Hugh Grant, od romantycznego amanta do najzabawniejszego złoczyńcy Hollywoodu

Photo via The Movie Database (TMDB)

Urodzony	9 września 1960 Hammersmith, London, England
Zawód	Aktor
Znany z	Dżentelmeni, Notting Hill, To właśnie miłość
Nagrody	Volpi Cup · Golden Globe · 3 BAFTA

Hugh Grant spędził większość kariery udając, że to wszystko mu się przydarzyło. Nie planował zostać aktorem, nie planował stać się uosobieniem angielskiego wdzięku w komediach romantycznych i nie planował zakończyć lat pięćdziesiątych jako najbardziej przekonujący złoczyńca Hollywood. A jednak. W 2024 roku zagrał pana Reeda w Heretyk — mężczyznę, który zaprasza dwie misjonarki mormońskie do domu i prowadzi je przez filozoficzną pułapkę bez wyjścia. Nominacja do BAFTA była tylko potwierdzeniem tego, co widać było od lat.

Nie chciał być aktorem. Studiował literaturę angielską w New College na Oksfordzie, ukończył studia z wyróżnieniem w 1982 roku, a jego plany kierowały się ku krytyce artystycznej lub akademii. Aktorstwo przyszło przypadkiem. Debiut zawodowy w Maurice Jamesa Ivory’ego (1987) przyniósł mu nagrodę dla najlepszego aktora na Festiwalu Filmowym w Wenecji.

To, co Cztery wesela i pogrzeb zrobiły z karierą Hugh Granta w 1994 roku, to jeden z dziwniejszych wypadków brytyjskiego kina. Skromna komedia zespołowa stała się najbardziej dochodowym brytyjskim filmem dekady. Jej rozczochrany, jąkający się bohater odebrał Złoty Glob i BAFTA dla najlepszego aktora. Odebrał też wizerunek, z którym walczył latami: nieochotny romantyk, angielski dżentelmen w wersji autodeprecjonistycznej.

Przez kolejną dekadę grał wariacje na ten sam temat. Notting Hill u boku Julii Roberts, Dziennik Bridget Jones, Love Actually, About a Boy — każdy film wyciągał coś z wizerunku Granta i zwracał to publiczności, która żądała więcej.

Reżyserzy, z którymi współpracował, podkreślali jego perfekcjonizm i upieranie się przy wielokrotnych ujęciach. Publiczny autodeprecjonizm był sam w sobie kreacją. Prawdziwy biograficzny przełom przyszedł spoza branży: skandal podsłuchów z 2011 roku wciągnął Granta w publiczną walkę z brytyjską prasą brukową. Współzałożył kampanię Hacked Off, zeznawał przed komisjami parlamentarnymi i zawarł precedensowe ugody z Mirror Group Newspapers w 2018 roku i News Group Newspapers, właścicielami The Sun, w 2024 roku.

Twórczy przełom przyniósł Paul King, który w 2017 roku obsadził go jako głównego czarnego charakteru w Paddington 2. Nominacja do BAFTA była potwierdzeniem nowego kierunku. A Very English Scandal (BBC, 2018) i The Undoing na HBO (2020) były kolejnymi krokami tej samej drogi.

W 2023 roku zagrał Oompa Loompę w Wonka, handlarza bronią w Operation Fortune Guy’a Ritchiego i zapadającego w pamięć złoczyńcę w Dungeons & Dragons: Złodzieje Honoru. Heretyk (A24, listopad 2024) był kulminacją tej nowej fazy. Na początku 2025 roku powrócił jako Daniel Cleaver w Bridget Jones: Szalona z miłości.

Ożenił się z szwedzką przedsiębiorczynią Anną Elisabet Eberstein w 2018 roku; mają pięcioro dzieci. Cztery dekady po Oksfordzie trajektoria Hugh Granta jest jaśniejsza niż kiedykolwiek: aktor, który stał się bardziej interesujący w momencie, gdy przestał być tym, czego oczekiwała od niego publiczność.

Najważniejsze filmy

Dungeons & Dragons: Złodziejski honor (2023) — Heretyk (2024) — jako Mr. Reed

Tagi: kino brytyjskie, Hugh Grant, Cztery wesela i pogrzeb, julia roberts, Notting Hill, Dziennik Bridget Jones

Powiązane osoby

Matt Bomer: Od uroku „Białych kołnierzyków” po uznanie nominowane do Emmy i nowe przedsięwzięcia komediowe

Najważniejsze filmy

Powiązane osoby

Dyskusja