Name: Pejzaż w kolorze sepii
Director: Kei Ishikawa
Genre: Drama, History
Released: 2026-06-26
Duration: 123 min
Cast: Suzu Hirose, Fumi Nikaido, Yoh Yoshida, Camilla Aiko, Kouhei Matsushita

Kobieta stoi w angielskim ogrodzie i wraca pamięcią do lata w Nagasaki: przyjaciółka o imieniu Sachiko, dziecko, którego nie dało się uspokoić, miasto dźwigające się z gruzów. Tym, co przemilcza, i co sama opowieść powoli zdradza, jest to, że to wspomnienie być może wcale nie jest jej. To ciche przesunięcie napędza pierwszą powieść Kazuo Ishiguro i właśnie to postanowił sfilmować Kei Ishikawa.

Wybór jest ryzykowny. Ishiguro oparł swój debiut na narratorce, która koryguje się w trakcie mówienia, podaje historię innej kobiety i dopiero na końcu pozwala dostrzec szwy. Proza udźwignie takie niedopowiedzenie, bo czytelnik wypełnia ciszę. Kino zwykle chce twarzy, pogody, czytelnej linii od przyczyny do żałoby. Cały sens tej adaptacji polega na obserwowaniu, ile z centralnego uniku książki ostrożny reżyser zdecyduje się zachować, a ile uzna za konieczne wyjaśnić.

Suzu Hirose dźwiga linię Nagasaki jako młoda Etsuko, ciężarna i czujna, przyciągana przez sąsiadkę żyjącą wedle innych reguł. Fumi Nikaido gra tę sąsiadkę, Sachiko, wojenną wdowę z planem ucieczki do Ameryki i córką, którą traktuje zarazem jak ciężar i świadka. Te dwie kreacje to najmocniejszy argument filmu: Hirose cała w opanowaniu, pod którym coś się pruje, Nikaido cała w ruchu i złej wierze. Ich przyjaźń to powierzchnia; film wciąż sugeruje, że jedna kobieta pożycza życie drugiej, by opowiedzieć własne.

Yoh Yoshida gra starszą Etsuko, od dawna w Anglii, odwiedzaną przez wychowaną tam córkę Niki, w którą wciela się Camilla Aiko. Tomokazu Miura pojawia się jako Ogata, teść, którego pewniki o pokonanej Japonii zgorzkniały; Kouhei Matsushita to Jiro, mąż, którego Etsuko nie opłakuje na głos. Obsada formułuje pomysł na rejestr: teraźniejszość przyciszona, w angielskich manierach, i przeszłość głośna od cykad i niedokończonych zdań.

Ishikawa przychodzi do materiału z dorobkiem właśnie w tej strukturze zakopanej tajemnicy. Jego adaptacja A Man Keiichiro Hirano zdominowała krajowe nagrody japońskiego kina, zdobywając najlepszy film i najlepszą reżyserię, a thriller o zaginięciu, który go rozsławił, zamieniał ulotną tożsamość w studium o tym, kto ma prawo pisać czyjeś życie. Reżyserii uczył się w Polsce, w łódzkiej szkole filmowej, co być może tłumaczy europejską cierpliwość, jaką wnosi do japońskiej historii, i co poza ekranem odbija się w produkcji łączącej partnerów z Tokio, Londynu i Warszawy.

To, co scenariusz robi dobrze, to zaufanie do paraleli. Film przecina obie epoki bez podkreślania rymu, pozwalając, by gest z teraźniejszości odpowiedział na ranę z przeszłości. Ishiguro odstąpił prawa i dołączył do produkcji jako producent wykonawczy, a scenariusz zachowuje zainteresowanie książki tym, jak kraj wmawia sobie nowy autowizerunek po katastrofie: odbudowujące się Nagasaki, starsze pokolenie broniące przegranej wojny, młodsze, któremu spieszno zapomnieć.

Waha się dokładnie tam, gdzie tkwi sława powieści. Książka Ishiguro nigdy nie potwierdza tego, co czytelnik zaczyna podejrzewać, że opowieść Etsuko o Sachiko jest sposobem na opowiedzenie własnych wyborów i ich ceny. Pierwsze festiwalowe głosy, pełne podziwu, ale chłodne, zarzucają adaptacji, że tłumaczy tam, gdzie strona zostawiła celową lukę, i że wygładza wieloznaczność aż do jasnej, smutnej anegdoty. Ostrożność filmu jest realna; czy jest wadą, zależy od tego, jak bardzo potrzebowałeś, by kłamstwo w centrum pozostało niedowiedzione.

W głównej obsadzie jest też Rie Shibata, z niewielkim anglojęzycznym zespołem do angielskich partii. Film trwa nieco ponad dwie godziny. Produkuje go japońskie BUN-BUKU, firma założona przez Hirokazu Kore-edę, a wśród partnerów są brytyjskie Number 9 Films, polska Lava Films, U-NEXT i GAGA, mapa koprodukcji odpowiadająca ruchowi opowieści między Nagasaki a angielską prowincją.

Pejzaż w kolorze sepii pokazano w sekcji Un Certain Regard na festiwalu w Cannes, a jesienią wszedł do kin w Japonii. Polskiej daty premiery na razie nie potwierdzono, choć przy współudziale łódzkiej Lava Films związek tego filmu z Polską jest realny, a międzynarodowy obieg wciąż dopisuje terminy w Europie i Azji. Dla znających powieść próba jest prosta: sprawdzić, czy jej finałowy zwrot, ten, który wywraca wszystko, przetrwa zapalenie świateł.