Vasco Rossi, rockowy prowokator który zbudował imperium z własnych wyznań

Vasco Rossi

Photo: Red_fashion / Public domain, via Wikimedia Commons

Urodzony	7 lutego 1952 Zocca
Zawód	Piosenkarz i kompozytor
Nagrody	Nagroda Fernanda Pivano u00b7 Telegatto u00b7 Targa Tenco

Dziwne w przypadku Vasca Rossiego nie jest to, że Włochy uczyniły z niego swoją największą rockową gwiazdę. Dziwne jest to, czego od niego wymagały, żeby tam doszedł: dokumentowania na bieżąco własnych katastrof, w rymach, a potem odśpiewywania ich przed stu tysiącami ludzi. Inne kraje miały konfesyjnych singer-songwriterów. Włochy zrobiły z jednego pomnik, a potem spędziły kolejne pięć dekad na kłótniach, czy to był dobry pomysł.

Dorastał w Zocca, miasteczku na wzgórzach w prowincji Modena, gdzie opcje były ograniczone i nie robiły tajemnicy ze swojego ograniczenia. Jego ojciec, kierowca ciężarówki, który zmarł na wylew, gdy Vasco miał dwadzieścia siedem lat, nadał synowi imię po niemieckim jeńcu wojennym, z którym zaprzyjaźnił się podczas II wojny światowej – szczegół, który coś mówi o skłonności tej rodziny do szukania więzi w mało prawdopodobnych miejscach. Zanim napisał pierwszą piosenkę, Vasco prowadził Punto Radio, jedną z pierwszych niezależnych rozgłośni w Emilii-Romanii, gdzie nauczył się, że publiczność nagradza szczerość w sprawach, o których nikt inny głośno nie mówi.

Jego pierwsze albumy, wydane pod koniec lat 70., były skromne i łatwe do zlekceważenia – i większość krytyków właśnie to zrobiła. Przełom nastąpił dwukrotnie na Festiwalu w Sanremo: raz w 1982 roku z „Vado al massimo”, i znów w 1983 z „Vita spericolata”, piosenką, która miała stać się jego znakiem rozpoznawczym. „Vita spericolata” – szalone życie – nie była metaforą. Była depeszą z okresu prawdziwego chemicznego chaosu, gdy Vasco walczył z uzależnieniem od amfetamin i środków uspokajających, które zajęło mu lata przezwyciężyć. Piosenka mówiła prawdę. Publiczność zareagowała w sposób, który zaskoczył większość ludzi, w tym jego samego.

„Bollicine” (1983) potwierdziło to, co Sanremo sugerowało: że specyficzny rodzaj włoskiego słuchacza czekał na rockowy głos gotów dorównać nieładowi dekady. Album sprzedał się w 800 000 egzemplarzy we Włoszech w czasie, gdy ta liczba jeszcze coś znaczyła. „C’è chi dice no” (1987) dopełniło trajektorii. Pod koniec lat 80. Vasco był artystą stadionowym, który nigdy dokładnie nie planował nim zostać, grając w miejscach, które ledwie uważał za możliwe, gdy puszczał płyty w Emilii-Romanii.

Krytyczną komplikacją w jego historii jest to, co stało się z surowością, która sprawiła, że miał znaczenie. „Gli spari sopra” (1993) był jego najbardziej ambitnym albumem – warstwowym, orkiestrowanym, dziełem kogoś, kto wyszedł z nałogu i teraz rozgryzał, co to oznacza dla piosenek. Pod pewnymi względami był to jego artystyczny szczyt. To, co nastąpiło potem, to kariera, która w coraz większym stopniu napędzała się własną mitologią: areny robiły się większe, studyjne albumy bardziej sporadyczne, a przepaść między skalą wydarzeń a intymnością wczesnej twórczości stała się czymś, czego fani po cichu woleli nie poruszać. Nie mylili się, dokonując takiego wyboru. Koncert Modena Park w 2017 roku, pojedynczy występ w jego rodzinnej prowincji, przyciągnął 225 173 osoby – światowy rekord płatnego występu solowego, który utrzymał się przez osiem lat.

Jego życie osobiste stanowiło ciągły podtekst dla muzyki. Troje dzieci z trzech związków. Małżeństwo z Laurą Schmidt w 2012 roku, zawarte prywatnie w Zocca. Syn Davide, który został aktorem. Lata prawdziwej lekkomyślności zostały udokumentowane w piosenkach i nigdy nie wycofane – co, na włoskiej scenie popowej, jest dość nietypową postawą. Nie doszedł do szacownego wieku średniego, by potem prosić, by wczesną twórczość rozumieć jako młodzieńczy błąd. Wczesna twórczość pozostała.

„Siamo qui”, wydane w 2021 roku, było jego pierwszym studyjnym albumem od siedmiu lat – przypomnieniem, że ten głos wciąż niesie ciężar. Trasa 2025 zaowocowała „Vasco Live 2025 – The Essentials”, potrójnym winylowym retrospektywnym zestawem z jego stadionowych występów. W 2026 roku trasa VASCO LIVE wystartowała z każdym terminem wyprzedanym przed pierwszym koncertem. W maju 2023 roku burmistrz Rzymu przyznał mu Lupę Capitolina – najwyższe cywilne odznaczenie miasta – wynik, który wydawałby się nie do pomyślenia, gdy „Vita spericolata” była potępiana jako zły wpływ na włoską młodzież.

Vasco Rossi ma siedemdziesiąt cztery lata, a stadiony są pełne. Cokolwiek Włochy pierwotnie zamierzały zrobić ze swoim najbardziej niewygodnym rockowym głosem, najwyraźniej postanowiły nadal przychodzić.

Tagi: singers, muzycy, Bollicine, C'è chi dice no, Gli spari sopra, Vasco Rossi

Powiązane osoby

Powiązane osoby

Dyskusja