznej w wieku jego córki, a grupa spędzała osiem odcinków, decydując, jakim rodzajem przyjaciół jest gotowa być, kiedy to wszystko się dzieje. Drugi sezon każe temu samemu mechanizmowi wykonać znacznie cięższą pracę. Nick ginie pod koniec pierwszego sezonu, potrącony przez auto w drodze do osiedla, które wybrał ponad swoje małżeństwo, a jego polisa ubezpieczeniowa, nienarodzone dziecko i niedobudowane drugie życie to spadek, który dostaje piątka tych, którzy zostali. Nowe odcinki podejmują podróże dalej — zimowy weekend na wybrzeżu New Jersey, potem włoski tydzień, na który miał jechać Nick — i stawiają, prawie nigdy na głos, niewygodne pytanie: czy rytuał, który trwa dekadami, jak kwartalne wakacje, sam jest tą przyjaźnią, czy przyjaźń to byli ludzie, którzy znajdowali się w środku rytuału?

Polecane lekturyNetflix prezentuje „Cztery pory roku”, serial z Tiną Fey i Stevem Carellem

To, co utrzymuje sezon w pionie, to powściągliwość. Tina Fey osobiście reżyseruje dwa pierwsze odcinki, swój debiut za telewizyjną kamerą, i jej instynkt każe trzymać kadr o sekundę dłużej, niż wymaga tego żart. Lang Fisher i Tracey Wigfield — jej dwie współtwórczynie z dorobkiem podzielonym między 30 Rock, Nigdy w życiu i Saved by the Bell: The College Years — piszą najprecyzyjniejsze sceny postaci. Większa niespodzianka tkwi jednak na innym fotelu reżyserskim: Shari Springer Berman i Robert Pulcini, amerykańscy filmowcy niezależni odpowiedzialni za American Splendor i The Extra Man, reżyserują dwa odcinki w tym Feyowskim aparacie, a ich płaski, lekko pozbawiony komediowej windy rejestr wślizguje się pod dialog jak osobny serial. Kwestie przychodzą we własnym, komediowym tempie; kadr oddycha rytmem czegoś bardziej obserwacyjnego. Ta podwójna ekspozycja jest tym, co pozwala sezonowi nieść żałobę bez popadania w patos. Colman Domingo reżyseruje własny odcinek, a jego sceny mają inne relacje z ciszą — bliższe teatrowi niż pokojowi scenarzystów.

Wystarczy popatrzeć na sceny kolacji, żeby zrozumieć tezę sezonu, zanim jakakolwiek postać ją wypowie. Format zbudowany przez Aldę w 1981 roku — trzy pary, sześć osób — skomponował się wokół stołu dla sześciorga. Jeśli odejmie się jedną osobę i krzesło nie zostanie nigdy obsadzone tak samo, każdy plan grupowy staje się kompozycją żałobną, którą dialog ma prawo zignorować. Drugi sezon dalej filmuje długi stół. Wolne miejsce nie zawsze jest na przewidywalnym końcu. Czasem zajmuje je przygodny gość — Steven Pasquale pojawia się w roli powracającej, którą sezon dawkuje oszczędnie — i sposób, w jaki nigdy do końca nie pasuje do układu miejsc, jest jednocześnie wizualnym żartem i emocjonalnym argumentem. Widzowi nie mówi się, co ma czuć wobec tego krzesła; scenografia nie pozwala mu przestać go zauważać.

Jest powód, dla którego serial uderza mocniej niż powinna uderzać wakacyjna komedia. Raport amerykańskiego Surgeon Generala o samotności z 2023 roku wskazał dorosłych w średnim wieku jako jedną z grup z najmniejszą liczbą aktywnych przyjaźni w kraju, a popandemiczne wyparowanie społecznej infrastruktury środka tygodnia — biur, odbierania dzieci ze szkoły, praktyk religijnych, improwizowanych piątkowych zaproszeń — uderzyło w tę grupę najpierw. To, co przyszło zastąpić tę luźną sieć, to przyjaźń z kalendarza: podróż zarezerwowana z rocznym wyprzedzeniem, grupowy czat prowadzący logistykę. Cztery pory roku biorą ten zubożony krajobraz i przedstawiają go jako ciepły — trzy pary, które ułożyły kalendarz dorosłego życia wokół czterech wspólnych wakacji — póki nie spadnie monit, że to łata. Wyjazd jest jedyną strukturą, jaka tym ludziom została, żeby nadal istnieć w życiu siebie nawzajem.

Rodowód ma znaczenie. Wielki chłód Lawrence’a Kasdana (1983) jest obowiązkową referencją dla każdego zjazdu przyjaciół przeciętego śmiercią; thirtysomething uczyniło z tego cotygodniową telewizję; Grace i Frankie przetłumaczyło go na komfortowy rejestr Netflix dla starszej widowni. To, co Cztery pory roku robią inaczej, to utrzymanie komedii jako podstawowego rejestru. U Kasdana komedia żyła wewnątrz w gruncie rzeczy elegijnej architektury; tutaj architektura pozostaje komediowa, a żałoba ogranicza się do umeblowania pokoi. To rzadszy manewr i najtrwalsze techniczne osiągnięcie sezonu.

Netflix sprzedaje Cztery pory roku jako produkt komfortowego oglądania: sześć postaci, w które publiczność już zainwestowała, dwie wypolerowane destynacje wakacyjne (wybrzeże New Jersey zimą, Włochy latem), osiem odcinków możliwych do obejrzenia w weekend. Serial dotrzymuje kontraktu na powierzchni i łamie go pod spodem. To, co dostajesz, to comfort food spożywany przy długim stole z nieobecnym. Ten, kto przychodzi po pierwsze odczytanie, dostaje drugie podane bez fanfar, a w odstępie między nimi mieszka sens sezonu.

Warto nazwać kontekst platformy. Biblioteka komedii dla dorosłych w Netflixie jest strukturalnie cieńsza niż w HBO, FX czy Apple; serwis historycznie stawiał na jednorazowe miniseriale i opierał się na akcji, true crime oraz formatach randkowych w lojalizacji widza. Przedłużenie Cztery pory roku w ciągu kilku tygodni od majowego startu w 2025 i zwrócenie serialu w to samo majowe okno w 2026 to świadoma decyzja: zbudować rytm komedii powracającej w kategorii, w której Netflix nigdy nie był konkurencyjny. Narzędziem są markowi showrunnerzy (Fey, Fisher, Wigfield) i własność z literalnym dziedzictwem — film Alana Aldy, w którym sam Alda gościnnie pojawił się w pierwszym sezonie w krótkiej roli — zamiast zakładu o nowy format.

W obsadzie praca emocjonalna rozłożona jest nierówno. Kerri Kenney-Silver jako Anne, wdowa po Nicku, niesie najtrudniejsze zadanie: gra kobietę publicznie upokorzoną przez męża, a teraz związaną z nim trwale przez to, że umarł. Erika Henningsen, wracająca jako Ginny, narzeczona w ciąży z pokolenia młodszego niż reszta, jest cichym egzaminem sezonu: gotowość grupy, by zrobić jej miejsce, mierzy, czy rytuał dotyczy Nicka, czy samego siebie. Para tworzona przez Colmana Domingo i Marco Calvaniego wchłania niemal całą praktyczną pracę utrzymania podróży: to przyjaciele, którzy rezerwują restauracje i przekierowują rozmowę, kiedy ktoś kruchy zostaje w tyle. Tina Fey i Will Forte jako Kate i Jack ucieleśniają tę wersję długiego małżeństwa, w której zostanie razem jest jednocześnie całą pracą i żartem.

Pytanie, które Cztery pory roku otwierają w drugim sezonie i odmawiają zamknąć, to to, z którym każda grupa przyjaciół z długim stażem musi w końcu spojrzeć w oczy: czy rytuał był o ludziach, czy ludzie byli o rytuale? Nick jest studium przypadku. Jego śmierć nie kończy podróży; podróże trwają. Czy to dowodzi, że rytuał zawsze był większy od niego, czy raczej tego, że ocalałym nie zostało żadne inne miejsce, w którym wciąż mogą być przyjaciółmi? Sezon zatrzymuje się jednocześnie w obu odczytaniach. Uczciwe jest to, że zależeć będzie od tego, kto następnym razem usiądzie na krześle i kto odważy się wymówić jego imię, gdy będzie nalewane wino.

Drugi sezon Czterech pór roku debiutuje na Netflix w czwartek 28 maja 2026 roku, a wszystkie osiem odcinków będzie dostępne od pierwszego dnia. Wracają Tina Fey, Will Forte, Colman Domingo, Kerri Kenney-Silver, Marco Calvani i Erika Henningsen, do sezonu dołącza Steven Pasquale w roli powracającej. Twórczynie i showrunnerki: Tina Fey, Lang Fisher i Tracey Wigfield. Reżyseria odcinków: Fey, Fisher, Wigfield, Colman Domingo oraz niezależny duet Shari Springer Berman / Robert Pulcini.

Więcej podobnych

The Boroughs w Netflix: Alfred Molina w osiedlu dla seniorów, którego Ameryka przestała liczyć

Koszmarni eks 2 na Netflixie: Wade Wilson i kobiety, które wiedziały

Sally Field — aktorka, której nikt nie chciał wpuścić do środka

Koguciki wracają na Netflix z czterema mężczyznami po kursie i otoczeniem, które tego kursu nie zaliczyło

Claire Foy, aktorka, która zdjęła koronę i nie chciała jej już z powrotem włożyć

Sally Field zwierza się tylko ośmiornicy w 'Niezwykle szlachetne stworzenia’