Chokehold zaczyna się od widoku wody tak spokojnej, że trudno jej ufać, a Onur Saylak szybko udowadnia, że to przeczucie jest słuszne. Yalın i Beyza przyjeżdżają do małego miasteczka na wybrzeżu Morza Egejskiego, niedaleko Assos, szukając nowego początku po ucieczce z Istambułu, gdzie uwikłali się w finansowy skandal. Już po kilku dniach miejscowi dają im jasno do zrozumienia, że tutaj nie ma mowy o żadnym nowym początku. Film zadebiutował na Netflix i trwa zaledwie 112 minut, ale ani na chwilę nie zwalnia na tyle, by jego bohaterowie mogli złapać oddech.

Kıvanç Tatlıtuğ gra Yalına jako człowieka, który przegrał już sam ze sobą, zanim jeszcze zaczęła się opowieść. Wynegocjował uniknięcie procesu za piramidę finansową, która pozbawiła milionów wielu ludzi, ale zapłacił za to wysoką cenę: ma zakaz wyjazdów za granicę i nie potrafi przestać się zastanawiać, kto go wydał. Tatlıtuğ nie próbuje łagodzić paranoi bohatera, lecz w pełni ją podkreśla — to jedna z jego lepszych ról od lat. Funda Eryiğit jako Beyza mierzy się z trudniejszym zadaniem: na naszych oczach gra lojalność, która zmienia się w walkę o własne przetrwanie, i ani razu nie szarżuje.

Saylak, pracując na podstawie scenariusza powieściopisarza Hakana Gündaya, buduje niepokój powoli: długimi ujęciami, nielicznymi cięciami i kamerą, która zatrzymuje się na miasteczku o chwilę za długo, by widz czuł się swobodnie. Przez większą część filmu ta cierpliwość przynosi efekty. Film zadebiutował na Netflixie w kwietniu 2023 roku. Gürgen Öz jako Daim i Müge Bayramoğlu jako Nehir wnoszą dużą część napięcia, które narasta w samym miasteczku; szczególnie Öz zapada w pamięć, choć nie potrzebuje do tego wielu kwestii. Onur Gürçay, Aşkın Şenol i Hayat Van Eck dopełniają obsadę, wzmacniając wrażenie, że całe to miejsce coś knuje.

Wtedy nadchodzi trzeci akt, a film traci odwagę — a może po prostu przestaje mieć ochotę, by cokolwiek wyjaśniać. Konfrontacja Yalına z mieszkańcami miasteczka skręca w stronę, która nie do końca ma sens, a zakończenie porzuca kilka wątków, zamiast je domknąć. Niektórzy uznają to za celowy zabieg, odmowę podania widzom łatwego rozwiązania. Nie jestem przekonany. Przez większość ze swoich 112 minut Chokehold przyzwyczaja widzów do oczekiwania na rozliczenie, po czym w ostatniej chwili przed nim ucieka. To nie jest niejednoznaczność. To film, który nie wie, jak bezpiecznie wylądować po locie, który sam zaplanował.

Ta fabuła nie jest zresztą odosobniona. W jednej z recenzji zauważono, że punkt wyjścia filmu — przybysze trafiają do zwartej wiejskiej społeczności, która okazuje się chcieć się ich pozbyć — przypomina The Beasts Rodriga Sorogoyena. Chokehold nie robi wystarczająco wiele, by wyjść poza to porównanie; właściwie tylko zamienia Galicję na wybrzeże Morza Egejskiego.

Film najbardziej wyróżnia się tym, o czym tak naprawdę opowiada pod warstwą thrillera: o pieniądzach i o tym, co ludzie zrobią człowiekowi, który ich okradł, a potem dostał szansę, by zacząć od nowa w ładniejszym miejscu. Oszustwo Yalına nie jest abstrakcją — w ostatnich latach w Turcji głośno było o upadkach piramid finansowych dokładnie tego rodzaju, a niechęć mieszkańców miasteczka wygląda nie tyle na ogólną nieufność wobec obcych, ile na konkretną, lokalną urazę do kogoś, kto oszukał ludzi i mimo to stanął na nogi. Saylak nie wykłada tego wprost. Pozwala, by wybrzmiało w milczeniu między Yalınem a mieszkańcami, i to najrozsądniejszy instynkt, jaki wykazuje film.

Samo wybrzeże odgrywa tu ważną rolę. Saylak pokazuje miasteczko jako miejsce, w którym nie ma gdzie się ukryć — woda powinna dawać poczucie przestrzeni, a tymczasem zaczyna osaczać, bo wszyscy, którzy się po niej poruszają, zdają się wiedzieć coś, czego nie wie Yalın. Ta klaustrofobia jest prawdziwym osiągnięciem filmu, większym niż wszystkie fabularne mechanizmy. Nawet gdy pod koniec opowieść wyraźnie się potyka, wrażenie, że ktoś patrzy, ani na moment nie słabnie.

Chokehold nie jest filmem w pełni udanym. To pełen napięcia, pięknie sfilmowany thriller, który sam wpędza się w ślepy zaułek i nie potrafi znaleźć z niego drogi powrotnej. Przez większą część seansu Tatlıtuğ i Eryiğit sprawiają jednak, że warto patrzeć, jak do tego zaułka wchodzą.