Gdy Dilara Basaran (Neslihan Atagül) wchodzi na plan reklamy szamponu, jej perfekcyjnie ułożone włosy i markowe ubrania zderzają się ze skromną kuchenną scenografią. To drobny, ale celny zgrzyt, który od razu zapowiada główny pomysł „Oh Belinda”: próżna aktorka trafia do życia zwyczajnej gospodyni domowej, którą ma zagrać. Reżyser Deniz Yorulmazer mocno stawia na absurd tej sytuacji, ale nigdy do końca nie poddaje się fantazji, której wymaga ten koncept.

Film jest nową wersją komedii Atıfa Yılmaza z 1986 roku, „Aaahh Belinda”, która przyniosła Müjde Ar nagrody za rolę Serap na Antalya Golden Orange Film Festival: dla najlepszego filmu, reżysera i aktorki. Taka spuścizna zawiesza poprzeczkę wysoko, a wersji Netflixa trudno jej dosięgnąć. Podobnie jak oryginał, „Oh Belinda” miała łączyć po równo dramat, komedię i fantasy, ale te trzy konwencje rzadko współistnieją tu swobodnie w jednej scenie. Pomysł aż prosi się o satyrę, gdzieś na styku zamiany ciał i tureckiego serialu obyczajowego, jednak reżyseria Yorulmazera miota się między tonacjami, zamiast zdecydować się na jedną.

Zdjęcia Tolgi Cetina nadają filmowi czysty, lśniący wygląd i podkreślają kontrast między designerskim światem Dilary a ponurym domem, w którym budzi się bohaterka. Efektowna oprawa nie naprawi jednak problemów konstrukcyjnych, a tych „Oh Belinda” ma pod dostatkiem. Większość ciężaru spoczywa na Atagül, która przechodzi od wyniosłej arogancji do autentycznej paniki; najlepiej wypadają jej sceny na planie reklamy, gdy szydzi z domowej harówki, którą ma odgrywać. Necip Memili jako zmęczony jej zachowaniem obiekt uczuć, Necati, zapewnia solidne wsparcie, choć nie dostaje zbyt wiele przestrzeni, by rozwinąć skrzydła. Wokół nich Gamze Karaduman w roli Feride, Sacide Taşaner jako Elmas, Kamil Güler jako Levent i Anıl Çelik jako Cem tworzą domowników, pośród których budzi się uwięziona Dilara, ale film rzadko daje któremukolwiek z nich więcej niż jedną cechę do zagrania.

Komizm bywa nierówny. Pojawia się na chwilę, po czym grzęźnie w fantastycznych rozwiązaniach, których scenariusz nawet nie próbuje wyjaśnić. W jednej udanej sekwencji Dilara raz za razem bezskutecznie usiłuje przekonać nową rodzinę, że nie jest ich zahukaną gospodynią domową. Absurd aktorki, która nieporadnie zmaga się z obowiązkami, jakich nigdy wcześniej nie musiała wykonywać, powinien przynieść znacznie więcej śmiechu. Zamiast tego film szybko przeskakuje do kolejnego zwrotu akcji.

Sama logika świata fantasy ledwo trzyma się kupy. Dlaczego przemiana Dilary obejmuje tylko jej otoczenie, a nie pamięć? Jak to możliwe, że bohaterka stworzona z myślą o latach 80. zachowuje w pełni współczesną wrażliwość? „Oh Belinda” nie odpowiada na te pytania, a fabuła posuwa się naprzód dzięki wygodnym zbiegom okoliczności, nie spójności.

Gdzieś w tym filmie kryje się znacznie celniejsza opowieść, gotowa bezlitośnie punktować próżność i podziały klasowe. Ta wersja poprzestaje głównie na topornych docinkach. Najlepsze elementy — początkowa panika Dilary i jej pierwsze próby odzyskania kontroli — nieustannie wypierają wypełniacze: rozwleczone poboczne wątki o rodzinnych relacjach i schematy komedii romantycznej żywcem zapożyczone z dziesiątek innych filmów.

W finale Dilara odnajduje coś na kształt spokoju w podwójnym życiu. Do takiego rozwiązania film wyraźnie zmierza już od pierwszej sceny i w danej chwili finał wypada całkiem dobrze. Przychodzi jednak szybko, nie dając widzowi wiele czasu, by zastanowić się nad tym, czego bohaterka właściwie się nauczyła.

Za granicą opinie rozłożyły się według dobrze znanego wzoru. Decider uznał film za całkiem zajmujący mimo ubogiej fabuły. Widzowie Rotten Tomatoes docenili turecki koloryt świata przedstawionego, ale zirytowało ich nieporadne podejście do zamierzonych tragicznych tonów. The Fandomentals skwitował produkcję jako film, który nie potrafi zdecydować, czym chce być. High On Films ostrzegł widzów liczących na stawkę rodem z wieloświata, że trafili do niewłaściwego kina.

Żaden z tych krytycznych osądów nie jest niesprawiedliwy. „Oh Belinda” opowiada o tożsamości, klasie i odgrywaniu ról wpisanym w tradycyjne role płciowe. Tkwi w niej prawdziwie interesujący pomysł: odnosząca sukcesy aktorka zostaje zmuszona, by zamieszkać wewnątrz postaci, którą po cichu pogardza. Film jednak wciąż cofa się przed własnym założeniem, uciekając w żart albo poboczny wątek akurat wtedy, gdy robi się ciekawie. Ostatecznie sam punkt wyjścia okazuje się solidniejszy niż wszystko, co Yorulmazer na nim zbudował.