Oba obozy spierające się o rolę Elliota Page’a w Odysei Christophera Nolana znalazły sposób, by ominąć film. Obsada, gdy gasną światła, sama stanowi argument.

Dwa głośne prądy myślowe ukształtowały się wokół obecności Elliota Page’a w Odysei Christophera Nolana, a łączy je więcej, niż każdy z nich chciałby przyznać. Jeden obraca listę — jest spełniony, jest zakochany, gra w największym filmie roku — i przedstawia ją jako dowód, że krytycy Page’a przegrali. Drugi wre ze złości na obsadę, którą postanowił nienawidzić po kilku sekundach trailera. Obie strony debatują o symbolu. Żadna nie zadała sobie trudu, żeby zobaczyć, co aktor faktycznie robi na ekranie.

Page gra Sinona — nie herosa, nie wojownika, jakiego domagały się fałszywe nagrania, ale Greka, który zostaje pod Troją i namawia wroga, by wciągnął własne zniszczenie przez bramy. Sinon to antyczny wielki kłamca perswazyjny, postać, którą Nolan wyciągnął z Eneidy Wergiliusza i wplótł w tę adaptację — fałszywy świadek, któremu wierzy się właśnie dlatego, że wydaje się tak czytelny, tak szczery. Powierzenie tej roli aktorowi, którego sama czytelność — zwykły fakt tego, kim jest — przez lata była przedmiotem publicznego niedowierzania, nie jest przypisem o różnorodności. To reżyser, który traktuje obsadę jako znaczenie i obsadza wbrew pretensjom.

Nolan robił to już wcześniej, a ci, którzy gwizdali, mają krótką pamięć. Pokolenie temu rolę komiksowego złoczyńcy dostał młody aktor, którego internet już wcześniej skazał, a oburzenie przerodziło się w jeden z najbardziej podziwianych występów swojej ery. Lekcja, jaką — jak mówi reżyser — z tego wyciągnął, to po prostu przestać słuchać wyroku, który zapada przed dziełem. Jego nowy film, nakręcony w największym formacie, jaki zna kino, i wystawiony jako powrót do mitu w monumentalnej skali, nie jest referendum nad niczyją tożsamością. To maszyna do tego, by stara opowieść znów stała się niebezpieczna, i wykorzystuje Page’a tak, jak wykorzystuje wszystko — jako precyzyjny instrument, nastrojony na konkretną nutę.

To, co tablica wyników zaciera, jest najprostszym i najlepszym nagłówkiem ze wszystkich: Page znów jest pracującym aktorem, wewnątrz kadru, a nie obok niego. Łuk, jaki zatoczył od czasu, gdy się wycofał — rozdzierający, kameralny powrót w jego ostatnim dramacie, książka, która na nowo określiła warunki jego własnej historii, postać, którą niósł przez cztery sezony telewizji — to nieefektowna praca odbudowywania kariery deska po desce. Jego związek z komiczką Julią Shiplett należy do niego, a nie do sporu. Podobnie jak jego szczęście. Błędem życzliwych relacji jest werbowanie obu tych rzeczy jako dowodów w procesie, w którym nie prosił o bycie oskarżonym.

Film wchodzi przez Universal jako zakład za dwieście pięćdziesiąt milionów dolarów, że spektakl i Homer wciąż wypełniają sale. Wstępne prognozy mówią o globalnym otwarciu przekraczającym dwieście milionów — największym otwarciu reżysera od ponad dekady. To są logistyki — i należy im się miejsce na końcu.

Prawdziwy test nadchodzi w ciemności, gdy gasną światła i kończą się kłótnie. Sinon przekonuje, bo chcemy mu wierzyć. Film zadziała, jeśli przez kilka minut w drugoplanowej roli aktor, którego świat przez lata odmawiał zobaczenia, sprawi, że cała sala wychyli się i weźmie go za słowo.

Tagi: Christopher Nolan, obsada, The Odyssey, Matt Damon, Elliot Page, Julia Shiplett

Odyseja stawia na to, że casting Elliota Page’a jako największego kłamcy starożytności jest jej najlepszym argumentem

Więcej podobnych

‘Odyseja’ Nolana nie zbankrutowała: bije rekordy — a Odyseja z AI, którą chce zrobić Musk, to prawdziwe świętokradztwo

Nolan stawia kinowe wydarzenie na 'Odyseje’ i gwiazdorska armie za plecami Matta Damona

Przedsprzedaż „Odysei” Nolana najlepsza w AMC od 2022 roku dowodzi, że wielki format to fosa

91 procent na tak w SAG-AFTRA kończy spór pracowniczy i czyni bariery dla AI nowym fundamentem Hollywood

Gabinet doktora Caligari zamienił malowane ściany w stan umysłu

Lepiej być nie może — komedia, która zdobyła dwa Oscary, nie czyniąc bohatera sympatycznym

Dyskusja