Nick Kroll o tym, czemu kręcił w Los Angeles: „Czuję, że to opowieść o ludziach żyjących w Los Angeles“

Nick Kroll zbudował całą karierę w Los Angeles – na scenach skeczowych, w pokojach scenarzystów, w studiach, które z komika występującego na żywo uczyniły maszynę franczyzową. Gdy zapytano go, dlaczego jego nowa komedia Netflixa musiała zostać nakręcona właśnie w mieście, które przedstawia, pominął urzędowy język i sięgnął po najprostszy powód, jaki może podać pracujący artysta.

Występując jako mówca główny na szczycie Variety Entertainment & Technology Summit, aktor i producent ujął całą argumentację za utrzymaniem kamer w Los Angeles w jednej, niemal mimochodem rzuconej linijce o przynależności:

„To opowieść o ludziach, którzy mieszkają w Los Angeles. Mieszkam tu od prawie 20 lat”

Polecana lekturaKalifornia chce odzyskać miejsca pracy w efektach wizualnych, ale ulga na postprodukcję trafia do Newsoma bez pieniędzy

To zdanie ma znaczenie, ponieważ pada w branży, która od lat głosuje nogami. Produkcja uciekła z miasta, które ją wymyśliło, goniąc za tańszą siłą roboczą i hojniejszymi ulgami do Atlanty, Vancouver, Budapesztu i Londynu; studia zdjęciowe opustoszały, a ekipy siedziały bez pracy, podczas gdy roboty szły gdzie indziej. Kalifornia odpowiedziała gwałtownym rozszerzeniem ulgi podatkowej na film i telewizję, a „A Hundred Percent” Krolla – współtworzony z Gabe’em Liedmanem, z Samem Richardsonem, Jasonem Mantzoukasem i Vanessą Bayer – stał się jednym z programów, które zdecydowały się zostać.

To, co cytat ujawnia o Krollu, to fakt, że odmawia argumentowania tej kwestii jak księgowy. Przedstawia decyzję jako autentyczność, a nie arytmetykę: historia o mieszkańcach Los Angeles powinna być tworzona przez mieszkańców Los Angeles, na ulicach, na których faktycznie mieszkają. Wychodząc od kogoś, kto spędził tu prawie dwie dekady, brzmi to mniej jak pitch, a bardziej jak wyznanie – miasto nie jest tłem, które wynajął, to materiał.

A jednak szczery apel jest wciąż, strukturalnie, argumentem – i pojawia się dokładnie w momencie, gdy debata o subsydiach jest najgłośniejsza. Ulgi podatkowe to publiczne pieniądze, a ciepła retoryka zwykle pomija trudniejsze pytanie: komu ostatecznie służy subsydium – ekipom technicznym, które zatrudnia ruchliwy plan zdjęciowy, czy streamerom i studiom, które mogą zgarnąć zachętę tutaj, a następną zrealizować gdzieś taniej w momencie, gdy rachunek się zmieni. Szczerość Krolla nie podlega wątpliwości. Nie rozstrzyga też tej arytmetyki.

Oto napięcie kryjące się pod apelem. Miasto nie może funkcjonować na listach miłosnych, a dobra wola nigdy nie utrzymała produkcji w miejscu wobec lepszej oferty. Ale jeśli wystarczająco dużo tych listów przyjdzie z dołączonym zdjęciem – pełną ekipą, prawdziwym budżetem, latem pracy – to Kroll mógł natknąć się na jedyny argument, który faktycznie przywraca życie.

Tagi: Netflix, Los Angeles, Nick Kroll, A Hundred Percent, Film Production

Więcej podobnych

Noah Wyle ostrzega Ellisona: wyprowadzka Paramountu z Kalifornii to „wyjęcie Hollywood z Hollywood”

Kalifornia chroni swój filmowy kredyt podatkowy za 750 mln dolarów przed własnym limitem

Federalna ulga podatkowa dla filmu forsowana przez Trumpa jednoczy hollywoodzkie związki, ale projekt wciąż bez kwoty

Harold Crooks śledzi pieniądze, których korporacje wolą nie ujawniać

Ed Sheeran kontra Nowy Jork: Kronika odysei w jednym ujęciu

John Carney skłóca Paula Rudda i Nicka Jonasa o skradziony przebój w «Power Ballad»