Luc Besson opowiada tą samą historię od trzech dekad. Młoda kobieta bez przyszłości przyjmuje układ wymieniający jej wolność na talenty, staje się najniebezpieczniejszą osobą w każdym pomieszczeniu i spędza film na szukaniu wyjścia. La Femme Nikita ustanowiła ten wzorzec; Anna podąża nim wiernie, z Sashą Luss za pistoletem i nielinearną strukturą, która tasuje karty, by utrzymać widza w niepewności.

To, co przechyla szalę na korzyść filmu, to sekwencja mniej więcej dwadzieścia minut od początku, gdy Anna wykonuje swoje pierwsze zlecenie KGB w moskiewskiej restauracji. Besson i operator Thierry Arbogast — który kręci jego filmy od samej Nikity — budują scenę wokół improwizowanych broni i kompresji przestrzennej: Anna toruje sobie drogę przez trzy tuziny uzbrojonych mężzyzn, używając potłuczonych talerzy, noża do steków i przewagi wynikającej z bycia całkowicie niedocenianą.

Helen Mirren jako Olga, nadzorująca KGB, dostarcza prawdziwego centrum grawitacji filmu. Mirren gra autorytet jak prywatny żart — widziała wszystko, przeżyła wszystko i nadal uważa całą operację za lekko rozrywkową — i ta kombinacja kontrolowanego zagrożenia i ironicznej precyzji jest dokładnie tym, czego film potrzebuje, gdy Anna Luss milknie. Cillian Murphy jako agent CIA dopełnia trójkąt: czujny, lekko smutny, skalibrowany z precyzją.

Luss sama jest najbardziej złożonym elementem. Fizyczne wymagania spełnia z pewnością siebie, ale sceny, w których Anna musi kalkulować, czuć lub odgrywać intymność, której nie doświadcza, wymagają dramatycznej precyzji, której nie w pełni rozwinęła na tym etapie kariery.

Muzyka Érica Serry — kolejna wieloletnia współpraca z Bessonem — napędza sekwencje akcji z niezawodną energią. Sceny paryskie dobrze wykorzystują osłonę modelingu: branża, która estetyzuje kobiecą sylwetkę jako przebranie dla zawodu, który ją uzbraja.

Anna zasługuje na miejsce na każdej liście filmów gatunkowych, nie zasługując na miejsce w kanonie Bessona. Obedrzyj go dla Helen Mirren traktującej szpiegostwo jako formę lekkiej rozrywki, dla sceny walki w restauracji pozostającej jedną z lepiej skonstruowanych sekwencji akcji późnego Bessona i dla Cilliana Murphy’ego. Czego nie znajdziesz, to reinwencji.