Pierwsza scena, od której Robert Rodriguez rozpoczyna Hipnozę, to nie eksplozja ani pościg. To mężczyzna stojący przy okienku bankowym, otrzymujący polecenie przez szybę — a jego twarz reorganizuje się w coś, co nie należy już w pełni do niego. Ciało nieruchome. Wzrok gdzieś indziej. Ten ujęcie — portret człowieka tymczasowo nieobecnego we własnym ciele — jest tezą całego filmu.

Detektyw Danny Rourke (Ben Affleck) wciąż nie pogodził się ze zniknięciem swojej córki Minnie. Badając serię niemożliwych napadów bankowych, w których świadkowie opisują rzeczy, których nie było, odkrywa program Domino: tajny projekt rządowy szkolący operatywów zwanych hipnotykami, zdolnych do przepisywania w czasie rzeczywistym tego, co człowiek widzi, słyszy i w co wierzy.

Ben Affleck buduje tu jedną z najbardziej zdyscyplinowanych kreacji w swoim aktorskim dorobku. Podczas gdy rzeczywistość wokół Rourke’a ulega deformacji — korytarze zamieniają się w inne korytarze, ulice pustoszeją w połowie zdania — Affleck zachowuje fizyczny ciężar, który pozwala widzowi zachować orientację dokładnie wtedy, gdy Rodriguez mu ją odbiera. To aktorstwo z powściągliwości, nie z ekspansji.

Sekwencje, w których hipnotycy zmieniają percepcję swoich ofiar, stanowią najbardziej wynalazcze fragmenty Hipnozy. Rodriguez nie sięga po masowe efekty specjalne, lecz po bardziej chirurgiczną dezorientację: nieznacznie błędne kąty, cięcia, które zastępują to, na co patrzyła postać, tym, co teraz uważa, że widzi. Stacja benzynowa zapełnia się widmowymi samochodami. Fasada budynku zmienia się w połowie rozmowy. Technika jest w równym stopniu montażowa co optyczna.

Alice Braga dostarcza najbardziej wielowymiarowej kreacji w obsadzie jako Diana Cruz. William Fichtner buduje Dellrayne’a na specyficznym bezruchu — ciszy kogoś, kto całą karierę spędził na usuwaniu woli innych — co sprawia, że jest zagrożeniem realnym i stałym.

Trzeci akt jest słabym ogniwem: konieczność rozplątania własnych zagadek wypiera wizualną inteligencję pierwszej godziny. Kamera, która dotąd opowiadała przez obraz i kąt, ustępuje miejsca dialogowi wyjaśniającemu — sprzeczność z centralną tezą, że percepcja jest manipulowalna.

Hipnoza to uczciwe ćwiczenie gatunkowe: dziewięćdziesiąt trzy minuty bez nudy, z momentami prawdziwej oryginalności wizualnej i solidną grą Afflecka. Nie jest to najlepszy Rodriguez, ale jeden z bardziej atmosferycznie spójnych — film, który zasługuje na to, byś kwestionował, co naprawdę oglądasz.