Rodzina budzi się, a drzwi się nie otwierają. Nie są zamknięte na klucz — są zapieczętowane, tak jak pieczętuje się ścianę, jakby dom w nocy postanowił przestać być domem i stać się pojemnikiem. Okna trzymają. Ściany trzymają. Na zewnątrz coś czeka i nie chce podać swojego imienia. W środku czworo ludzi, którzy sądzili, że się znają, ma się przekonać, ile warta jest ta pewność, gdy nie ma już dokąd pójść.

Ostatni dom, thriller o przetrwaniu, który Louis Leterrier reżyseruje na podstawie scenariusza Matthew Robinsona, działa przez odejmowanie. Daje rodzinie dom, a potem odbiera jej wyjścia, wyjaśnienia i — godzina po godzinie — zapasy. Greta Lee i Wagner Moura grają rodziców czteroosobowego domu, a film redukuje cały ich świat do jednej scenografii i topniejącej spiżarni. Na zewnątrz czai się zagrożenie, ale film trzyma je poza rachunkiem: definiuje je to, czego odmawia, a odmawia wyjścia.

Obsada jest argumentem. Lee wyszła z Poprzedniego życia jako aktorka, która potrafi udźwignąć scenę na tym, czego postać postanawia nie powiedzieć; Moura od dekady gra mężczyzn, których spokój jest taktyką, a nie temperamentem. Zamknięcie dwojga takich aktorów w pokoju bez wyjścia pokazuje, na co patrzy film: nie na mechanizm pieczętujący dom, lecz na dwie twarze liczące, na jak długo starczy jedzenia i które kłamstwo przetrwa jeszcze jedną noc.

Leterrier pracuje wbrew własnemu odruchowi. Jego nazwisko zwykle stoi nad kinem kinetycznym i wielkoformatowym — iluzją Iluzji, prędkością Lupina — a tutaj robi coś przeciwnego. Ostatni dom to dramat kameralny, bliższy sztuce teatralnej z zamkniętymi drzwiami niż czemukolwiek, co nakręcił, a odmowa cięcia na zewnątrz jest metodą, nie ograniczeniem. Kamera zostaje wewnątrz przestrzennej ekonomii rodziny, wciąż na nowo mierząc te same pokoje, gdy to, co w nich jest, maleje.

To zamknięcie trafia w dekadę, która zna już zapieczętowany dom od środka. Mieszkanie, które nie pozwala wyjść, rodzina zmuszona do racjonowania i negocjowania tych samych czterech ścian tygodniami, schronienie, które staje się klatką: film przywołuje pamięć, którą widz dostarcza sam. Jest domowy, zanim stanie się science-fiction. Leterrier trzyma zagrożenie poza kadrem i bez wyjaśnienia, a ta niejasność jest hojna: każdy widz wypełnia to, co na zewnątrz, tym, czego najbardziej się boi.

Napięcie budowane jest z domowej logistyki, nie ze straszenia. Kto kontroluje wodę. Kto decyduje, że dzieci jeszcze nie muszą wiedzieć. Które z rodziców przerywa próbę sił, a które ją przeciąga. Pieczęć jest silnikiem, ale opowieścią jest małżeństwo płynące pod spodem: para grająca kompetencję przy dzieciach, gdy ściany prześwietlają oboje.

The Last House. Emma Ho as Ruth in The Last House. Cr. Chris Baker/Netflix © 2026

Zostaje pytanie, które film stawia i którego nie potrafi zamknąć z wnętrza własnych murów. Jeśli pieczęć pęknie, rodzina wraca na ulicę, ale nie do wersji siebie, z którą zaczęła tydzień: widzieli, jak wybierają, racjonują, kłamią i wahają się przy zamkniętych wyjściach. Przetrwanie może im oddać świat. Nie odda im tego, że się takimi nie widzieli.

Ostatni dom trafi na Netflix 7 sierpnia 2026 roku, na całym świecie tego samego dnia. Leterrier reżyseruje scenariusz Matthew Robinsona; w około 110-minutowym filmie występują Greta Lee i Wagner Moura, a także Riley Chung, Emma Ho i Noah Alexander Sosnowski; produkcja: Chernin Entertainment.