Miley Cyrus i dwie dekady walki z własnym origin story

Kiedy 'Flowers’ pobiło rekordy streamingu w 2023 roku i przyniosło jej pierwsze Grammy w 2024 — w wieku 31 lat — komentatorzy mówili o powrocie. Ale Miley Cyrus nigdzie nie odchodziła. To uwaga publiczności gdzieś zniknęła.

W amerykańskim przemyśle rozrywkowym istnieje sprawdzony model zarządzania gwiazdami-dziećmi: kontrakt z Disney, licencje na gadżety, trasy koncertowe dla nastolatków, a następnie — dla tych nielicznych, które przeżywają transformację — mniej lub bardziej wiarygodna próba reinwencji jako artystki dorosłej. Miley Cyrus przeszła przez ten model w ciągu dwudziestu lat. Tym, co wyróżnia jej drogę, jest fakt, że muzyczka istniała zawsze — za fasadą własności intelektualnej. Publiczność potrzebowała po prostu więcej czasu, żeby ją usłyszeć.

Urodzona jako Destiny Hope Cyrus 23 listopada 1992 roku we Franklin w stanie Tennessee, córka gwiazdora country Billy’ego Raya Cyrusa i jego żony Tish, dorastała na rodzinnej farmie pod Nashville. Dziecięcy przydomek „Smiley“, skrócony do Miley, stał się jej oficjalnym imieniem w 2008 roku. W wieku dziewięciu lat miała małą rolę w filmie Tima Burtona. Mając jedenaście lat, przesłuchiwała się do Hannah Montana przed producentem, który uznał ją za zbyt młodą i zbyt niską do roli głównej — i dostała tę rolę.

Hannah Montana, emitowana od 2006 roku na Disney Channel, opierała się na koncepcji o precyzji niemal inżynieryjnej: nastolatka żyje na co dzień normalnie, a w tajemnicy jest gwiazdą popu — tożsamość chroniona wyłącznie blond peruką. Serial był natychmiastowym i masowym sukcesem. Franczyza sprzedała dziesiątki milionów płyt i wymusiła na Cyrus dwunastogodzinne dni pracy od trzynastego roku życia. Serial zakończył się w 2011 roku. Własność pozostała.

Decada, która nastąpiła, była mniej karierą niż publiczną negocjacją. Każdy album odrzucał poprzednią personę i proponował nową. Breakout (2008) i 'Party in the U.S.A.’ (2009) złagodziły przejście. Bangerz (2013) był najgłośniejszym zerwaniem: produkcja hip-hopowa, teledysk do 'Wrecking Ball’ balansujący między autoparodią a autentycznym patosem, potrójne platyny i nominacja do Grammy. Występ na VMA w 2013 roku wygenerował więcej moralizatorskiego komentarza niż jakikolwiek inny moment muzyczny tej dekady. W jej własnej narracji była to próba bycia postrzeganą jako dorosła artystka przez publiczność zdecydowaną widzieć w niej jedynie źle wychowaną aktorkę-dziecko.

Argumentem stawianym Cyrus od lat jest brak spójności: zbyt wiele zmian stylistycznych, aby móc mówić o prawdziwej biografii artystycznej. Ale nić, która przebiega przez Bangerz, Plastic Hearts (2020) i Something Beautiful (2025), nie jest gatunkiem — jest stopniem kontroli. Na każdym etapie oddalała się nieco bardziej od wizerunku, który zbudowali wokół niej inni, i zbliżała nieco bardziej do muzyki, przy której powstawaniu miała swój udział.

Plastic Hearts, nagrany częściowo po pożarze, który zniszczył jej dom w Malibu, i po rozstaniu z aktorem Liamem Hemsworthem, przyniósł jej najpoważniejszą recenzję krytyczną w karierze — dzięki współpracy z Joan Jett i Billym Idolem. 'Flowers’ (2023) pobił tygodniowy rekord streamów na Spotify. Na 66. ceremonii Grammy w lutym 2024 roku zdobyła Nagrodę za Płytę Roku i Najlepsze Wykonanie Pop Solo — jej dwa pierwsze Grammy w wieku 31 lat.

Something Beautiful (2025), jej dziewiąty album, ukazał się z filmem koncepcyjnym, który współreżyserowała. Opisała go jako „próbę uleczenia, za pomocą muzyki, chorej kultury“. Edycja deluxe z Lindsey Buckinghamem, Mickiem Fleetwood i Davidem Byrne’em wyszła we wrześniu 2025 roku.

W maju 2026 roku odebrała swoją 2845. gwiazdę w Hollywoodzkiej Alei Sław, w towarzystwie matki i narzeczonego, perkusisty rockowego Maxxa Morando. Trzy tygodnie później Attention Tour otworzył się na Dodger Stadium. Dziewczynka, którą Disney zmienił w produkt, wypełnia dziś stadiony muzyką własnego autorstwa.

Tagi: pop, singers, flowers, Joan Jett, Miley Cyrus, Plastic Hearts

Powiązane osoby

Powiązane osoby

Dyskusja