Kiedy nikt nie patrzy otwiera się sceną, która wydaje się prosta: Pippa i Thomas osiedlają się w nowym mieszkaniu w Montrealu. Szybko jednak okazuje się, że okna ich sypialni wyglądają bezpośrednio na sąsiadów — Julię i Seba. Michael Mohan nie ukrywa, że czerpie z Okna na podwórze Hitchcocka, ale jego film to coś więcej niż tylko hołd dla klasyki.

Tam, gdzie Kiedy nikt nie patrzy działa najlepiej, jest eksploracja psychologii swoich bohaterów. Sydney Sweeney jako Pippa gra z rzadką kontrolą nad subtelnymi detalami — jedno chwilowe zachwianie wzroku podczas namiętnej sceny z Sebem (Ben Hardy) odsłania więcej niż jakakolwiek deklaracja. Justice Smith jako Thomas jest mniej ekspresyjny, ale jego gniew po odkryciu śmierci Julii (Natasha Liu Bordizzo) trafia w punkt właśnie dlatego, że nie szuka efektu.

Problem z filmem leży jednak w fabule. Twist z samobójstwem Julii wydaje się wymuszony — Mohan decyduje się na ten krok, nim widz zdąży w pełni poczuć ciężar relacji, którą obserwował. Julia jako postać istnieje głównie po to, żeby jej śmierć pchnęła fabułę naprzód; konsekwencje, które ta decyzja powinna nieść — głębsza refleksja Pippy nad jej własną odpowiedzialnością, rozpad związku z Thomasem jako coś wewnętrznie uzasadnionego — są traktowane pospiesznie, jakby Mohan sam nie był pewien, co z tym materiałem zrobić. Sceny obserwowania sąsiadów mają swój rytm i napięcie, ale kiedy film próbuje przyspieszyć, gubi spójność.

Dialogi często wypadają blado — zwłaszcza te między Pippą a Thomasem. Kiedy on mówi do niej „Przestań patrzeć”, jest w tym zalążek czegoś mocnego, lecz sytuacja jest tak skonstruowana mechanicznie, że trudno w nią uwierzyć.

Erotyka to obszar, gdzie Mohan stąpa pewniej. Sceny nakręcono z odpowiednią odwagą i powściągliwością zarazem — napięcie narasta nie przez dosłowność, lecz przez to, co kamera zatrzymuje ułamek sekundy za długo. Szczególnie scena, w której Pippa obserwuje Seba przez okno, działa jako ujawnienie charakteru, nie tylko jako spektakl.

Kiedy nikt nie patrzy to film o obsesji, a głębiej — o tym, jak łatwo wymazać granicę między ciekawością a narzuceniem się cudzemu życiu. Sweeney nie gra tu ciekawości ani pożądania oddzielnie, lecz ich nieprzyjemne splątanie: Pippa jest postacią jednocześnie sympatyczną i irytująco ślepą na własne wykroczenia.

Film został wydany przez Amazon Studios i od razu wzbudził kontrowersje. Niektórzy krytycy porównywali go do erotycznych thrillerów lat dziewięćdziesiątych — co nie jest złą charakterystyką, jeśli chodzi o rozrywkę. Sydney Sweeney zebrała uznanie za grę, szczególnie za to, jak przekonująco prowadzi postać coraz głębiej w obsesję. Justice Smith, choć bardziej powściągliwy, dostarcza kluczowych momentów, zwłaszcza gdy konfrontuje Pippę po śmierci Julii.

Część recenzentów chwaliła napięcie i sceny erotyczne, inni krytykowali fabułę za chaotyczność. Kiedy akcja przyspiesza w drugiej połowie, film coraz trudniej utrzymuje spójny rytm — jakby tempo miało przykryć to, czego dramaturgii brakuje.

Mohan eksperymentuje z formą. Użycie laserowego mikrofonu do podsłuchiwania sąsiadów — wymagającego ustawienia lustra wewnątrz ich mieszkania — dodaje nowoczesny akcent do klasycznego motywu obserwowania przez okno. To jeden z nielicznych momentów, gdy film naprawdę wychodzi poza swoje oczywiste inspiracje.

Natasha Liu Bordizzo jako Julia dostarcza jednego z najmocniejszych momentów — jej konfrontacja z Sebem jest surowa i niepokojąca. Scena ta pokazuje, że Mohan potrafi budować napięcie bez zbędnych słów.

Problem w tym, że film często nie rozlicza się z konsekwencjami własnych decyzji. Gdy Pippa ostrzega Julię, kamera szybko odpływa od pytania, co ten gest mówi o niej samej — o tym, że to, co zaczęło się jako ciekawość, dawno już stało się czymś bardziej niepokojącym. Kiedy nikt nie patrzy ma materiał na ostry portret psychologiczny. Wybiera jednak komfort gatunkowy zamiast niekomfortowej precyzji — co tłumaczy, dlaczego film jest przyjemny w oglądaniu i trudno zapamiętać go tydzień później.